VERGANKELIJKHEID.

De geschiedenis van het leven des menschen is als de geschiedenis van het gras. Wie zag in den zomer, die haast weer voorbij is, niet eens een maaiveld? Wat een schoone aanblik, zulk een grasveld, golvend door den adem van den zuidenwind. Men vindt er letterlijk van alles. Pas ontluikende grassprietjes, knoppende bloemen, verdorrende grashalmen ! V/at kunnen die bloemen toch sierlijk pronken op de stengels ! Wat 'n bonte kleurenpracht! Maar ziet, daar komt de maaier ; hij begint de zeis reeds te wetten. Nog enkele oogenblikken en hij slaat er de zeis in en de bloemen zoowel als de grashalmen, moeten vallen. En wat des morgens nog sierlijk op den stengel pronkte, wordt des avonds afgesneden en ligt verdord.
De dichter van den 103den Psalm, maar ook Jesaja, de koning van Israels profeten, hebben er zeker oog voor gehad.
Wie kent niet dat aloude Psalmlied :
Gelijk het gras is ons kortstondig leven. Gelyk een bloem, die op het veld verheven, Wel sierlijk pronkt, maar kracht'loos is en teer.
Wanneer de wind zich over 't land laat hooren,
Dan knakt haar steel, haar schoonheid gaat verloren ;
Men kent en vindt haar standplaats zelfs niet meer.
Maar zooals het gaat met het gras, gaat het ook met de menschen. Wat zijn er vele huisgezinnen, waar het wiegje naar den zolder werd gebracht om plaats te maken voor het doodkistje. In iedere gemeente zijn nu en dan van die treffende sterfgevallen ! Jongelingen en jongedochters, mannen of vrouwen, in de kracht van hun leven, ineens door den dood weggemaaid en hun lot voor eeuwig beslist.
En die dood vraagt niet of ge rijk zijt of arm, of ge behoort tot de eenvoudigen of tot de geleerden, tot degenen aan wie Staat en Kerk veel of weinig zullen missen. Het woord wees, of weduwe of weduwman bevat een wereld van gedachten. Maar heeft onze taal geen apart woord voor een ouderpaar, hetwelk een kind verliest, er is misschien toch geen smart zoo groot als de smart over een kind, hetwelk gedragen werd onder het hart.
En nu zijn we maar niet gelijk aan een wandelaar, die de golfkens van den tijdstroom zachtkens aan zich ziet voorbijgaan. Neen neen, wij zelf vliegen ook daarheen. Er is niets, wat blijft. Op het hek van een doodenakker in Zeeland staat geschreven : Ik verwacht ook u. Ja, de dood wacht ook ons. Wie is er, die den slaap des doods niet eens zal slapen ? Immers niet één.
En achter de donkere poorten van den dood wacht den mensch het eeuwige rechtvaardige oordeel, naar al hetgeen in het lichaam geschied is, hetzij goed, hetzij kwaad.
Is er dan nu letterlijk niets, wat blijft ? Is er dan nu niets, waaraan de drenkeling zich kan vastklemmen ?
Ja, antwoordt Jesaja. Het Woord onzes Gods bestaat in der eeuwigheid.
O, zegt ge, zou dat mij kunnen redden ? Zegt dat Woord niet, dat vervloekt is een iegelijk, die niet blijft in al hetgeen geschreven is in het boek der wet om dat te doen ? Zal dan ook die vloek niet eeuwig gelden ?
Zeker, dat Woord spreekt van den vloek des Heeren, maar óók van Hem, het eeuwige vleeschgeworden Woord van God, Christus Jezus, die dien vloek heeft gedragen aan het schandhout, opdat Hij arme zondaren zoude verlossen van het eeuwig verderf.
O, lezer. Hij alleen kan ons redden. Maar nu kunt ge Hem nooit leeren kennen of et zal moeten wezen in den weg van aarachtige wedergeboorte en levensverieuwing.
O, hebt gij al met al uw schuld en uwe onden naar Hem leeren vluchten ? Ge zijt u nog in de landen der levenden, maar wie eet hoe kort maar meer. De geschiedenis van uw leven is immers als die van het gras. O, luistert nog naar het oude Psalmlied :
Zoo gij Zijn stem dan heden hoort. Gelooft Zijn heil-en troostrijk woord. Verhardt u niet, maar laat u leiden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen