Aan onze Bondsvrienden.

Toen de Herdenkings-Commissie 16 Febr. in vergadering bijeen was, en we elkaar wederzijds iets van onze ervaringen verhaalden, hoorde men benevens teleurstellende, ook vele moedgevende verhalen. Twee er van willen we ter aanmoediging ook u mededeelen.
Zoo hoorden we van een weduwe, die ondersteuning genoot, dat ze een der medewerkers de som van 50 cent ter hand stelde. Wie denkt hierbij niet aan het penningske der weduwe ? Ongevraagd gaf ze, dewijl ze uit liefde tot de goede zaak zich gedrongen gevoelde mee te doen.
Het volgende geval getuigt ook van innig medeleven. Een der onzen ontving 25 gulden, welke som bestemd was om een familiefeest te houden, doch met aller goedvinden thans gegeven werd aan de Herdenkings-Commissie. Hebben deze voorbeelden u soms ook iets te zeggen ? Getuigen ze niet van toewijding en opoffering ? Zoolang er nog zulke ervaringen te vermelden zijn, belooft de toekomst ons nog wel wat goeds. Zoo worden we gesterkt tot het werk, ons op de hand gesteld.
Dat het lid zijn van de Herdenkings-Commissie nog iets anders is als een postje van eer, worden we wel gewaar. Doeh we doen ons werk gewillig en dan valt 't niet zwaar, 't Is ook heusch geen onaardige bezigheid nu drie maanden lang elken Zaterdagmiddag het pad op te gaan met het album gewapend, de pastorieën af in de Classes Utrecht, Amersfoort en Wijk bij Duurstede. Ook daarover te schrijven, zou zelfs interessant zijn.
Dat doen we evenwel nu niet, doch wèl is mij opgevallen dat in onze gereformeerde plaatsen veel te weinig leden, lezers van ons Bondsblad, maar óok afdeelingen zijn. Ik dacht : wat doen we als Commissie - toch een nuttig werk. Wat ligt alles braak om straks met alle macht aan 't werk te gaan. Dit moet ook mede de vrucht zijn van onze actie om leden te winnen, lezers te werven, doch óok afdeelingen op te richten. Ik acht mezelf gelukkig, dat hier te Utrecht bijna vanaf het begin een afdeeling bestaat. Van Utrecht gesproken. 20 Febr. is het plaatselijk Comité - bijeen geweest, 't Was om de geïnde gelden af te dragen.
En wat denkt ge ? 't Viel niet tegen ; voor ƒ500.— was Utrecht aangeslagen en, zietdaar wat samenwerking vermag, ruim ƒ 900.— was er reeds binnen. Ge begrijpt, dat we allen zeer tevreden waren over 't bereikte resultaat. Evenwel spraken we af, dat we de ƒ 1000.— vol wilden zien. En zoo gaan we voort tot 13 Maart en.... lest best. Utrecht besluit met een openbare samenkomst D.V. 26 Maart, waarin spreken zullen onze plaatselijke predikanten ds. Goslinga en ds. Meijers. 't Dringt ook hier hoe langer hoe meer door, dat de positie van de Gereformeerden in onze Hervormde Kerk niet weinig afhangt van de plaats die de Gereformeerde Bond inneemt. Men moet willens blind zijn, dit niet te willen erkennen. Daarom, dat elk zijn plaats toch moge kennen en werke met de gave, door God hem geschonken. Laat het dan één talent zijn, maar niet in den zweetdoek, doch ten nutte van den ander besteed.

Utrecht, 23 Febr. 1931.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen