MEDITATIE

WORSTELINGEN GODS.
In stille eenzaamheid grijpen zij plaats, die worstelingen Gods met een zondaar. Geen derde kan of mag hiervan getuige zijn. Daar is een persoonlijk geding tusschen den Heere en hem. Toen de onkreukbare gerechtigheid en de heilige liefde Gods Adam opzochten na diepen val in zonde, riep de Heere hem apart, zeggende : Waar zijt gij ? De zondige mensch moest alléén voor God verschijnen, om rekenschap af te leggen en zijn vonnis te hooren, maar ook om de belofte van genadige verlossing te beluisteren. Hoe bang valt de eenzaamheid als wij, met zware zondeschuld beladen, staan in het licht van Gods aangezicht, alleen overgebleven ! Toch zijn Gods worstelingen met den vereenzaamden zondaar noodzakelijk en vruchtbaar. Dit heeft de aartsvader Jakob ervaren, toen hij alleen overbleef te Pniël, opdat God met hem worstelde.
Te Bethel spreidden Gods boodschappers licht in den donkeren nacht van den eenzamen zwerver. In Mahanaïm waren het heirlegers van engelen die op verrassende wijze den patriarch verzekering deden van Gods waakzame gunst jegens den teruggekeerde. Maar te Pniël geen mensch, ook geen engel om te troosten. Neen, „een Man worstelde met hem".
Zeer bang moet hem die worsteling in den eenzamen nacht gevallen zijn, wijl ook Jakob niet bestaan kon toen hij onder Gods oog moest verschijnen, toen de Rechtvaardige hem apart nam. De Heere stelt zelfs onze heimelijke zonden in het licht van Zijn aangezicht. Doch, alvorens de zon hem kon opgaan, moest Gods uitverkorene den donkersten nacht zijns levens door. Die eenzame Worsteling zou heilzaam blijken.
Wanneer we alléén overblijven met onze smart en onze schuld, zonder de worstelingen Gods daarbij, ja, dan verzwaart de eenzaamheid het lijden onnoemelijk. De kranke gevoelt zijn pijnen nimmer zoo zwaar als in de eenzame nachtelijke uren. Zoo was het echter bij Jakob niet. Hij bleef alléén over en toch was hij niet alleen. Een Man worstelde met hem, totdat de dageraad opging.
God, de Zoon, worstelde met Jakob en dies worstelde ook Jakob met God. Deze worstelingen Gods wierpen de rijkste vruchten af. Allereerst omdat niet kwam wat de aartsvader moest vreezen toen hij met God te doen kreeg, en ook wijl hij in die worsteling een leven ontving dat hij te voren niet kende. Jakob toch werd verzoend met zijn God door en in den Beloofde, die met hem worstelde. En tengevolge dier verzoening daalde de eeuwige vrede in zijn hart.
Langs welken weg dit geschiedde ? Zie, als God met u worstelt dan wordt gij zondaar voor Hem, dan ontvalt u alle hoop op uw eigen gerechtigheid, dan kunnen geen verschijningen van engelen als zoovele beloften niet meer troosten, dan ligt gij in uw ellende van schuld en vervloeking onder Zijn oog, voor Zijn eisch. Het is, nacht! Een nacht waarop geen morgen ooit zou volgen, ware het niet dat het God is die Zijn worsteling met u aanging. God in Zijn recht, welks glans al 's menschen ongerechtigheden ontdekt en veroordeelt. Maar ook. God in Zijn eeuwige liefde, waar door Hij in Christus u de ongerechtigheden niet toerekent, de zondestraf u kwijtscheldt en u recht geeft op het eeuwige leven.
God roerde het gewricht van Jakobs heup aan, ontwrichtte den zonde-mensch, zoodat hij de nederlaag leed. Hij werd gemaakt tot een hulpbehoevend, zwak, afhankelijk mensch. Zijn „ik", vooral het listig zelfvertrouwen werd geknakt, wat niet zonder pijn geschiedt. Daar is trouwens geen bekeering zonder bekeeringssmart. Waar Gods Geest werkt, ontstaat een hartelijk leedwezen, dat wij God door onze zonden vertoornd hebben. De aanraking des harten door de hand des Almachtigen maakt een onoprechte eerlijk. De aangeraakte leert zichzelf veroordeelen. Er ontstaat vreeze en liefde in het hart voor God en Zijn recht. Hij wil bekennen wie en wat hij is. Toen de Heere aan Jakob, na de aanraking zijner heup vroeg : „Hoe is uw naam ? ", antwoordde hij volkomen eerlijk : Jakob, of listigaard, bedrieger ! Zie, dit is belijden waardoor het recht des Heer en verheerlijkt wordt. Vrucht van Gods werken. Is 't niet een groote genade, als de van zichzelf zoo onoprechte en geveinsde zondaar wil bekennen dat hij is wat hij is ? Langs dezen weg alleen wordt men een nieuw mensch, met een nieuwen naam, dien niemand kent dan die hem ontvangt.
Gods worstelingen openbaren zich in den gebedsworstelaar. Jakob, nu zichzelf kennend, werd een vasthoudend bidder : „Ik zal U niet laten gaan, tenzij dat Gij mij zegent!" Jakob werd krachtig werkzaam ondanks de pijnen zijner ontwrichte heup door den arbeid des Heeren in hem. De Geest Gods laat zich van Christus niet scheiden. Hij blijft zich vastklemmen. En een vrijmoedigheid des geloofs, openbaar in een zoo dringende zielesmeeking, is Gode aangenaam. Het is Zijn eigen werk. De eenzaamheid, anders zoo gevreesd, is zoo goed, als de Heere er in mee komt om met u te worstelen. Oprechtheid, gebed, ja verlossing is de vrucht.
In Zijn worsteling met de Zijnen blijft de Heere overwinnaar, maar in Zijn ondoorgrondelijke genade laat Hij hen de vruchten Zijner gezegende overwinning wegdragen en wel op hun gebed. Wie de nederlaag leed, loopt immers geen gevaar om van zijn gebed den grond zijner redding te maken ? God geeft uit liefde een biddend volk de overwinning. Hij laat zich overwinnen door den boetvaardigen worstelaar, die krachtens goddelijke nabijheid en inwerking den Heere niet meer missen wil. Ligt hierin niet de ondergrond der apostolische vermaning : Volhardt in den gebede ! ? .
Jakob-Israël viel de vrucht van Gods worsteling door gebed in den schoot. Neen, ondergaan kon hy niet, hoezeer Jakob de straf des eeuwigen doods verdiende. Immers Hij, die mèt Jakob worstelde, worstelde ook in hem en vöör hem, opdat Hij hem verloste uit de macht der zonde en des doods. Hij is het, die voor dezen gegevene des Vaders verzoening verwierf. Hij is het, die Zijn bloed voor Israël stortte en hem droeg in ondoorgrondelijke liefde op Zijn priesterlijk hart. Hij brak de eenzaamheid der alleen-overgeblevenen op het kruis, toen de Borg van God was verlaten, Hy, Jezus Christus, de Zoon Gods ! Al worstelende drukte Hij dien uitverkorene Zyns Vaders aan Zijn harte, zeggende : Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde, daarom heb Ik u getrokken met goedertierenheid. Gij zult niet sterven, maar leven en de daden des Heeren vertellen.
Toen rees de zon op over Jakob-Israël en was de eenzaamheid verdwenen. Toen stond hij in het volle licht van de Zon der gerechtigheid, roemende tot eere des Heeren : „Ik heb God gezien van aangezicht tot aangezicht en mijn ziel is gered geweest".
In dit aangezicht is leven en vrede. Dit ervarend, is Israël zalig.
Hij had de nederlaag geleden en de overwinning behaald.
Hy was hinkende en hij sprong op van vreugde.
Hij was eenzaam, maar met God gemeenzaam.
Het is een voorrecht, indien er worstelingen zijn tusschen God en uw ziel, van God met u en dan ook van u met God. Worstelingen, die geschieden in de eenzaamheid van de stille binnenkamer waar de Heere ons apart neemt. „Ga henen. Mijn volk, ga in uw binnenste kamers en sluit uwe deuren achter u toe, verberg u als een kleinen oogenblik, totdat de gramschap overga".
De afloop is zoo gezegend ! Wel wist Jakob dit vooraf niet, maar duidelijk blijkt niettemin dat na den bangen eenzamen nacht van ziele-worsteling de dageraad der verlossing opgaat.
De worstelingen Gods loopen wel uit op den dood van ons eigen „ik", maar ook op de redding der ziel, zelfs tot den vollen opgang van de Zon des heils in Hem, Die zich nederbuigend noemt: de Overwinning Israels !

Amersfoort.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen