VRAGENBUS

Vraag: Wat bedoelt men als men spreekt van dubbele moraal? Antwoord: Dan houdt men voor het Zedelijk leven (moraal) des menschen er een dubbelen maatstaf en eisch op na. De een wordt meer belast dan de ander. Bij den een kan er meer op door dan bij den ander. Zoo komt er dan tweeërlei levenswijze onder de menschen. De Roomsche Kerk heeft die dubbele moraal. Er wordt dan onderscheid gemaakt tusschen Ieeken (het volk, de groote menigte) met wier zwakheid gerekend moet worden, en een kleine groep van meer heilige menschen (geestelijken, monniken, nonnen, enz.) die een zwaarderen last kunnen dragen. De leeken komen daardoor tegelijk meer onder heerschappij en afhankelijkheid van de geestelijken, die als middelaars moeten optreden. In den hemel is voor „de heiligen" een andere plaats ingeruimd dan voor „de leeken".
Zoo'n leer kan natuurlijk alleen ingang vinden, indien het geloof ontwricht wordt en Christus van Zijn plaats verschoven wordt.

Vraag: Wat leerde Pelagius ? Wat is het Pelagianisme en wie zijn de Semi-Pelagianen ?
Antwoord: Pelagius, een Britsche monnik uit de 5de eeuw, iemand met een streng zedelijk leven, leerde, dat de mensch, die geboren wordt, gaaf is en goed. Hij ontkende de erfzonde. Wat Adam gedaan had was voor zijn rekening ; maar de natuur van den mensch is er niet door geschonden of bedorven. Ieder mensch is van nature goed. Aah de objectieve liefde en genade Gods heeft de mensch genoeg. Bij de prediking des Evangelies kan en moet de mensch, die van nature gezond is, zich zelf helpen. Ieder is z'n eigen zaligmaker. Augustinus, de groote Kerkvader, die langs diepe en zondige wegen geleid is, leerde overeenkomstig de Schrift de erfzonde. De mensch is van nature zondig en schuldig ; hij is dood in zonden en misdaden. Innerlijke genade heeft de mensch noodig; het werk des Heiligen Geestes in de wedergeboorte en de algenoegzame bedekkende gerechtigheid van Jezus Christus, Sions Borg en Middelaar. Leerde Pelagius: de mensch is van nature gezond, Augustinus leerde : de mensch is dood in zonden en misdaden. De Roomsche Kerk, die Augustinus heilig verklaarde, verloochende de leer van Augustinus in deze ; en leerde, dat de mensch ziek is en dat het ontbrekende door helpende genade door de Kerk moet worden bijgebracht. De mensch is zóó verzwakt, dat hij zonder de hulp van de Kerk, als middelaarster, niet kan ; maar met de helpende genade van de Kerk is de Roomsche veilig. De natuur van den mensch moet geholpen worden door de Kerk.
Objectieve genade — inwendige genadehelpende genade is de onderscheiden voor stelling.

Vraag:  Wat leerden de Remonstranten?
Antwoord. De Remonstranten, zoo geheeten naar de remonstrantie (vertoog, verhandeling) welke zij in 1610 opstelden, weken in meer dan één opzicht sterk af van de leer der souvereine genade Gods en het algenoegzame werk van den Borg en Middelaar Jezus Christus. Zij leerden o.a. :
1. dat God die menschen had uitverkoren, van wie Hij in Zijn vóórwetenschap (te onderscheiden van vóórbeschikking) wist en zag, dat ze zouden gelooven (het geloof van die menschen was dus de grond voor de verkiezing; het geloof komt dan op uit den natuurlijken merisch en wordt de verdienende oorzaak ter zaligheid) ;
2. dat de onwedergeboren of natuurlijke mensch niet eigenlijk noch geheel dood is in de zonde, maar nog kan hongeren en dorsten naar de gerechtigheid (en komen kan tot het geloof) ;
3. dat het geloof niet in volstrekten zin een gave Gods is, maar de genade door den mensch kan worden aanvaard of wederstaan (wederstandelijke genade) ;
4. dat er een afval der heiligen mogelijk is (verliesbare genade). Arminius, professor te Leiden, was de man, door wiens onderwijs deze afwijkende leer op vele kansels kwam (Arminianen).

Vraag: Wat beteekent het onderschrift bij Psalm 72 : „De gebeden Davids hebben een einde" ?
Antwoord: Het zal ieder opvallen, die et Psalmboek aandachtig doorleest en gebruikt, dat met Ps. 72 de gebeden Davids geen einde nemen. Er volgen nog 18 Psalmen, die óók aan David worden toegeschreven. De verklaring zal wel dit zijn : het Psalmboek in z'n tegenwoordige vorm is samengesteld uit verschillende bestaande bundels ; en wel o.a. uit de Davids-psalmen, waarvan Psalm 72 eens de laatste moet zijn geweest; de Asafs-psalmen, de psalmen van „de zonen van Korach" ; de liederen ha-maaloth. Naast die vier bekende bundels zijn er nog andere verzamelingen van liederen geweest. Waar dus oorspronkelijk Psalm 72 de laatste van de Davids-bundel was is dat nu niet meer 't geval; maar 't onderschrift is blijven staan.
Zooals men weet komen ook enkele Psalmen twee maal in het Psalmboek voor : 14=53 ; 70=40 ; 14=18 ; 108=57 : 8—12+60 : 7—14. Ook dit is te verklaren uit de samenvoeging van verschillende bundels tot : één zangboek.

Vraag: Wat beteekent het woord liturgie ?
Antwoord : Het vreemde woord liturgie is ontleend aan het Grieksch (leitoergia) en beteekent dienst, eeredienst, tempeldienst, Luc. 1:23: En het geschiedde  als de dagen van zijne bediening (dienst in den tempel, leitoergia) vervuld waren, dat hij (Zacharias) naar huis ging. Liturgie beteekent dus kerkdienst, eeredienst en duidt op de orde (volgorde) van den dienst in het huis des Heeren in het midden der gemeente. Liturgische boeken en geschriften zijn dan ook die geschriften, die aangeven hoe de dienst des Woords en der Sacramenten en der. gebeden moet geschieden, met voorlezen, zingen, collecteeren, enz. Een proeve van „tempelliturgie" onder Israël geeft hoofdstuk 50 van de „Spreuken van Jezus Ben-Sirach" :
„Dan (na het volbrengen van de offers) bliezen Aarons zonen, en staken de zilveren trompetten, en hieven aan op hoogen toon (een lied) ter gedachtenis voor het aangezicht van den Allerhoogste. Straks viel dan al het volk gezamenlijk met het aangezicht ter aarde om den Heere, den Almachtige, om God, den Allerhoogste, te aanbidden. Dan hieven de zangers hun lof verheffende liederen aan, en liefelijk klonk het gezang in den vollen tempel. En het volk smeekte den Heere, den Allerhoogste, en stortte gebeden uit voor den Allerbarmhartige ; totdat alle plechtigheid volbracht en des Heeren dienst (leitoergia, liturgie) voleindigd was. Dan klom hij (de priester) af, en hief zijn handen op over de gansche vergadering der kinderen Israels om den zegen des Heeren uit te spreken met zijn lippen en in Zijn Naam te roemen. — En  het volk viel andermaal aanbiddend neder om den zegen van den Allerhoogste te ont­vangen". (H. W. V. d. Pol, Liturgie, blz. 16) Hier wordt ons dus een schets gegeven van de oude Joodsche tempelliturgie. Gelijk we in ons Psalmboek, het boek van gebe­den en gezangen, ook de hoofdtrekken van de tempelliturgie vinden. „Komt, laten wij jubelen voor den Heere, laten wij juichen den rotssteen onzes heils ! Laten wij met dankliederen voor Hem treden. Hem toejuichen met lofgezang. „Treedt binnen, laten wij ons eerbiedig nederbuigen en knielen voor den Heere, onzen Schepper ; want Hij is onze God en wij zijn Zijn volk, de schapen die Hij weidt" (Ps. 95). Of Psalm 6 : „Geeft den Heere, gij geslachten der volkeren, geeft den Heere glorie en sterkte ! Geeft den Heere de glorie Zijns Naams, brengt offergaven en komt in Zijne voorhoven. Buigt u neder voor den Heere in heiligen feestdos, beeft voor Zijn aangezicht, gij gansche aarde; zegt onder de heidenen : De Heere is Koning, Hij heeft de aarde gegrondvest, zoodat zij niet wankelt" Zoo is het Psalmboek weerklank van de Israëlietische tempelliturgie en voorbeeld voor heel de Kerk van alle tijden, waarbij ons gegeven zijn de vervulling in Jezus Christus en de voorrechten van de NieuwTestamentische Bedeeling, die verre uitgaan boven de Oud-Testamentische Bedeeling.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen