KERKELIJKE RONDSCHOUW

Prof. dr. H. Visscher sprak te Rotterdam, op uitnoodiging van de Prov. Afdeeling van den Bond van Hervormde Jongelingsvereenigingen op Gereformeerden grondslag, over dit belangrijke onderwerp. Een verslag van deze rede nemen we hier gaarne op :
„In de schepping is alles zóó van God verordineerd, dat elk wezen dat leeft noodig heeft een bepaalde worsteling. De plant bijv. onttrekt groeikracht uit de lucht en uit de aarde. Ook de dieren moeten worstelen om 't lichaam in stand te houden. Ditzelfde geldt nu ook van den mensch. De mensch neemt in de schepping een eigen zelfstandige plaats in. Zelfbewustheid en redelijkheid zijn de gaven Gods, aan den mensch verleend. De mensch heeft een bijzondere roeping op deze aarde, hij is als het ware de priester der gansche schepping Gods. De mensch moest voor Gods aangezicht al de eer en heerlijkheid der aarde den Heere opdragen. In het paradijs moest Adam den hof bouwen en bewaren, opdat alles Gode zou worden gewijd en voor den Heere zou worden geheiligd. Opdat in gansch de schepping zou openbaar worden, onder leiding van den priester-koning-profeet Adam : „uit God, door God en tot God zijn alle dingen. Hem zij de heerlijkheid in eeuwigheid. Amen". Zóó heeft God het gewild, dat geschieden zal, als Hij alles scheppend voortbrengt en den mensch schept naar Zijn beeld en Zijne gelijkenis.
De mensch neemt hierbij als redelijk zedelijk wezen een geheel eigene, afzonderlijke plaats in. Hij is de vertegenwoordiger Gods te midden van al .het geschapene en heeft als roeping alle scheppingsgaven met alle scheppingskrachten den Heere te veroveren en te wijden tot Zijn eer.
De mensch komt echter onder de macht van zonde en dood. Het zondegif wordt hem daardoor in de aderen gedruppeld. De lofzang der schepping wordt nu gesmoord. Toch ligt in den mensch nog die drijfkracht om de aarde te veroveren, en het einddoel te bereiken, dat hem door de zonde ontvallen is. Zoo zien wij de procesmatige worsteling om te vinden wat noodig is om te bestaan en in den strijd komen de gaven van den mensch tot ontwikkeling, zoodat langzaam maar zeker de heerschappij over de aarde door hem verworven wordt.
Dit proces duiden wij aan met het woord Cultuur en het wezen van de cultuur bestaat dus daarin dat de mensch worstelt om de onderwerping der aarde, met alle scheppingsgaven en scheppingskrachten, waartoe hij van Godswege geroepen is.
Cultuur komt van een Latijnsch woord dat zooveel beteekent als : „akkerbouw" Wanneer de mensch niet redelijk was, dan zou daarvan geen sprake zijn. Bij de dieren is geen sprake van cultuur. Van geslacht op geslacht worden de ervaringen overgedragen. Daarbij vervult de taal, inzonderheid het schrift, een geweldige rol. Het schrift is begonnen met een eenvoudig teeken, zooals b.v. het Egyptische hieroglyphenschrift. Deze twee elementen zijn voor de cultuur van geweldige beteekenis tot heden toe. De taal en het schrift !
Het Cultuurproces loopt een merkwaardigen gang. Van familie tot stam, tot volk, tot natie, tenslotte tot de moderne staatsvormen van heden, het wonderlijke technische culuurleven.
In het Museum van Land-en Volkenkunde te Rotterdam is dat proces te zien van nabij. Van het primitieve muziekstuk tot het moderne orkest. Dat is nog geen vooruitgang voor de menschheid. Er is ook sprake van achteruitgang en decadentie, ondanks den grooten rijkdom van .het moderne leven. In onze hedendaagsche Westersche beschaving is helaas ! deze decadentie kennelijk ingetreden. Zonder dat wij het misschien weten worden wij in dezen maalstroom meegesleurd. De groote invloed van den godsdienst heeft in dat cultuurproces een functie gehad. Een leidende functie ! Ook de heidenvolken zijn religieus. Het gansche leven wordt door de religie bepaald. Het zedelijk leven hangt nu eenmaal samen met het godsdienstig leven. Aan den Egyptenaar werden 42 vragen gesteld wanneer hij voor Osiris moest verschijnen na zijn dood. Bij de Christenvolken is het evenzoo geweest. De Heere Jezus Christus .heeft zichzelf gepredikt als Middelaar Gods en der menschen.
Hij is waarachtig God en mensch. Hij heeft niet alleen God geopenbaard, maar ook den mensch. Hij heeft ons den mensch voor oogen geteekend. Kij heeft ons de wet voorgehouden. Hij geeft het ware menschheidsbeeld.
Dat is voor de cultuur van geweldige beteekenis geweest. Hij is een voorbeeld, maar ook een levende kracht. Hij is het leven. In Hem verschijnt de tweede Adam. Hij predikt wedergeboorte, want wij gaan naar ons eeuwig huis. Hij heeft 't leven in eeuwigheidslicht voorgesteld.
Deze dingen zijn overbekend. Maar daar is een tijd geweest, dat dit iets geheel nieuws was. Vóór Christus' komst wisten de heidenen deze schijnbaar eenvoudige dingen niet. Wij zijn verantwoording schuldig voor God voor al onze daden. Het heidendom kent niets anders dan een sociale of communistische samenleving. De mensch bezit dan zeil niets. Alles is dan familiebezit. De menschen in Afrika maakten al het verdiende geld op, want anders werd hel toch maar familiebezit !
Deze sociaal-familiaal-commnnistische toestand heeft vérstrekkende gevolgen gehad. Want alSs' het Christendom optreedt dan ontstaat het conflict. Geen wonder, dat de Romeinsche Keizers het Christendom vervolgden. Want de Christenen predikten het recht Gods. De prediking van Christus heeft wakker geroepen het persoonlijkheidsbesef. Waar de mensch de ontroerende zekerheid kreeg dat hij .schuldig was verantwoording te doen aan God, daar werd de hoogste spankracht der cultuur openbaar. Dit is van groote beteekenis. Christus leert niet de wereld te verachten. Neen ! De Heiland is waarachtig mensch geweest, zoodat Hij gescholden werd voor vraat en wijnzuiper. Hij ging naar de bruiloft. Waar het Christendom kwam, werd de arbeid geheiligd.
De Westersche volken, die aan de spits staan der wetenschap, waarop zij zich beroemen, het is alles vrucht van Christus' arbeid. Daarom heeft Christus veel meer waarde voor de wereld dan zij zelf wil erkennen.
Onze tijd dankt alles aan Christus. En het droevige is, dat zij Hem .hebben uitgebannen. Wanneer zij Hem uitwerpt, dan stelt zij zich tegenover den levenden God. Ondanks den Volkenbond en Noóit-meer-oorlog, enz., staat de gansche cultuur te wankelen.
Spreker is nu oud geworden, maar denkt met bezorgdheid aan de toekomst. Wij leven midden in de revolutie ! De tijd ontwikkelt zich naar Jezus' woord : let op den vijgeboom ! De absolute afval heeft ook ons volk aangegrepen. De mensch gaat weer terug naar het .heidendom, naar het sociale. De Staat is de afgod. Zoo wordt het gezinsleven verwoest. Indien wij nog een toekomst zullen hebben, dan alleen door een wederkeer tot Christus, die ons alles heeft geschonken.
De menschen vinden geen vrede, tenzij zij den palmtak des hemels aanvaarden. Hoe ook aangevallen, hoe ook bedreigd : Gods Woord staat er borg voor dat het laatste .woord gesproken zal worden door Hem. Hem zal de victorie zijn ! Johannes heeft het gezien. Het Jeruzalem daalde neder, haar poorten waren, dag en nacht open en de koningen der aarde brachten in haar de eer en heerlijkheid der volken, dat zijn : de schatten der cultuur. Zij worden voor God gebracht. Daar is Hij, dien wij hebben geloofd, op Wien wij hebben gehoopt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen