de kleine luijden

En zoo was 't. Want nauw had de dorpsklok acht uur geluid, of daar stond Dut al voor de pastorie, „'t Compliment van baas Mulder, en of dominé ook even bij Bet komen kon". Daarop is zij weer weggedraaid, blij haar boodschap te hebben volbracht, die gelukkig door de meid werd aangenomen, om nu verder aan elk die het hooren wil te vertellen, dat het er bij Mulder maar sober vóór staat en 't wel wezen kan dat Bet den avond niet haalt. In den eersten tijd van het gebruik der nieuwe medicijnen had het geschenen dat er werkelijk beterschap intrad. De koorts nam af; het hoesten werd beter; 't verbedden vermoeide niet meer zoo veel ; de eetlust scheen te vermeerde­ren. „Zie je wel, — heeft Mulder gezegd — óf die man het ook weet ! Maar het is ook een mirakel hoeveel menschen hij geneest en hoe velen er bij hem komen om hulp. Den laatsten keer dat ik er heen ging waren er vast wel honderd, uit alle deelen van het land, en het liep nog altijd maar aan. Als je maar trouw blijft innemen, wordt je vast weer beter."
En Bet heeft het zelf ook nog even gehoopt. Tot blijdschap van haar vader ; tot verwondering van tante Sien, die geen dag met bezoeken oversloeg, en die geen oogenblik beterschap verwacht heeft, omdat de kwaal te ver heen was. Maar wat jong is, leeft graag, zoodat niet zelden aan een gras halm wordt vastgehouden als dat leven wordt bedreigt. Bovendien vond ook de dokter, die niets afwist van hetgeen achter zijn rug plaats had, dat de patiënt werkelijk eenige gunstige teekenen vertoonde en er momenteel althans geen uitbreiding van de kwaal was.
Natuurlijk was dit elken dag het onderwerp van het gesprek in den scheerwinkel. Eigenlijk was het een wonder dat Mulder nog niet eenmaal zich vergist had door méér te zeggen dan verstandig zou geweest zijn, omdat nu en dan wel eens een opmerking gemaakt werd, waaruit bleek, dat deze of die de zaak niet recht vertrouwde. Vooral, omdat de baas op geregelde tijden een dag afwezig was, en niemand begreep wat dit inhield. Anders niet dan de ingewijden als Sander en Atsma en vanzelf Sien. Maar die zoo dicht was als een pot, en geen mensch iets zeiden wat niet geweten mocht worden.
„Vindt je ook niet, dat Ik wat béter word, tante ? " — heeft Bet haar gevraagd.
„Zeker kind ; je hoest lang niet zooveel." „Als ik nu nog eens geheel gezond mocht worden !"
„Welke richting zou het leven dan krijgen, Bet ? "
Over die vraag beeft zij toen lang nagedacht. Want Bet was nooit een meisje dat er maar wat heen sprak. In dat opzicht leek zij hare moeder, die ook meer dacht, dan zei.
„'k Weet het niet, " — heeft zij toen gezegd — „op dit oogenblik is mijn keuze wel beslist, maar of het leven en de wereld dan ook weer de overhand zouden krijgen ? Men ziet het zoo vaak dat na ingetreden beterschap, de mooie beloften spoedig vergeten zijn, die op bet ziekbed gedaan worden."
„Dat is vreeselijk, kind, maar komt helaas o zoo dikwijls voor. Koning Hiskia is niet de eenige geweest die in benauwdheid tot den Heere riep, maar om in hoogmoed des harten te wandelen, toen zijn beenen hem weer konden dragen."
„Daarom weet ik haast ook niet wat te moeten begeeren, tante. Want ik weet nu wat ik heb, en ik kan mij in het bezit daarvan soms zoo rijk gevoelen, maar dan zorg ik tevens om het leven weer in te gaan met zijn veelvuldige afleiding en verstrooiing." „'t Beste zal daarom wezen, je leven in Godshband te stellen, lieve, en Hem te vragen dat Hij het werk, dat in je begonnen werd, ook wil gaan voleindigen."
Zoo werd gesproken door de zieke en hare verpleegster, en in denzelfden geest hadden ook dominé en Sander meermalen met haar het leven bezien in het licht der eeuwigheid. Wat den laatste betrof, hij was verblijd over de schijnbare beterschap ; alleen, hij vond het niet oprecht van Mulder, dat deze den dokter verborgen hield wat, hij gedaan bad. Ook had Sien herhaaldelijk er op aangedrongen om dezen te zeggen wat men ging aanwenden ; er kwam dan maar van, wat er van : kwam, maar dat durfde Mulder in de verste verte niet en Bet evenmin. Men kon om hem zóó verlegen worden.
En zoo zou het komen. Want toen na eenige weken het lichaam aan de medicijnen gewoon was geraakt en de koude dagen kwamen, steeg ook de temperatuur bij de kranke.
„Zeker kou gevat bij die verandering van weersgesteldheid ; 't is ook geen kleinigheid, terwijl een ander bij de warme kachel zit, daar buiten in de kou te liggen, in zoo'n open tent. Wie heeft er ook van gehoord !" — zoo pruttelde baas Mulder.
Maar Bet was daar graag ; veel liever dan binnen, omdat het daar te benauwd was en de borst dan lang zoo goed geen lucht kon krijgen.
„Zullen wij dokter ook even waarschuwen ? " — vroeg tante Sien op een avond. daar zij er geen goed oog op had.
Maar daar wilde men niet van weten. Immers, dan moesten die vreemde medicijnen aan kant gezet en dan geraakte men wellicht nog verder van huis.
Doch die hoest wilde maar niet bedaren, terwijl er nog wat verhooging kwam en ook de eetlust plotseling weg was. In plaats daar van gaf de maag alles terug, wat ter versterking of ter genezing werd opgenomen.
„'k Weet niet, tante" — zei Bet op een avond tot Sien — „maar ik zie zoo tegen den nacht op". „Hoe komt dat, kind ? "
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen