JONKER VAN STERRENBURGH

Met toestemming van den Uitgever J. H. Kok te Kampen.
Nu zou daar echter een spoortrein komen zooals in de groote plaatsen gevonden werd, waarmede men in weinig tijds de wereld kon doorvliegen ! Was het wonder, dat al wat jong was er naar verlangde ?
Dat kwam niet het minst den eersten Zondagmiddag uit, nadat het nieuwtje algemeen bekend geworden was, toen na afloop der godsdienstoefening een schare meiden in breede rijen de dorpsstraat op en neer wandelden, het kerkboek in de hand, maar het hoofd gewoonlijk vol van heel iets anders dan dominé zoo juist met allen ernst verkondigd had. Dat is nu eenmaal zoo de gewoonte in Kleiterp om na de preek met kennissen en vrienden een en ander te bespreken, ook wel om in stilte door een knipoog je of iets dergelijks dezen of genen een wenk te geven, welke gewoonlijk wel verstaan wordt en waarop vaak nadere kennismaking volgde. Of daardoor niet veel van het zoo juist uitgestrooide zaad verloren ging, of als door de vogelen werd weggepikt ? Wie zal het ontkennen, maar het was voor velen onder deze jonge menschen de eenigste gelegenheid om te vertellen wat er woelt en werkt in het kloppend hart, en soms bij nacht de slaap uit de oogen houdt.
Het leven laat zich nu eenmaal niet opsluiten maar zoekt naar buiten te treden, om zich daar te ontplooien en in de warmte van het gouden zonlicht te groeien en vruchten te dragen.
Daarom worde het den zonen en dochteren van Kleiterp niet te zwaar toegerekend wanneer in alle zedigheid eenige malen de buurt wordt rondgewandeld, teneinde ruimte te geven aan hetgeen er woont in het hart. Straks roept de arbeid weer als de koeien moeten gemolken of het jongvee gedrenkt, en morgen gaat het heele leven weer zijn gewonen sleurgang, vaak zonder eenige afleiding.
Welnu, dezen Zondagmiddag was het te merken dat allen zich bezig hielden met één onderwerp.
„Heb je het al gehoord, Trijn, " vraagt Jap, die op „de Eendenkooi" dient, „dat we hier een spoor krijgen ? " — „Ja, meiske, " is het antwoord, „'k weet er alles al van. Onze boer is wat kwaad, want men wil de lijn vlak langs onze boerderij hebben, dwars door „de fenne" heen." „Leuk zeg, " merkt Jans op, die met een paar glundere oogen de wereld inkijkt, af en toe een blik werpend op Louw Overzee, die voor „meester" studeert en met zijn kameraden een paar schreden vooruit loopt, „'k Wou dat hij er maar was", gaat zij voort, „dan ging ik er handig in." — „Maar het kost centen, " brengt een ander in het midden. — „Nou ja, zonder geld heb je niets, maar dan zie je ook eens wat. Hier is ook al niets te beleven." — „Pas maar op, dat Louw het niet hoort." — „Mijn zorg hoor, die zal zijn heele leven toch ook niet in Kleiterp begraven." — „Zou het duur zijn met zoo'n spoor ? " — „Wel nee, meid, voor een stuiver of wat koop je een retour." — „Retour, wat ding is dat ? " vraagt Trijn, die bij hare melkemmers nog nooit zoo iets gehoord heeft. — „Wel, dat wil zeggen, de je daarvoor heen en terug moogt rijden, " antwoordt Jans, niet weinig gestreeld dat zij een woord gebruiken kan in haar dienst bij den notaris dezer dagen meermalen ge­hoord, maar door de vriendinnen niet begrepen. — „Maar dan zal het toch zeker ook wel schelen waar je heen gaat ? " — „Van zelf, hoe verder hoe duurder, maar ik bedoel nu bijvoorbeeld naar Leeuwarden." — „Hé, wat zou ik daar graag eens zijn, " zegt Jap. — „'t Moet een mooie stad zijn, " is het antwoord. M'n broer heeft er zeventien maanden als soldaat gelegen en die vond het er wat leuk. M'n broer zei, dat huis aan huis een winkel is waar men 's avonds alles prachtig verlicht heeft en mooie koopjes kan doen, en is het je daar te duur dan kan je op „de Brol" altijd terecht." — „Wat weet je dat goed, zeg, " merkt Trijn op. — „Van zelf, hé, door m'n broer." — „Vertel nog eens wat meer Jans." — „Ja, ik weet het allemaal niet. Je hebt daar ook een Prinsentuin, waar je vrij mag in loopen, en een Rengerspark en ik weet wel niet hoeveel kerken en scholen." — „'k Zou er wel dienen willen, " zegt Claar van Theunis en Aaltje, die tot hiertoe gezwegen heeft. „Hier is het ook al werken van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, en wat heb je eigenlijk aan je jonge leven ? Je hoort en ziet altijd hetzelfde." — „Ik zeg ten minste niet, dat ik hier lang meer blijf als eenmaal de baan vrij is, " merkt weer een ander op. — „Weet jullie wat, " zegt Jap, „als het een keer zoo ver is, dat de trein rijdt, gaan wij er met elkander van door en zeggen : „adi Kleiterp !"
Het algemeen gelach trekt de aandacht van de jongelingen, die eveneens hunne wandeling doen.
„Wat hebben jullie weer een schik, niet, " zegt Jouke van den slager, die nog altijd hoop heeft, dat Anna van Wieren er berouw over krijgen zal, dat zij hem laatst Zondagsavonds een blauwtje heeft doen loopen en daarom geen middel onbeproefd laat om haar te doen zien, dat zij hem niet onverschillig is. En dan vervolgt hij : „mogen wij dan ook weten waarover het gaat ? " „Och, " zegt Jap met een ondeugend gezicht, „'t zou niks goed voor je zijn als je eens wist wat wij afgesproken hebben, vind je wel. Anneke ? " vraagt zij, zich tot deze Overbuigend, die op eenmaal groote bewondering voor de witte vederwolkjes schijnt gekregen te hebben, welke langzaam aan het blauwe firmament voorttrekken. — „Ik weet het niet hoor, " is haar antwoord, terwijl een hoog roode kleur verraadt, dat zij heel goed begrijpt waarop hare vriendin zinspeelt.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen