JONKER STERRENBURG

DOOR IDSARDI

Met toestemming van den Uitgever

J. H. Kok te Kampen.

Kijk, daar is zij de boerderij reeds genaderd. Nog vóór zij binnen is worden de knoopen van de blouse al losgemaakt om des te spoediger van kleed te verwisselen. Vervolgens in der haast een kop thee gedronken en dan „de yester" *) in. Zoo gaat het eLken dag, en het is haar aan te zien, dat zij er tegen kan. Of het zoo blijven zal ?

HOOFDSTUK II.
In de bibliotheek van 't slot „Grovestins" zit, diep in gedachten verzonken. Jonker van Sterrenburgh.
De avondzon werpt hare laatste stralen door de kleine ruitjes der weelderig ingerichte en met kostbare meubels versierde kamer, waar groote boekenkasten met schuifdeuren een schat van allerlei lectuur bergen. Op de schrijftafel liggen eenige dagbladen verspreid, benevens verschillende binnen-en buitenlandsche tijdschriften. Aan weerszijden naast een marmeren pendule staan levensgroot in olieverf eenige portretten van familieleden, gelijk aan de wanden de voorzaten van den jonker zijn afgebeeld, waardoor de stemmigheid dezer studeerkamer wordt verhoogd. Rondom de beeltenis eener vrouwenfiguur, blijkbaar nog van jongen datum, van hetwelk de teer held en de fijnbesneden trekken in het gelaat opvallend zijn.'^hangt een immortellen krans. Voor den gladgeschuurden haard met hooge schouw ligt op een tijgervel een prachtige hazewind te soezen, af en toe de ooren spitsend als hij eenig geluid verneemt, of met zijn groote, trouwe oogen zijn meester aanziende.
Zooals hij daar zit, weggedoken in een gemakkelijken fauteuil, gekleed in een eenvoudig huisjasje, lijkt hij een man van ongeveer vijf en dertig jaar. Echter is het ook niet onmogelijk dat wij ons in zijn leeftijd een paar jaren vergissen, omdat de ernstige trekken in het gelaat, welke aanstonds de overeenkomst doen zien tusschen hem en dat vrouwelijk portret daar voor hem, eenigszins zijn voorkomen verouden.
Jonker van Sterrenburgh is de eenig overgebleven loot van de eens zoo groote en wijd vermaarde familie van dezen naam. Van vaders zijde afstammende van een oud adellijk geslacht in Duitschland, is hij van moeders kant verwant aan tal van Hollandsche familiën, eveneens behoorende tot den rijken adelstand.
Toch hebben deze rijkdommen den huize „Grovestins" niet kunnen vrijwaren voor allerlei leed. Uit de kinderjaren herinnert de Jonker zich nog heel goed hoe de zwarte dood eerst een broertje en later het nog jongere zusje weg nam, waardoor hij als eenigst kind overbleef.
Toen hij midden in zijn studie was, riep op een donkeren, triesten najaarsdag een telegram hem plotseling naar Kleiterp, en kwam hij nog juist bij tij ds om een laatst vaarwel aan zijn stervende moeder toe te roepen, die in de kracht der jaren aan een kortstondige ongesteldheid bezweek. En nauwelijks was hij het laatste examen cum laude gepromoveerd, of zijn vader, wiens hoop en trots hij was, werd op het ziekbed geworpen, om na enkele weken van veel lijden eveneens heen te gaan van hier. In den grafkelder, vooraan in de kerk, zijn de een na den ander bijgezet. Heel het dorp, welks bewoners voor een groot deel leven van den arbeid, welke de heer van „Grovestins" laat verrichten, heeft gedeeld in den rouw, terwijl velen niet zonder zorg zich hebben afgevraagd wat hiervan de gevolgen zouden worden, nu de Jonker alleen over bleef als eigenaar van die schier onschatbare bezittingen, welke hem zoowel van vaders-als moederszijde toe kwamen.
Al deze gebeurtenissen nu hebben niet nagelaten invloed uit te oefenen op zijn karakter. De vroolijke, opgewekte knaap van weleer, die ook nog in den studententijd door de clubleden zoo bemind werd, niet alleen omdat hij altijd beschikte over een ruime beurs, maar ook door zijn aangenamen omgang en luchtige scherts, is somber geworden en vertoont alle neiging om in stille afzondering zich hier op zijn „buiten" te Kleiterp te begraven. Althans zoo vreezen de verwanten en kennissen. Tevergeefs hebben zij getracht hem op te monteren, door uitnoodigingen tot het bijwonen van jachtpartijen, of bij hem aan te dringen op een reis naar het buitenland. De eene invitatie na de andere werd met beleefden dank afgewezen of uitgesteld tot later, zonder dat van zijn kant een uitnoodiging werd gedaan tot een bezoek ten zijnen huize.
Zoo vervreemdt hij in den laatsten tijd van de buitenwereld. Geen wonder dat meermalen hoofdschuddend over hem gesproken wordt. Zelfs in Kleiterp wordt de heer van het Slot door velen als een zonderling aangezien. De kinderen op straat staken hun spel en gaan uit den weg als de Jonker nadert; de ouderen breken eveneens het gesprek af als hij passeert, om dan na hunnen groet de hoofden bij elkaar te steken, eveneens verwonderd over de verandering, die er bij dezen eens zoo levenslustigen jonkman heeft plaats gehad. En oude Marijke van den zandweg, die in de kinderjaren op „Grovestins" voor kindermeisje dienst deed en nu nog een kleine lijfrente heeft, schudt meewarig het hoofd als zij hem ziet, en zegt: „die stumper van een Jonker, de slagen waren ook zoo zwaar."

(Wordt vervolgd).

") Melkplaats van het vee.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen