IN DE SPELONK.

PSALM 142.

Hij school in 't somber duister weg. Hij, die het licht zóó minde ; en angstig vlood hij ginds en her, als een gejaagde hinde.
In donkere diepte der spelonk Gods dienstknecht biddend nederzonk.
Geen plaats onder Gods wijde heem'len voor den Gezalfde Gods.
En duizend krijgers, wemelen rondom de donk're rots.
En speuren-'lijk jagers het vluchtend wild, totdat hun moordlust zij gestild.
En in het donker der spelonk daar ligt Gods knecht gebogen en brengt voor 's Heeren aangezicht den laster en den logen, waarmee zijn vijand, zeer verbolgen, hem zonder rusten blijft vervolgen.
Hij roept in d' angstnood zijner ziel pan matigt zich zijn geest, En giet hij 's harten volheid uit voor Hem, Die is geweest zijn Leidsman en zijn Toeverlaat, zijn Schutsheer tegen alle kwaad.
De donk're wanden der spelonk weergalmen van zijn klachten,
als hij zijn lijdensbeker dronk bij dagen en bij nachten.
Door rots en lucht klimt ziijn gebed tot Hem, Die op zijn smeeking let.
Hij stort zijn bitt're klachten uit voor 's Heeren aangezicht.
Zijn ziel is in hem overstelpt; zijn smeeking 't hart verlicht.
Opnieuw stelt hij zijn levenslot in handen van zijn trouwen God.
God is zijn Toevlucht en zijn Deel, Izijn Deel voor nu en immer.
En hoe de vijand hem vervolg, zijn doel bereikt hij nimmer —
Gestadig waakt Gods eng'lenwacht, en 's hemels troost zijn leed verzacht.
Hij weent en smeekt in angst en zorg ; de vijand is zoo machtig ! Maar machtiger is Sions Borg, op hunne bede krachtig.
En bij der toortsen gloed en walm dicht David zijn spelonkenpsalm.
Elk, die God vreest, kent de spelonk van angst en zorg en leed ; een nacht, waarin geen sterre blonk, en hij geen uitkomst weet.
God lof ! Hij, Die de blinden leidt, nog immer hun den weg bereidt.
Nog drijft de vijand keer op keer Gods kind in de spelonk, waar 't uitgeteerd, voor zijnen Heer in smeeking nederzonk.
Nog loert een móord'naar op hun bloed.
Nog feilt zijn list, waar God behoedt.
Hoe lang de redding toeven moog', hij weet: Gods heil zal dagen ! En zóó lang ook zal van Omhoog de Machtige hem schragen. .
Hij ziet zich van Gods volk omringen, om 's Heeren weldaan te bezingen.
O Zone Davids, voor U werd geen plaats op aard gevonden. Maar tusschen aard en hemel hingt Gij, boetende m y n zonden.
En in het duister van dien nacht hebt Gij geslaakt Uw bitt're klacht.
O Gij, Die hemel, zee en aard . uit niet eens hebt geschapen.
hebt de spelonken nog bereid voor Uw vervolgde schapen.
Heb dank. Heer, ook voor Uw spelonk, waar 'k smeekend aan Uw voeten zonk.
Voor U geen plaats, zelfs geen spelonk, voor U slechts 't hout der schande, waaraan — doorboord om mijnen vloek — Uw zegenende handen.
En voor Uw beulen badt Ge, o Heer. Schenk van dien Geest mij daaglijks meer !
Voor U geen plaats, zelfs geen spelonk, voor U slechts hoon en schande.
Opdat Ge een will'ge Borg zoudt zijn voor 't volk uit alle landen : Opdat Ge, o Hemelmedicijn zoudt stillen al hun zielepijn.

Lunteren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen