De kleine luijden

Met 'n vlugge beweging, als zou hij zóó het schootsvel weer aantrekken, verdween Symen, waarop Jasper, de koster, weer binnengelaten werd. „Wat zou die nu weer voor bijzonders hebben", denkt Symen, om echter aanstonds die gedachte weer los te laten voor het overdenken van het zoo juist gevoerde gesprek. Hij. bij den dominé ! En dat, waar hij zoo goed als nooit in de kerk kwam ; veeleer haar vijandig was. Wie zou dit voorheen gedacht hebben. Terwijl toch nooit met geweld in die richting gewerkt werd. Noch door dominé, noch door Syke. Alleen door de kracht van het Woord.
„'t Valt toch niet mee, zoo'n domineesbaantje" — dacht Symen. Hij zou het niet kunnen wezen, want hij zou vanzelf voor al het geld der wereld geen preek kunnen maken, maar het ook niet willen wezen, omdat zoo iemand altijd, voor elk in alles klaar moet staan. Als de menschen trouwen, en als zij sterven en begraven worden. Als zij klein zijn, als zij groot zijn ; als zij blij zijn, als zij bedroefd zijn ; als zij in de kerk komen, en óók nog, zooals in dit geval, als zij niet in de kerk komen. Waarlijk, dat deed elk zoo'n man niet na. Geen wonder, dat de gemeente hier mal met hem is.
Wat zei ds. Randwijk ook weer van hém ? O ja, „minder praten, en méér doen". Dat heeft zijn baas ook eens in een kwade bui gezegd, en toen is hij opsternaat geworden, maar nu dominé het zei, kon hij het wel hebben. Toch kwam het op hetzelfde neer. Doch de manier waarop het gezegd werd, was zoo geheel anders. In elk geval zal hij voortaan zijn best doen. Werken, bij dag en bij nacht, als 't moet. Hij zal den menschen eens zien laten dat hij wel kan, en ook wel wil. Dan zal Syke van de straat. En als dan zoo langzamerhand de huishouding eens op gleed komen mag, dan zal hij zeggen, dat dit het werk van dominé Randwijk is. Want eere, wien eere toekomt, en die heeft hem geholpen !
O ja, hij moet zijn boodschap aan Syke niet vergeten. Wat zal die vreemd op hooren, dat hij naar de pastorie is geweest. Maar 't zal haar aanstaan, vooral wanneer zij hoort wat dominé gezegd heeft. Dominé hoopte dat voor haar de zwaarste tijden voorbij waren. Wat zou dit mooi wezen. Als Pieter dan met der tijd eens wat mee verdienen kan. Hij is klein, maar dapper, en meester zegt dat hij goed leeren kan. En dan nummer twee. Die is niet sterk. Zal misschien wel schoenmaker of kleermaker moeten worden. Jammer, dat baas Prik zoo fijn is. Vroeger heeft hij altijd gezegd dat zijn kinderen nooit bij fijne lui kwamen te dienen, want dat men daar altijd mee bedrogen werd. Maar nu is hij zelf immers al bij den dominé geweest. Mooi op weg om fijn te worden. Evenals Burenga, die ook geen kerkbeurt meer overslaat, en naar hij vernam, plan moet hebben om dezen winter de belijdeniscatechisatie mee bij te wonen. Wat is een mensch toch een wonderschepsel. Wat hij vandaag verwerpt, aanbidt hij misschien morgen, en wat hij nu als het hoogste acht, heeft weldra zijn aantrekkelijkheid verloren om plaats te maken voor iets dat voorheen in 't geheel niet bekoren kon.
Thuis gekomen werd handig het Zondagsche pak weer weggeborgen. Wat die Doede Jantje zag, toen hij van uit de pastorie kwam. Die staat nu eeuwig en altijd in de deur om te zien of er ook wat nieuws is. Dat doet Syke in elk geval niet. Als zij thuis komt, dan wil zij wel binnen blijven. Vanzelf, nu weet vandaag de geheele buurt nog dat hij bij den dominé is geweest. Maar het kan hem per slot van rekening niets schelen, 't Is geen schande. En laat er eens iemand den mond over open doen. Dan zal hij het rond en eerlijk zeggen wat er gaande is, en elk weldenkend mensch zal dit toejuichen.
Als vanmiddag de kinderen weer naar school zijn, en de kleinste slaapt, zal hij buurvrouw vragen of die 'n wakend oogje wil houden, omdat hij Syke gaat ophalen. In de Richting van „Olga-State" is zij te vinden. Als zij nu maar niet bij dien vervelenden profeet zit, want van Sander moet hij niets hebben. Misschien dat zij bij Sien is. Die twee kunnen het altijd bizonder vinden. Wellicht omdat beiden het zwaar in de wereld hebben. Die Sien ook. Vreemde geschiedenis toch met die vrouw En zulk een best mensch. Elk houdt van haar. En vroom ook. Men zou zeggen, hoe kan zoo'n vrouw nu zóó in de misère zitten. Of ten minste gezeten hebben. Want voor haar zijn zeker de zwaarste tijden ook voorbij. Omdat elk om haar denkt, en allen voor haar zorgen. Of zou dat misschien van haar geloof komen ? Dominé had het over den zegen Gods, waaraan alles gelegen is. Zou het die zegen zijn, die met Sien is ? Zij zelf zal het zeker zóó uitleggen.
Maar Syke was bij geen van beiden, toen Symen op de „Viersprong" kwam. Omdat vrouw Rijpkema haar had ingevraagd, waarop het verhaal van Symen's werkeloosheid volgde. „Wat zal hij nu" — vroeg de boerin. Waarop Syke antwoordde dit nog niet te weten, doch goede hope te hebben, — zij wist zelf niet hoe.
„Of hij haar de taak op zoo'n dag als deze dan niet een weinig verlichten kon".
Maar nauwelijks was die vraag gedaan, of daar kwam hij om den hoek der schuur.
„'k Dacht wel dat ik in deze buurt moest wezen" — zei hij — waarop ook hem een kop thee werd geschonken.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen