KLEINE LUIJDEN.

Toen 's avonds dominé en mevrouw samen in de serre zaten, zei hij opeens, alsof hij een grap bedoelde : „Wat dunkt je Marie, zouden er wel vrouwen zijn, die niet willen trouwen".
Verwonderd keek mevrouw hem aan.
„Dat is ook weer een vraag" — zei ze lachend, „wat kom je daar vreemd mee aanschieten. Hoe kan ik dat nu weten ? "
„Nu ja, ik denk zóó, de mannen verstaan elkaar het best, en de vrouwen begrijpen eveneens elkander beter dan de mannen".
„Wat 'n eere, man ! Nu, eerlijk gezegd heb ik nooit bij die vraag stil gestaan. Wat mijzelf betreft heb ik getoond het huiselijk leven boven een zelfstandige positie in de maatschappij te verkiezen, want anders had ik je niet genomen, Egbert, maar hoe andere dames daar over denken, is zoo maar niet te zeggen. Oorspronkelijk dunkt mij, zijn man en vrouw beiden op het huwelijk aangelegd. Dat is hun bestemming, zou ik zeggen, ook volgens den Bijbel, maar wij hebben niet te vergeten dat door de eigenaardige levensomstandigheden van onzen tijd en de wonderlijke verhoudingen welke er dientengevolge gekomen zijn, ook het leven van vele vrouwen een verandering onderging. Vooreerst is de vrouw lang niet meer zoo afhankelijk van den man als vroeger, omdat zij door het zich toeleggen op kunsten of wetenschappen en het verkrijgen dus van allerlei geleerdheid, de deuren overal voor zich geopend ziet en voldoende kan verdienen om in eigen levensonderhoud te voorzien, en dan is het minder solide leven van vele mannen, voor al in onze standen, voor ernstige vrouwen een schrikbeeld. Ik geloof dat de lichtzinnige tijdgeest, die ook het huwelijk op losse schroeven zet, mede oorzaak is dat wij hoe langer hoe meer ongehuwde dames krijgen, die werkelijk in den diepen grond een afkeer van vele mannen hebben, omdat er vaak zoo door dezen met hén gespeeld wordt".
„Maar de vrouwen spelen ook wel eens met de mannen ?"
„Zeker, lichtekooien vindt je overal, die zichzelf met haar lonkende oogen en lok­kende vleierij nog meer verraden, dan zij zelf wel weten, maar vergeet niet dat de vrouw in het leven veelal de mindere is, en daarom wat zij heeft in haar voordeel meent te moeten gebruiken, al ziet een ander daarin meer lichtzinnigheid of ijdelheid, zoo niet erger, dan zijzelf denkt "
„Maar hoe oordeel je dan over een godvreezende vrouw ?"
„Wat bedoel je, Bert".
„Zou zoo iemand willen trouwen, als zij de kans heeft, ook al is zij geleerd en geëmancipeerd ?"
„Wanneer aan de voornaamste voorwaarden, die toch elk bij het sluiten van een huwelijk heeft, voldaan kan worden, en bovenal, wanneer er dus liefde aanwezig is voor den man die haar vraagt, dan zou ik denken dat een bijbelsche vrouw zich toch het meest op hare plaats zal gevoelen in eigen woning, aan de zijde van een eigen man".
„Dus trouwen".
„Als alles er naar is, dan zou ik zeggen: ja; maar waar wil je toch heen, man ?"
„Och, ik weet niet. Ik ben vanavond in een opgewekte stemming, en dan gaat een mensch van alles en nog wat door 't hoofd. Zoo dacht ik bijv. aan Sien. Je weet wat zij achter den rug heeft en hoe zij hier leeft. Feitelijk behoort zij aan heel Zorgvliet, maar ik dacht: zou zoo'n vrouw als Sien ook nog wel eens naar het huwelijksleven verlangen ?"
„Waarom niet ?"
„'k Weet het niet, maar zij heeft zoo wat doorgemaakt. Zij heeft de gevolgen van een ongelukkig huwelijk zoo ruimschoots in haar leven ondervonden. Zij is bovendien zoo gewoon om zelfstandig op te treden ; te gaan waar zij wil, en te doen en te laten wat zij wil, terwijl zij daarbij nog in Henk vergoed krijgt, wat zij aan kinderliefde moet derven".
„En toch twijfel ik er niet aan, of Sien zou toeslaan wanneer zij daartoe de geschikte gelegenheid kreeg. Juist het huishoudelijke en het moederlijke in haar doet mij gelooven, dat zij zich in het huwelijksleven eerst op hare plaats gevoelen zou. Een andere vraag is evenwel, of er ooit iemand te vinden zou zijn, die eene vrouw, wier verleden met een geheimzinnig waas overdekt is, zou begeeren. En dan nog wel iemand van haar leeftijd en opvatting en geloofsovertuiging. Want dit staat natuurlijk vast: Sien zal nooit een juk met een ongeloovige aantrekken. Daar heeft zij te veel de gevolgen van gezien".
„Dat ben ik aanstonds met je eens, Marie, maar wie zou dan haar begeeren ? Tenminste hier in Zorgvliet, waar de keuze niet groot is en zij zoowat onder den wilden wingerd en kamperfoelie verborgen leeft".
„Zoo is het. Eerlijk gezegd had ik altijd haar aan Sander toegedacht".
Hier kon dominé zich niet meer inhouden, maar begon smakelijk te lachen.
Bevreemd keek mevrouw hem aan, om echter het volgend oogenblik alles te begrijpen.
„Neen maar dat is gemeen !" — begon zij, eenigszins korzelig, omdat zij niet eerder zijn toeleg doorzag. „Mij zóó uit te vragen. En nu hebben de vrouwen nog wel den naam van listig te zijn, maar als dit nu geen doortrapte slimmigheid is, dan weet ik 't niet. Maar ik zal je er wel voor krijgen. Wacht maar ! 'k Zat daar wèl zoo deftig te redeneeren".

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen