DE KLEINE LUIJDEN.

Je bent een knappe vrouw Marie en hebt het mooi gezegd, en mij een grooten dienst gedaan, 'k Was met de zaak verlegen en moest daarom raad hebben. In 't kort komt alles hierop neer : Sander zou Sien graag tot vrouw hebben, doch durft haar niet te vragen uit vrees haar onaangenaam te zijn en teleurgesteld te worden. Aan Jasper heeft hij dit verteld, en die komt bij mij om raad en hulp. Ik wist er ook geen weg mee, maar dacht: mijn vrouw ziet de menschen goed dóór ; laat ik hooren hoe zij er over denkt, en dat heb je prachtig gedaan. Nu zal ik je zeggen wat ik doen zal. In aansluiting met het gesprek, indertijd met Sien gehouden over 't geen achter haar ligt, zal ik een aanknoopingspunt bij haar zoeken voor dit onderwerp, in het vaste vertrouwen dat mijn vrouwtje een goeden kijk op de dingen heeft. En als dan alles eens naar wensch mocht uitloopen, dan zal ik zeggen dat dit jou werk is".
„Dat moet er óók nog bij komen. Niet doen hoor ! Nooit — of ik ga ook uit de school klappen, en voortaan alle menschen waarschuwen als jij hun begint te vragen"
„Nu, wij zullen zien, hoe het verder loopt en ook. deze dingen al weer stellen in Gods hand, bij Wien de haren van ons hoofd geteld zijn. 't Is toch heerlijk te mogen gelooven Marie, dat de mensch zijnen weg overdenkt, maar de Heere zijnen gang bestiert".
't Geheim der kracht waardoor ds. Randwijk zulk een buitengewone arbeidsprestatie kon leveren, lag vooral hierin, dat er geen minuut in zijn leven verloren ging. Zonder daaromtrent op eenig instituut in te zijn onderwezen, had hij van jongsaf aan er zich op toegelegd zooveel mogelijk orde te hebben in zijn denken en in zijn doen, waardoor de vele gaatjes in 't leven meteen gevuld werden, doch tevens de tijd nuttig besteed werd. Hij was niet spoedig kwaad, maar hij kon boos worden als hij menschen ontmoette, die in vreeselijke dagdieverij den tijd ledig en onvruchtbaar lieten voorbijgaan, om dan vaak tegen den avond in alle haast nog te trachten goed te maken wat overdag verzuimd werd. „Geen wonder, dat vele menschen altijd in de armoede zitten" — kon hij wel eens zeggen — „zij laten de goede uren in hun leven voorbijgaan en begrijpen niet de waarde van den tijd". Vandaar dat hij ook nooit zou gaan uitstellen wat heden gebeuren kon. Doch zoo kwam het óók, dat hij reeds een paar dagen na het gesprek met Jasper op weg was naar „de Viersprong" om zoo mogelijk een blik te krijgen in het hart van tante Sien.
Ten einde geen vermoeden te wekken, ging hij eerst een boodschap op „Olga-State" brengen, waar de Rijpkema's altijd blij waren hem te zien, en het gewoonlijk ook niet aan de een of andere verkwikking ontbrak. Als altijd werd met den grootsten lof over Sien gesproken, die men niet graag weer als burin zou willen missen, omdat hare diensten op allerlei gebied van zulk een onschatbare waarde waren.
„Of zij thuis is" — heeft dominé daarop gevraagd, en toen men dit wèl veronderstelde, zei hij ook daar even „goeden dag" te willen zeggen. Want zóó leefde deze herder met de kudde.
Toen hij eenigen tijd later bij haar binnen kwam zat zij als gewoonlijk te breien met een boek voor zich. „Alles vanzelf weer in actie ; handen, oogen, hoofd" zoo begon hij het gesprek.
„Ja, dominé, bij breien kan dat. Het is zulk machinaal werk, men zou er bij in slaap vallen als de geest niet helder werd gehouden door geschikte lectuur".
„Wat heb je daar, Sien ? "
„Oostloorn", van Ulfers. Een prachtwerk, met mooie karakters".
„Ja, zooals Wiegen de Droomer met zijn fantastische ideeën eh verheven begrippen van de gemeente".
„En dan vooral die dominé Senserff en zijn voorbeeldige vrouw".
„'k Weet niet welke persoonlijkheid ik 't meest in dat boek bewonderen moet, maar telkens als je het leest, zeg je : „zoo moet het precies geweest zijn", 't Zijn levende persoonlijkheden die voor je geest staan menschen van vleesch en bloed, zooals wij zelf zijn, met al onze zonden en gebreken, ook met al ons verlangen en begeeren, ons hopen en twijfelen, ons worstelen en winnen, al gaat het dan ook tegen den stroom in".
„Zoo is het; dat voel ik ook, en daarom boeit dit meesterwerk".
„Gelukkig dat je deze bezigheid in huis nog hebt, Sien ; anders zou het misschien wel eens een weinig saai kunnen worden".
„O ja, dominé, vooral gedurende de lange winteravonden. En nu is Henk nog bij mij, maar ik moet er niet a^ denken hoe het komen zal, als hij een volgend jaar de deur uitgaat, 'k Blijf dan zoo eenzaam achter". „Niet eenzaam, Sien".
Des Heeren Engel schaart Een onverwinb're hemelmacht. Rondom hem, die Gods wil betracht. Dus is hij wèl bewaard.
„Dat is gelukkig volkomen waar, en duizenden malen in mijn leven openbaar geworden. Daarbij heeft de Heer mij hier een rustoord bereid, zooals ik op mijn zwerftochten door het land, sinds dien onvergeetlijken nacht, dien ons beiden heugt, nooit had durven hopen ergens te zullen vinden. Maar een mensch heeft toch ook wel eens behoefte om zich van hart tot hart tegen iemand uit te spreken".
„Je wilt zeggen : „eigen haard is goud waard".
„Eigen haard heb ik, voor zoover dominé, maar gezelligheid aan dien eigen haard, daar komt het op aan. En die vrees ik, dat straks voor mij verloren gaat".

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen