Jonker van Sterrenburgh

Met toestemming van den Uitgever
J. H. Kok te Kampen.
Juist was zij bezig om zich klaar te maken voor het vertrek, toen Jouke met een forsch „goeden avond saam" binnenstapte. Natuurlijk was dat vooral voor Jap iets geweest. Terwijl zij Anneke in het geniep in den arm kneep, keek zij met een paar glundere oogen den binnen gekomen vrijer aan — wiens krakende schoenen en glad gepoetste horlogeketting en hooge boord duidelijk lieten zien, dat hij het er van avond voor goed eens op gezet had — om dan eensklaps op te springen, uitroepende: „lieve schepsel, is het zóó laat al ? Neen maar, ik moet weg hoor, anders loop ik gevaar dat de kinderdieven mij meenemen".
Natuurlijk werd hierdoor de aandacht een oogenblik van Jouke afgeleid, die zich ondertusschen door Anneke een stoel zag geven en allereerst een opmerking over 't weer maakte. Met een „wel te rusten met elkaar", terwijl echter haar gelaat heel iets anders uitdrukte, probeerde Jap er uit te komen en nam daarna bij de deur Anneke nog eens goed onder handen, zoodat af en toe haar lach opklonk naar binnen tot niet geringe ergernis van Jouke, die wel begreep dat hij het onderwerp van gesprek was.
Daarop was Anneke weer binnen gekomen en stil naast hare moeder gaan zitten, blijkbaar allesbehalve op haar gemak.
Toen zij een uurtje later opstond en naar buiten ging, op den voet door Jouke gevolgd, en hij haar nu ging zeggen dat zijn komst bedoelde verkeering met haar aan te knoopen, had zij hem beslist afgewezen. Wel speet het haar den vriend harer jeugd iets te moeten weigeren, wat hij gaarne wilde en zeker ook heel goed meende, maar zij kon niet anders doen. Het onderscheid tusschen hen beiden vond zij te groot. Als koopman en als slager had Jouke iets over zich, dat geheel met haar karakter streed. In zijn geheele optreden miste zij dat teedere, tot hetwelk zij zich bizonder gevoelde aangetrokken. Niet zelden was hij in zijn spreken ruw, of gebruikte een enkele maal woorden, waarover men zich op de veemarkt niet verbaast, maar waaraan zij zich ergerde.
Toen zij een vorig jaar Belijdenis had gedaan, was dat voor haar meer dan een uitwendige plechtigheid geweest, en zij wist maar al te goed dat Jouke het met de geloofszaken niet zoo nauw nam, al ging hij 's Zondags dan ook trouw met zijn kameraden naar de kerk en al was hij lid van de Jongelingsvereeniging.
Om maar kort te gaan, daar gaapte tusschen hen beiden een klove, welke hij niet zag, maar die in haar oog zóó breed en zóó diep was dat deze niet kon worden overbrugd.'t Was een heel stuk voor haar om dat alles zóó te zeggen, dat het zoo min mogelijk zou wonden. Gelukkig dat het buiten donker was, waardoor haar kleur niet verraden werd ; alleen sprak er aandoening uit haar stem, toen zij het aanzoek, afwees.
Daarop had Jouke getracht eerst luchthartig, en toen dat niet hielp, meer ernstig hare bezwaren weg te praten, 't Zou haar wel wat mee vallen met hem. Zij hadden 't samen altijd zoo goed kunnen vinden. Hij sprak wel eens wat veel en zijn mond zei wel eens spoedig iets — dat bracht het koopmansvak ook mee — maar hij meende het niet zoo slecht. In elk geval kon zij 't wel eens met hem probeeren. 't Was niet aardig, hem zoo den bons te geven. Temeer niet, waar Jap er nu ook alles van wist en zeker niet zou nalaten te gaan vertellen dat hij een blauwtje geloopen had. Heel Kleiterp zelfs zou er zich over verbazen, omdat het bij allen vast stond dat zij bij elkaar pasten. Daarom was hij ook zóó maar onverwachts gekomen en had eigenlijk gedacht dat Anneke al lang op hem gewacht had.
Maar hoe hij zijn best ook deed haar tot andere gedachten te brengen, dien avond althans was zij niet te bewegen aan zijn verlangen te voldoen en had eindelijk het pijnlijk onderhoud afgebroken met de door hem afgedwongen belofte, dat zij nog eens verder over deze zaak zou nadenken. Voor de rest zouden zij goede vrienden voor elkander blijven, zooals zij immers tot hiertoe altijd geweest waren.
Toen was Jouke heengegaan, doch niet zonder in zijn hoogmoed gekwetst te zijn. Met moeite had hij in de eerste oogenblikken zoowel zijn toorn als ook zijn spijt kunnen onderdrukken, zoodat dien nacht van slapen niet veel kwam en hij al maar die lachende Jap voor zich zag, die hem met hare groote, glundere oogen scheen uit te dagen en leedvermaak over zijn mis­ lukten aanval op het hart van Anneke had.
Vandaar dus dat hij dien Zondagmiddag wel een weinig met zijn houding verlegen was, toen die meidenstoet hem werkelijk in de maling nam en het voor aller oor werd uitgebazuind dat hij in dubbelen zin bij Anneke op de koffie was geweest. Kon hij die Jap er ook maar eens tusschen krijgen, doch gewoonlijk was zij hem te glad af. Gelukkig maar, dat Louw Overzee het gesprek in andere richting wist te sturen. Al wandelende is men gekomen tot de oprijlaan van het slot „Grovestins", bewoond door den jonker Van Sterrenburgh en zijn dienstpersoneel, waar het eeuwenoud geboomte rijke schaduw biedt en een paar rustbanken tot een aangenaam zitje uitnoodigen. Door de vrijgevigheid van den eigenaar is 't voorste gedeelte dezer „heerlijkheid" als wandelpark aangelegd, waar het publiek op den Zondag tot aan zonsondergang vrijen toegang heeft.
Vandaar, dat ook ons gezelschap, alsof 't afgesproken was, dezen weg opgaat, genietend van het kleine stukje natuurschoon, dat vooral op de Friesche klei zoo zeldzaam is, althans voor zoover dit in het geurige hout gezocht wordt.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen