JONKER VAN STERRENBURGH

Met toestemming van den Uitgever J. H. Kok te Kampen.
Sinds echter de zware dijken de wateren paal en perk gesteld hebben en het wakkere dijkbestuur, met zijn dijkgraaf aan 't hoofd, nauwkeurig waakt, opdat de verraderlijke zee niet te eeniger tijd het land, „ontwoekerd aan de baren", weer bemachtige, heeft men in Kleiterp gezien dat die geweldige modderhoogten, op welke men sinds eeuwen de vruchten teelde, een schat van geld in zich bevatten, welken men slechts voor het grijpen had.
Toen zijn de eigenaren van die landerijen, toen is met name de heer van het even buiten het dorp gelegen Slot er toe overgegaan om al die terpen voor en na te doen afgraven, zoodat het oude dorp nog op een hoogte ligt, doch de later bijgebouwde wo­ningen als tegen eene helling aan liggen, vanwaar men langs verschillende wegen afdaalt.
Wat voorts het leven der dorpelingen, met welke wij nader zullen kennis maken, betreft, over het algemeen gaat dit even rustig en kalmpjes zijn gang als de golfjes in de dorpsvaart, die zachtjes voortkabbelen, slechts zelden in groote beroering gebracht, omdat de golfslag daarvoor te klein is en de wallen te hoog zijn.
Zoo is ook het leven van de meeste Kleiterpers van alle zijden ingesloten, waardoor de eene dag volmaakt op den anderen en het volgend jaar precies op het voorgaande lijkt.
Als er een kleine geboren wordt, onverschillig of dit is onder het nederig dak van Douwe Mollema, waar de ooievaar zoo ongeveer alle jaren een bezoek heeft gebracht, of in een der beide pastorieën, dan is dat een gebeurtenis, waarvan het heele dorp kennis krijgt. Gewoonlijk niet ten nadeele van de moeder, wie het in die dagen niet aan allerlei versnaperingen ontbreekt, welke attentie zij echter van haar kant weer heeft te beantwoorden met het uitnoodigen ter kraamvisite. Een opdracht, waarvan zich de baker gewoonlijk met groote nauwgezetheid kwijt, niet alleen" omdat het hier geldt, zooals zij zegt: „hoe meer zielen, hoe meer vreugde", maar vooral omdat elke bezoekster bij het heengaan iets in hare hand laat glijden.
En wanneer de koude dood Kleiterp binnen komt om, niettegenstaande het verzet van dr. Hannema, die hem dit tracht te beletten, zijn hand te leggen op het leven, onverschillig of dit klopt in het hart van den jonge of van den oude, van den rijke of van den arme, dan deelt eveneens het gansche dorp in den rouw, omdat men elkander zoo heel goed kent en op velerlei wijze met elkander in aanraking komt.
Zoo werd alle lief en leed te zamen gedeeld en zoo is sinds menschenheugenis het leven der dorpelingen in rustigen gang voortgegaan, terwijl de aanraking met de buitenwereld niet meer gezocht werd dan hoogst noodig was.
Tot voor een paar jaar het nieuwtje door het dorp ging, eerst in vage termen, weldra echter meer belijnd en allen schijn vanwaarheid dragende, dat eenige voorname heeren besloten hadden om, gesteund met geld van Rijk, Provincie en Gemeente, over te gaan tot den aanleg van een spoorbaan, waardoor ook Kleiterp uit zijn afzondering opgeheven zou worden.
Dat was, vooral in het begin, een con­sternatie geweest. Dirk Lettinga, de boer van Arkum, die de burgerij van Kleiterp in den Raad vertegenwoordigde en in de heele grietenij bekend stond als een man met een helder hoofd, was de eerste, die het nieuwtje in het dorp bracht, omdat hij op het Gemeentehuis in zijn kwaliteit van Raadslid inzage van de stukken had gehad, die op de concessie-aanvrage betrekking hadden. Daarop had hij zijn medeboeren uit de nabijheid er mede in kennis gesteld, al was het niet zonder huivering, omdat hij wel begreep, dat hier en daar een storm zou waaien.
Toen echter kort daarop een paar mannen met groote rollen papier onder den arm verschenen, die vervolgens, zonder permissie te vragen, overal opmetingen deden en zelfs ongevraagd hier en daar kleine paaltjes in den grond sloegen, was het zoo goed als zeker, dat Klaas Kroontje, die met galanterieën den omtrek afreist, niet te veel had verteld toen hij de eerzame boeren en burgers van dit allernieuwste nieuws een uitvoerig verhaal deed.
Intusschen laat het zich denken, dat dit feit voor onze eenvoudige dorpelingen een gebeurtenis was als de meesten hunner nog nooit hadden beleefd. De ouden onder hen, die nog uit den tijd van de trekschuit wa­ren en zich heel goed herinnerden hoe alleen langs modderwegen, welke des winters onmogelijk begaanbaar waren, het verkeer plaats had, schudden bedenkelijk het hoofd Als dat maar niet de ondergang van Kleiterp werd ! Wel is waar hadden zij nog nooit zoo'n spoortrein gezien, maar dit wisten zij wel, dat zoo'n ding vooral bij avond op een vuurbrakend monster met gloeiende oogen gelijkt en zóó vreeselijk vliegt, dat het allen die er gebruik van maken, als hij goed in draf is, groen en geel voor de oogen wordt. Dat zij persoonlijk hun leven nooit in gevaar zouden stellen door plaats te nemen in zulk een voertuig, sprak van zelf, doch afgezien daarvan vonden vele oudjes 't een bedenkelijk verschijnsel, dat de vredige rust van Kleiterp zoo op eenmaal door het gejacht van zoo'n nieuwmodisch spoor zou worden verstoord.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen