DE KLEINE LUIJDEN.

„Een moeilijk geval", zei ik, „verbazend moeilijk ook, en toch zou ik zoo graag willen dat jullie beiden gelukkig werden. Kon ik maar wat doen".
„Je kunt niets doen, Jasper" — zei Sander. „Het is tenslotte zóó : zij die gelooven haasten niet, en wanneer wij door eigen werk het werk Gods willen gaan forceeren, bederven wij het. Hij zal het tenslotte maken, zoo het voor ons goed is"
Hiermede was dit gesprek uit, dominé.
't Was intusschen al laat geworden. Gelukkig dat Griet druk machinenaaien had voor den kleinen springer, want anders had ons gesprek haar zeker verveeld. Toen heeft Sander nog een kopje thee gedronken en is in den stillen nacht alleen huiswaarts gegaan, maar niet zooals anders.
„Wat scheelt hem ? " — zei Griet — „hebben jullui wat gehad ? "
„Neen hoor ; dat zou wel niet mogelijk zijn" — zei ik.
„Daar is tóch wat gebeurd. Sander is heel anders dan gewoon. Lang niet zoo vroolijk. Precies alsof hem iets drukt".
„'t Zal van ons gesprek zijn gekomen".
„Waar ging het dan over ? "
„En toen heb ik mij voor het éérst sedert ons trouwen van haar woord afgemaakt, dominé. Want wij hebben in het geheel geen geheimen voor elkaar, maar toen heb ik gezegd : „die vrouwen zijn ook altijd zoo nieuwsgierig". En toen scheelde het maar weinig, dominé, of wij hadden dien nacht nog ruzie gekregen, want toen zei Griet aanstonds scherp : „dus ik mag het niet weten !" En toen heb ik het haar ook van stukje tot beetje verteld, net zoo ik het u doe, en toen ik dat gedaan had, vroeg ik haar wat zij dacht".
„Wat ik denk ? " — zei Griet. „Wat ik al lang heb zien aankomen ; dat Sander en Sien een paar worden, nog vóór Kerstmis in 't land is".
„Want u moet weten, dominé, vrouwen zien vaak veel verder dan de mannen, en vooral Griet".
Hier kon ds. Randwijk een glimlach niet onderdrukken, „'t Is waar, Jasper, je hebt volkomen gelijk" — zei hij.
„Doch om te vervolgen, dominé : dien nacht kon ik niet slapen. Dan zag ik Sander, en dan Sien weer voor mij, en soms ; meende ik dat beiden mij vroegen hen te helpen".
„Spreek er eens met dominé over" — zei Griet.
„Maar als Sander dat dan eens gewaar wordt en 't hem niet aanstaat ? "
„'t Is toch in zijn eigen belang en als dominé hier geen raad weet, wie dan wél" — zei ze.
„En zoo komt het dat ik hier ben, in de hoop dat u zeggen zal hoe het nu verder moet".
„Dat is waarlijk niet zoo gemakkelijk als 't lijkt" — zei ds. Randwijk. Ook mij komt hei niet zoo vreeselijk onverwacht voor, omdat onwillekeurig iemands gedachten wel eens over dergelijke dingen gaan. Tante Sien is een voortreffelijke vrouw met buitengewone gaven, dat is waar, maar zij is net als elk ander, een mensch van vleesch en bloed, wie ook niets menschelijks vreemd zal zijn. Een andere vraag is echter, of zij zélf wel ooit in die richting gedacht of iets begeerd heeft. Je weet, hoe gesloten van karakter zij is, en hoe hartelijk zij met elk omgaat, maar zonder ook maar even iets los te laten wat zij voor zichzelf meent te moeten bewaren. En dan, Sander is óók eigenaardig. Een beste, flinke man, ook een vroom Christen, maar in zijn levensbeschouwing en levensopvatting past hij niet bij elk. 't Volk noemt hem niet tevergeefs de „profeet", omdat hij ietwat mystiek is aangelegd. En dan, zoo je zegt, is Henk er ook nog. Waarlijk, 't is een moeilijk geval".
„Als dominé eens met Sien sprak".
„'t Zijn zulke teere dingen, Jasper. Je begrijpt dat ik geen huwelijksmakelaar ben".
„Natuurlijk niet, dominé, en daarom was ik juist zoo bang hiermede tot u te komen, omdat ik vreesde dat u dat van mij denken zou, maar aan den anderen kant, het betreft hier het geluk van twee menschenlevens".
„Weet je wat, Jasper ? Ik wil hier eens rijpelijk over na denken, om dan daarna te handelen".
„En u neemt het mij dus niet kwalijk, dat ik met deze aangelegenheid tot u kwam ? "
„In 't geheel niet, man ; integendeel; 'k weet graag wat er in de gemeente omgaat. Wij zullen dus verder zien hoe de wegen geleid worden, en ook deze zaak in de hand des Heeren geven, zooals ongetwijfeld Sander dat óók doet".
Na een vriendelijken groet verdween ook Jasper, evenals Symen vóór hem, en gelijk deze, wonderlijk verlicht na alles gezegd te hebben wat op zijn hart lag. Langen tijd bleef ds. Randwijk in diep gepeins. Wat kan iemand, die de zorg eener gemeente heeft en het wélzijn der schapen na aan het hart gaat, toch voor moeilijkheden komen te staan. Waarbij groote wijsheid van Boven noodig is om zóó te handelen als dat het waarachtig heil der menschen bevorderen kan. Met al zijn eigenaardigheden was Sander toch voor hem een man, die een pilaar der gemeente mocht worden gerekend, wiens woord, maar bovenal wiens leven voor velen een prediking was. En wat Sien betrof, maar niemand kan hooger van haar denken dan hij, omdat niemand zooals hij haar leven kende met al dat lijden en die wisselende tooneelen.
De vraag evenwel bleef, of een vrouw met zulk een breeden blik op het leven en van zoo algemeene ontwikkeling, als gevolg van haar buitenlandsche reizen, op den duur zich gelukkig zou gevoelen aan de zijde van een man als Sander, die ook niet enghartig of bekrompen was, maar die toch in alles de man van het platteland toonde te zijn. Bovendien was Henk er. Een aardige jongen, met een helderen geest, doch die onwillekeurig zich een weinig voelde, waar Sien hem bijna afgodisch vereerde en reeds vele dingen met hem ging overleggen, en waar de menschen vanwege zijn ongewone kennis op dien leeftijd, hoog bij hem opzagen, 't Was een moeilijk geval.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen