KERKELIJKE RONDSCHOUW

DEN RIDDER HEIL !
Wij hebben natuurlijk allen met blijdschap in de nieuwsbladen gelezen dat onze zoo hooggeachte Penningmeester, ds. J. Goslinga van Utrecht, bij gelegenheid van den laatsten verjaardag van onze geliefde Koningin, benoemd is tot Ridderin de orde van Oranje-Nassau.
Wij verheugen ons dat dit ridderkruis nu zijn borst sieren mag, wat hem en de zijnen tot groote vreugd is.
Wij verheugen er ons vooral over, omdat hij één uit onzen Bond en één van de oudste bestuursleden van onzen Bond — die pas z'n 25-jarig jubileum vieren mocht — is, zoodat wij in zijn eere ook de eer e van onzen Bond mogen zien.
God geve, dat onze zoo volijverige Penningmeester, die reeds zooveel met onzen Gereformeerden Bond heeft meegemaakt en voor dien Bond zoo héél veel heeft gedaan, nog vele jaren het ridderkruis dragen mag en dat zijn volijverig leven nog vele jaren mag worden bestendigd en van den Heere gezegend.
Den Ridder heil !

PREDIKANTEN­ VERGADERING.
Zooals we reeds hebben geschreven — en de advertentie in dit nummer van „De Waarheidsvriend" herinnert er nog eens aan — wordt D.V. Donderdag 10 September a.s. te Utrecht een vergadering gehouden van Hervormd-Gereformeerde predikanten. Al de predikanten der Hervormde Kerk, die op den bodem der belijdenis staan, worden daar Donderdag verwacht. En wij hopen hartelijk, dat velen, ook uit den kring van onzen Gereformeerden Bond, aan de uitnoodlglng gehoor zullen geven en zullen komen.
Om meer dan één oorzaak hopen we dat. Want behalve het inleidend woord van den scherpzinnigen dr. Gobius Du Sart, predikant te Wijk bij Heusden, krijgen we in de morgenvergadering een verhandeling van den onder ons zoo goed bekenden ds. J. G. Woelderink, pred. te Vreeswijk, over het allerbelangrijkste onderwerp : Het Verbond. God heeft aan ds. Woelderink de bijzondere gave gegeven, dat hij helder en klaar over de teerste stukken van het geloof en de allerbelangrijkste stukken van onze geloofsleer kan spreken. Dat is zijn lust. Daar zit hij in. Dat doet hij gaarne met inspanning van alle krachten. En hij wil ons nu in deze Donderdag dienen, om ons rond te leiden op een terrein, waar het zoo goed is, als we daar elkander als Hervormd-Gereformeerde predikanten ontmoeten.
's Middags komt dan het actueele onderwerp aan de orde : „Christendom en Oorlog", in te leiden door ds. T. Kloosterman van Amsterdam.
Moeten we allen niet toestemmen, dat het Bestuur van de Hervormd-Gereform. Predikanten-Vergadering zich verdienstelijk gemaakt heeft door zulke onderwerpen aan de orde te stellen en zulke sprekers uit te noodigen ?
Laten wij het Bestuur en de inleiders niet teleurstellen. Laten velen nu naar Utrecht komen, om mee te vergaderen.
De jonge dominees blijven niet achter. De ouderen mogen niet wegblijven.
We hebben elkander noodig. Vooral Gereformeerde menschen verstaan dat, dat we elkander noodig hebben. Volk en Vaderland, Kerk en Staat roepen, schreeuwen om de samenwerking van de voorgangers, die het volk hebben te leiden en in de Kerk een zoo gewichtige roeping hebben.
Laat ons niet nalaten wat onze hand vindt om te doen en worde er Donderdag te Utrecht een groote schare van leidslieden des volks saam gezien, om saam ons te scharen rondom Gods Woord en saam te bespreken de dingen die ons allen ten zeerste aangaan.
De Heere make alle dingen wèl en geve ons een blijden, verrassenden zegen, om Zijns grooten Naams wille.

WEER IETS NIEUWS.
„De Turksche bladen melden uit Mosoel het sensationeele bericht, dat de sjeik van Barszan een nieuwen godsdienst heeft gesticht en zichzelf tot God en zijn broeder tot profeet heeft uitgeroepen. De sjeik heeft aan de minaretten klokjes laten aanbrengen, die van nu af aan de geloovigen tot gebed zullen roepen. De nieuwe godsdienst staat den vrouwen vrije liefde toe. De sjeik zal op eigen kosten voor zijn nieuwen godsdienst propaganda maken. Tot dusver heeft hij zeven personen gedood, die weigerden zijn apostolische zending te erkennen. Eenige priesters zijn gevlucht, teneinde zich in veiligheid te brengen". Weer iets nieuws !
Of eigenlijk iets, dat héél oud is : eigenwillige godsdienst, waarbij de mensch zich zelf god verklaart, om dat ook met geweld door te zetten.
Wel is het woord van den Heiland ernstig : Predikt het Evangelie aan alle creaturen.
Ga er een gedurig gebed op, om te bidden dat de volkeren mogen komen tot de aanbidding van Jezus Christus. En dat bij ons gebed onze gave moge gevoegd worden. Een licht, zoo groot, zoo schoon. Gedaald van 's hemels troon. Straalt volk bij volk in d' oogen; Terwijl 't het blind gezicht Van 't Heidendom verlicht. En Isrel zal verhoogen.
Lofzang van Simeon : 2.

UIT DE OUDE DOOS.
Was het vroeger zooveel beter dan riu ? in deze dagen, waarin weer bizonder aan Bilderdijk gedacht wordt — die honderd jaren geleden stierf — hebben we het boekje van Da Costa weer eens ter hand genomen : „Bezwaren tegen den geest dezer eeuw".
Honderd jaar geleden was het ook een zéér droeve tijd, vol van grooten afval.
En gedenkend aan Bilderdijk, noemen we hier een van zijn kleine gedichten, waaruit ook spreekt hoe treurig het gesteld was in die dagen.
't Is getiteld De Antichristelijke Tien Geboden, dagteekenend uit 1825 en gemaakt naar aanleiding van een boekje dat toen verschenen was : Het boek van Koning Mode en Koningin Rede (Livre du Roi Modus en de la Reine Ratio).
Door een artikel van prof. Lengkeek in „De Wekker", orgaan der Chr. Gereformeerde Kerk in Nederland, (28 Aug. 1931) werden wij er mee.in kennis gesteld en wij schrijven het hier even af.
De Antichristelijke Tien Geboden luiden als volgt :
„Dit 's het eerst en grootst gebod : Denk of stoor u nooit aan God.
Neem genoegens en pleizier; Daartoe immers zijn wij hier.
Geef begeerlijkheid haar wensch : 't Zijn de rechten van den mensch.
Prikkelt u de gloriespoor. Ga in alle dolheid voor !
Zoek voor alles geld en goed. En licht iedereen den voet.
Hebt ge niet, zoo neem door list : d' Almacht schuilt in d' ijz'ren kist.
Hebt g' een vader, die 't misprijz', Zeg : Gij, kaalkop ! zijt niet wijs.
Zet nooit voeten in de kerk : Dobbelspel is beter werk.
Spot met duivel en met hel; scheld de godsvrucht kinderspel.
En — zoo 't lot u tegenloopt. Dan uzelf maar opgeknoopt!"
Huiveringwekkend is zulke taal, voor jong en oud uitgezongen.
En hoevele duizenden en tienduizenden leven practisch niet uit zulke beginselen ? Daar is geen God, daar is geen meester ! Laat ons eten en drinken en vroolijk zijn zoolang het levenslampje brandt.
Dat is de taal, die duizenden bij duizenden doen hooren. En het is de levenswijsheid waarnaar duizenden bij duizenden handelen.
Wat is het dan toch veel heerlijker, wanneer we in oprechtheid mogen begeer en om den Hèere te zoeken en hef te hebben, om in Jezus Christus onze zaligheid te vinden. Dan zingen we weer met Gods gemeente van alle eeuwen :
Wie heeft lust den HEER te vreezen, 't Allerhoogst en eeuwig goed ? God zal Zelf zijn leidsman wezen; Leeren hoe hij wand'len moet; 't Goed, dat nimmermeer vergaat. Zal hij ongestoord verwerven. En zijn Godgeheiligd zaad Zal 't gezegend aardrijk erven.
Psalm 25 : 6.

SCHRILLE TEGENSTELLING.
In het „Algemeen Weekblad voor Christendom en Cultuur" wordt er de aandacht op gevestigd, dat de nood in China zoo groot is. Daar is overstrooming geweest, daar heerschen allerlei besmettelijke ziekten, waardoor honderdduizenden, mannen, vrouwen en kinderen, ellendig zijn omgekomen en nog dagelijks sterven er duizenden.
En wat doet Europa voor de ellendigen ? Wat doet heel de wereld bij deze vreeselijke bezoekingen, zoo vol ellende ? Het „Algemeen Weekblad" schrijft letterlijk :
„Dat in China de menschen bij honderdduizenden en millioenen van honger en koude sterven, terwijl overal ter wereld de voorraden katoen, suiker, tarwe, koffie en allerlei levensmiddelen onverkoopbaar en waardeloos liggen opgestapeld — of zelfs vernietigd worden — is een tegenstelling, die ons niet eens meer alle dagen benauwt. Maar wie er eenmaal over nadenkt, vindt een tweede contrast: de hedendaagsche techniek beteekent een beheerschen van de natuurkrachten en betere behoeften-bevrediging : maar bij rampen als nu in China, blijken de natuurkrachten de menschheid de baas, de allernoodzakelijkste behoeften blijven onbevredigd en juist de verst-gevorderde techniek, de verkeersverbetering, schiet te kort. Men kan nu 's morgens te negen uur te Schiphol opstijgen, rustig te Londen koffie drinken, te Amsterdam terug zijn voor de namiddagthee, om half zeven te Kopenhagen dineeren en 's avonds te Amsterdam de laatste tram naar zijn woning halen — maar het waardelooze voedsel uit Amerika, Europa of Indië naar China brengen kan men niet.
Dat is de grootste tragedie van dezen treurigen tijd.
Dat men ook in óns land groenten enz. opzettelijk laat verrotten of doet verbranden, heeft ons met droefheid vervuld. En terwijl de nood gaat over millioenen, danst de wereld rustig voort alsof er niets gebeurt.

SAMENWERKING TUSSCHEN DE KERKEN.
De nood der tijden dringt. De wereld bloedt uit duizend wonden en elken Zondag, belijden we : ik geloof één heilige catholieke of algemeene Kerk — de gemeenschap der heiligen terwijl de Kerken noch nationaal, noch internationaal elkander zoeken.
De Zweedsche Bisschop Nathan Söderblom heeft veel gedaan om een band te leggen tusschen de verschillende Kerken der wereld en om daar, waar de Christusbelijdenis gevonden werd, de gemeenschap te bevorderen. Elke Kerk blijve wat ze is naar haar belijdenis, maar er worde samenwerking gezocht over heel de wereld, tot heil der volkeren.
Daarover schreef ds. Knap in „Oude Paden", gelijk we in de rubriek „Uit de Pers" hebben overgenomen.
Die kwestie van meer gemeenschap zoeken tusschen de verschillende Kerken met Christelijke belijdenis, is ook op de Synode der Chr. Gereformeerde Kerk behandeld en afgewezen.
Prof. Van der Schuit van Apeldoorn schrijft nu, naar aanleiding van het artikel van ds. Knap, waarmee hij zijn instemming betuigt, het volgende :
„Ik kan mij er in verheugen, dat dergelijke klanken gehoord worden uit den mond van mannen, aan wier belijdenis wij niet behoeven te twijfelen. Er zijn er reeds velen en de zoom zal breeder worden onder de gereformeerde belijders, die een open oog hebben voor de roeping der Christelijke Kerken, in den nood der tijden en ontwrichting der volkeren.
Misschien zegt iemand : Waarom al dit napleiten ?
De Synode heeft nu eenmaal uitgesproken dat saamwerking niet geoorloofd is en hiermee uit.
Ik zou dezen vriendelijken criticus — aldus prof. Van der Schuit, docent aan de Theologische School der Chr. Gereformeerde Kerk — willen opmerken : als de wereldgeschiedenis door een Synodebesluit beheerscht werd, hadt gij misschien gelijk. Maar ik geloof, dat het nog eenigszins anders staat en de naaste toekomst kan ons heel wat leeren.
Wat mij betreft zal ik scherp de lezing der gereformeerde belijdenis stellen tegenover de Roomsche Kerk, de Hervormde Kerk, de Luthersche Kerk, de Gereformeerde Kerken, omdat die lezing naar den aard van het christelijke ge» reformeerde belijden principieele verschillen stelt. Maar anderzijds zal ik geen oogenblik vergeten dat ernog altijd zijn christelijke kerken, waarmede niet alle relatie verbroken is en nooit mag worden — zullen wij niet als secte ons zelf blameeren".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen