De kleine luijden

En toen daar binnen !
„'n Avond" — zei Syke met verbazing in haar stem, terwijl haar oogen door de kamer dwaalden. „Wat is hier gebeurd ? "
Neen, maar dat was echt. In geen tijden heeft Symen zoo'n schik gehad. Omdat hij zag dat de donkere wolk van Syke's gelaat weg trok en er iets van den vorigen glans overheen toog. Kon dat door een weinig water met de noodige inspanning verkregen worden ? Bestond het levensgenot, vooral het huiselijk geluk, maar dan ook verder heel de samenleving, uit het acht geven op zulke kleinigheden, of het wegnemen van dingen voor elkaar, die eigenlijk geen naam hadden ? Maar waarom had hij daar dan eerder geen oog voor gehad, waardoor zijn huis óók voor hem een „tehuis" zou zijn geworden ? Ja, waarom niet, en waarom hebben zoovele mannen, en ook wel vrouwen, daar geen oog voor ? „'t Lijkt hier wel feest" — zei kleine Pieter, die nu beter durfde spreken dan wanneer hij tegenover Harm van Doede Jantje, of een der andere kornuiten kwam te staan. En 't was ook zoo, want zelfs de koek en het krentebrood ontbrak niet toen het aan den maaltijd toe kwam.
Doch dit woord bracht Symen aanstonds tot de werkelijkheid. Feest ? 't Mocht wat. En terwijl de oude norsche, ontevreden trek weer over het gelaat komt, vertelt hij hoe de baas hem gedaan werk gegeven heeft.
„Zoo maar staf-en-af ? " — vraagt Syke. „Ja, zonder eenige voorafgaande kennisgeving: Hij zegt dat er geen werk meer voor een knecht is ; wat er nog al te doen valt, kan hij.alleen wel af. Een contract bestaat er tusschen ons niet, dus kan hij doen, wat hij wil".
Een oogenblik kwam ook Syke onder den indruk dezer mededeeling! 't Zijn wel niet zulke groote stukken die Symen aanbrengt, maar als het alléén van haar komen moet, dan is er geen sprake van dat zij rond kan komen. Doch ook slechts een oogenblik werd zij door deze sombere gedachten beheerscht. „'t Zal wel weer losloopen", — zei ze. „Weet jé wat ? Dan begin je 'Maandag mij te helpen met het bezorgen van brood bij de klanten waardoor ik het veel gemakkelijker krijg, en anders weet ik nog wel een anderen weg".
„Welken dan? "
„Dat je eens naar dominé gingen, om te vragen,,of hij een goed woordje voor je doen wil bij den directeur van de boterfabriek. Ze zijn vandaar nog al bevriend met de pastorie, en wie weet, wat daarvan het gevolg kon zijn. Dominé heeft een langen arm en veel te zeggen".
Maar Symen naar den dominé. Dat was nog nooit voorgevallen. Gewoonlijk ontliep hij hem, als de predikant in de buurt was, en nu hem opzoeken ? "
„'k Had liever, dat jou het deden" — zei hij tegen Syke. „Voor de rest zou ik wel naar de fabriek willen, liever dan met den bollekorf het veld in, maar 'k ben zoo'n vreemde eend in de bijt". Dominé zou wel zeggen : „wat doe jou hier aan de pastorie".
„'t Zou je wel wat meevallen. Zoo is de dominé in het geheel niet, en wie tot hem komt-, staat hij ook grif vriendelijk te woord".
„Nou, daar moet ik eerst nog al eens over nadenken" — heeft Symen toen gezegd, en daarmede was voor dezen avond dit gesprek afgeloopen. Maar toen de Maandag kwam, en elk naar zijn gewone werk ging, maar Symen, met zijn tijd verlegen, rond liep, nu hier en dan daar, om bij de wastobbe het onderwerp der gesprekken van de buurvrouwtjes te worden, die er schande over spraken dat hij geen cent verdiende, terwijl Syke als gewoonlijk weer was uitgetrokken met haar broodvracht, kreeg hij het land aan zichzelf.
's Maandagsmorgens was dominé gewoonlijk thuis. Zou hij 't eens wagen hem te vragen om zijn voorspraak ? Kwaad kon er in elk geval nooit van komen. En zoo heeft hij zijn Zondagsche jas aangetrokken met de Zondagsche schoenen en de nieuwe pet, om een bezoek te brengen aan de pastorie.
„Of hij dominé wel even spreken mocht" — vroeg hij aan de meid. Zeker wel ; die was voor allen te spreken, dus ook voor hem.
„Goeden morgen, Barends ; je bent ook al vroeg op stap". „Morgen dominé ; ja, maar het is niet zooveel moois wat ik te vertellen heb". „En dat is? "
,,Ik heb geen werk. De baas heeft mij Zaterdagavond gedaan gegeven, volgens de slapte, en nu ben ik werkloos. Maar ik kan niet rondloopen, en dat in dezen tijd van 't jaar. Dan hebben wij geen eten. want Syke kan het alléén niet verdienen". , , Dat is ook niet zoo het behoort, wel Barends ? Dat de vrouw de deur uitgaat, om den kost op te halen, en de man thuis zit".
„Neen, dat ben ik volkomen met dominé eens, maar hoe moet het anders".
„Syke hoort in de huishouding ; die heeft daar werk in overvloed, zal zij als andere vrouwen alles netjes en zindelijk hebben, en als gij een goed vakman zijt, dan moet het geen moeite wezen om voor het gezin het noodige te verdienen. Dat is de geordende weg, dat de man in het zweet zijns aanschijns zijn brood zoekt, en dat de vrouw een hulpe tegenover hem is in het goed acht geven op de huishouding.
„Maar daarom kwam ik om raad bij u vragen".
„Wat zou je dan willen, Barends ? " „Syke dacht, als u eens 'n goed woordje voor mij deed bij den directeur van de boterfabriek, dat ik als kuipersknecht of voor ander werk, daar geplaatst mag worden".
„Dus Syke heeft je gestuurd ? "
„Voor zoover dat wij er samen over spraken hoe het nu verder moet, en toen dacht zij u te vragen om hulp".

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen