FINANCIËN

Medezeggenschap is een woord van onzen tijd. Hierin wordt uitgebeeld wat in vele harten leeft. Men wil niet meer worden gecommandeerd. Men begeert iets te zeggen te hebben op voet van gelijkheid. In laatste instantie gaat het hier over de kwestie van gezag. Nu, daaromtrent kunnen wij het dadelijk eens zijn : met het gezag staat het heel anders dan een halve eeuw of nog iets dichterbij genomen, een vijf en twintig jaar geleden. Niet, dat wij beter waren, neen, daarvan getuigt de Schrift zelve „het gedichtsel van 's menschen hart is boos van zijne jeugd aan", maar men is thans bezig een der schalmen, welke de menschelijke samenleving mogelijk maken, uit te schakelen. De wereldgang wordt gebroken. Het geheel vertoont een treurig beeld in onze dagen.
Er is ontzettend veel veranderd in de laatste jaren. Wie dit tracht te ontkennen, doet alsof er niets werd gewijzigd, staat heel spoedig buiten elke aanraking met het werkelijke leven. Wij hebben dit zeker onder de oogen te zien. De oorsprong van de kwaal en de gevolgen van dit alles moeten worden bestudeerd om daarbij den weg te wijzen tot wegnemen daarvan.
Medezeggenschap is een woord, waarin werd uitgebeeld deze overtuiging : „wij mogen en kunnen zelf iets zeggen; wij behoeven niet langer stilzwijgend toe te zien".
Dit geldt heel de linie. In huis, in school, in de fabriek en op de kantoren, op het land en in de stad, op de wijde zee en in de nauwe straten, overal dezelfde wet: medezeggenschap.
Dat dit verschijnsel samenhangt met de meerdere ontwikkeling der volken, behoeft nauwelijks te worden opgemerkt. Waren voor enkele tientallen jaren de voorbeelden voor het grijpen, dat iemand lezen noch schrijven kon, dit is thans zoo goed als onmogelijk geworden.
Hoe vader oordeelt en moeders gedachten zijn, legt weinig gewicht in de schaal; de wet zegt: elk kind moet zoolang ter schole gaan en liefst zonder onderbreking. Het oude had afgedaan.
Nu, voor willekeur, zooals voorheen vaak werd gevonden, zal niemand onzer het opnemen. Dat is ook op de basis der Schrift niet te verdedigen. Alleen mag de loftrompet niet alleen worden gestoken. Er is naast vooruitgang ook geen kleine achteruitgang te boeken. Welk een dwaze overschatting merkt ge thans overal. Wat een hoop halfof kwart-geleerden worden er nu niet gevonden. Een van mijn leermeesters placht te zeggen : van de l/32ste geleerden hebben wij meer last dan plezier.
Dit soort lost alle kwesties op. Voor deze menschen bestaan geen problemen. Zij weten alles. Hoe wijzer iemand in werkelijkheid is, hoe bescheidener hij wordt. Deze moet vaker worden gedwongen om zijn gedachten ten beste te geven, dan dat hij zich vrijwillig als raadgever, als medezegger aandient. Is dit ongetwijfeld een der naaste oorzaken : iedereen meent thans iets of weinig te weten. Het afschudden van alle hooger gezag, het gezag van Gods Woord, werd immers stelselmatig ondermijnd, is zeker als hoofdbron aan te duiden. Toen dat werd terzijde geschoven, klom de menschelijke rede op den troon. En waar hier voor de eenheid de veelheid van meeningen in de plaats kwam te staan, brak de verwarring zich baan. De ouders wisten 't niet meer, de onderwijzers vochten onder elkander om de leiding, of beter gezegd : wilden van geen hoofd-schap meer weten. Medezeggenschap, zoo klonk het over de banken heen de leerlingen in de ooren ; de leerlingen, die dit o zoo gretig aan elkander doorgaven. Kon het wel anders, of wat als kind werd geleerd, werd gemeengoed aan de werktafel, op de kantoorkruk, ja overal.
Medezeggenschap verlamt alle leiding. Stel u voor, vader moet de kinderen vragen of hij het zoo of zoo zal probeeren. De onderwijzers moeten het eerst uitmaken naar welke wet het onderwijs zal worden verstrekt; het hoofd is alleen een naam. Zal nog niet de leerling moeten worden geraadpleegd of hij dit verkiest of iets anders ? En om in de volle practijk des levens maar opeens in te grijpen : hebt ge nooit gehoord van de grenzelooze moeiten waarmede de werkgever onzer dagen heeft te worstelen ? Alles en iedereen heeft over zijn werk iets te zeggen, behalve hij zelf. 't Eenige wat hem overblijft is : betalingen doen en de risico dragen.
Waarlijk, het laatste woord is in dezen nog niet gesproken. Zal dit zijn ondergang of terugkeer ?
Gave God het laatste, en dan terugkeer tot het Woord des Heeren, tot wat er staat geschreven : alle ziel, let wel, ouders, onderwijzers, werkgevers, werknemers, hoog en laag, alle zij de machten over haar gesteld onderworpen. Want daar is geen macht dan van God, en de machten die er zijn, die zijn van God geordineerd.
Medezeggenschap, maar dan naar de orde, door God Zelf ingesteld.
Zonder orde, zonder eerbied voor ieder dien God over ons heeft gesteld, is geen menschelijke samenleving denkbaar. Waar deze ontbreken, zinkt alles weg. Hier wacht een ineenstorting.
Zal de wereld onzer dagen hiervoor nog de oogen geopend worden ? Wij vreezen, vaak met groote vreeze. Toch ontslaat dit ons van onze roeping, onze geweldige roeping, niet. De Kerk van Christus kan het weten wat haar te doen staat. Ik lees hiervan : „Predik het Woord. Houd aan tijdiglijk en ontijdiglijk". Dus altijd door. Ook nu zijn er predikers, die dit brengen ?
Gode zij dank, doch veel te weinig. Daarom rijze onze bede krachtiger dan ooit tevoren.
Daarom de handen in elkander gelegd, opdat van tal van kansels worde verkondigd dat Evangelie, dat haar licht uitschijnt over heel het wereldrond. Dat de arbeid van onzen Gereformeerden Bond mag staan in het licht der eeuwigheid. Te midden van alle verwarring staat het Woord des Heeren als een licht op ons pad, dat nimmer zijn schijnsel in schooner glans uitstraalt dan in donkere tijden.
Medezeggenschap kan iets schoons in hebben, n.l. als ieder op zijn post mee wil werken tot heil van den medemensch, die op reis is naar de eeuwigheid. Dan is geen beeld van verwarring 't eindresultaat, maar gelijkt op het lied dat opklinkt uit 1000 X 1000 kelen, waarin Gods grootheid wordt gezongen en waarvan de H. Schrift zoo onvergelijkelijk schoon getuigt. Dan stamelt elke mond wijsheid.
Wij hopen en bidden van God, dat wij zoo bij onzen arbeid gesteund mogen worden. Steeds meerderen worden opgeroepen om ons te steunen met raad en daad, met gebeden bovenal.
In deze week ontvingen we van meer dan één kant de duidelijkste blijken van meeleven. Immers de heerlijkste vorm van medezeggenschap is deze, dat Gods gunst vertolkt wordt in daden, welke op offers van een verbroken hart heenwijzen. Dan wordt al het onze het Zijne en het Zijne wordt met een „Heere, ik dank U", aanvaard. De onwaardigste mag mee-zeggen, mee-zingen : „Gode zij dank voor Zijn onuitsprekelijke gave".
Mogen we u thans deze blijken voorleggen ?
1. Van den Penningmeester van de afdeeling van den Gereformeerden Bond te Lekkerkerk ƒ 9.25
Van den Penningmeester te Hazerswoude ƒ45.—
Van den Penningmeester te Vlaardingen ƒ 122.50
Van dén Penningmeester te Feijenoord ƒ 39.94
2. Door ds. Van Hof te Delfshaven van mej H. voor het Studiefonds ƒ 1.—
3. Door ds. Enkelaar te Leerdam van een zuster der gemeente ƒ 2.—
4. Door ds. Van der Linde te Lopik de collecte, gehouden bij zijn intrede ƒ 36.— Wij zijn, evenals gij, verblijd met deze eersteling. Geve de Heere Zijn onmisbaren zegen over alles.
5. Door den heer Verhelst te Zaamslag 5 gulden voor het Leerstoelfonds en 5 gulden voor het Studiefonds ƒ 10.—
6. Door ds. Pott te Kralingen voor den Geref. Bond van mej. v. d. W. ƒ2.50 en van mej. M. de W. ƒ2.50 ƒ 5.—
7. Door C. van Geest te Rijswijk voor het Studiefonds ƒ 5.—
8. Door den heer A. van Doesburg te Mijdrecht jaarlijksche bijdrage contributie ƒ1.50; jaarlijksche bijdrage Leerstoelfonds ƒ 1.50 ƒ 3.—
9. Onder letters C. v. B. uit Maarssen 10 gulden, met een bijschrift, welke ontroering vertolkt en wekt. 't Kwam namens haar overleden moeder. ƒ 10.—
Ik wil niet achter houden, dat zulke giften mij spreken van een meeleven in deze, die ver uitklimt boven het stoffelijke.
10. Door ds. Wesseldijk te Den Ham een dankoffer van de fam. Bloemendal voor het Studiefonds van ƒ 2.50
De Heere zij geprezen voor het weder oprichten van uw kranken zoon. Zijn Naam zij eveneens gedankt voor de erkentelijkheid, welke blijkt uit uw gave.
11. Van den heer W. Schipper te Bergschenhoek ƒ 10.—
In onze herinnering gaan we terug tot de jaren 1907, dus bijna 25 jaar, toen kwamen wij dezen zelfden naam daar reeds tegen. Die naam staat nog levendig in onzen geest. Deze behoorde tot onze voortrekkers. Wij spreken de hoop uit: goed voorgaan, doet goed volgen.
12. Tenslotte door ds. Van Grieken een gift van 2.50 ; een gift van ƒ 2.50 en een gift van ƒ 1.—, alle uit de gemeente. Samen ƒ 6.—
Al deze posten tezaamgevat de som van f 307.19.
Geeft de Heere geen stof tot dankzegging ? Make Hij het verder wèl.
Utrecht.

Heel ten slotte nog een enkele mededeeling. Om zooveel mogelijk eenheid te verkrijgen in onzen arbeid, zijn wij overeengekomen om één adres te hebben van Penningmeester en Administratie. Dit is voortaan : Frans Halsstraat 18, Utrecht.
De Administratie van „De Waarheidsvriend", Frans Halsstraat 18, Utrecht. Postrekening no. 138421 ; Telefoon no. 10157.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen