STAAT EN MAATSCHAPPIJ

EEN VOORZICHTIG FINANCIEEL BELEID NOODZAKELIJK.
Het vraagstuk van de werkloozenverzorging baart tengevolge van den buitengewonen omvang, welke de werkloosheid heeft aangenomen, aan de Rijks-en Gemeentelijke Overheid veel zorg.
In het bijzonder betreft deze zorg de zware financieele lasten, die op de verschillende overheidskassen drukken.
Deze lasten zijn vierderlei.
Vooreerst de geldelijke steun, die wekelijks aan de gezinnen der werkloozen moet worden uitbetaald ; voorts de bemoeienis, die de gemeenten hebben met de werkverschaffingen ; verder de hulp, die het Rijk aan de werkverschaffingen verleent, en eindelijk de uitkeeringen aan de werkloozen-fondsen, die voor een groot gedeelte door bijdragen uit de overheidskassen worden mogelijk gemaakt.
Volgens de mededeelingen, welke de Minister van Arbeid onlangs deed, bedroegen de uitgaven voor de 4 weken van de maand Januari van dit jaar in totaal 11 millioen gulden, verdeeld over de posten: steunregeling door de gemeenten ƒ 3.370.000, door de gemeenten aan werkverschaffingen ƒ 1.800.000.—, door het Rijk voor allerlei uitgaven aan gemeenten en vennootschappen ter ondersteuning van werkverschaffingsmaatregelen ƒ 1.100.000.—, en uit­keering door de verschillende werkloozen, kassen ƒ4.800.000.—.
Rekening houdende met de omstandigheid, dat deze uitgaven zijn gedaan over 4 weken van de maand Januari, dus nog niet over de volle maand, en dat, gelijk de Minister verder zeide, de cijfers waren verzameld geworden over ongeveer 90% der bevolking, kunnen de lasten, die op de overheidskassen drukken, per maand veilig gesteld worden op 12, 5 millioen, dat is in totaal op 150 millioen gulden per jaar.
Doch met dit bedrag zijn wij er nog niet want naast de uitgaven voor de verschillende maatregelen ten behoeve van de verzorging der eigenlijke werkloozen, komen nog de kosten aan armenzorg. Volgens de laatst bekende cijfers, dat zijn die van 1929, werd in dat jaar aan armenzorg uitgegeven een bedrag van 45 millioen gulden, Dit bedrag mag men op het oogenblik gerust met 1 1/2 vermenigvuldigen. Men komt dan aan kosten voor armenzorg in 1932 tot een bedrag van eveneens 150 millioen gulden per jaar. Bij elkander genomen geeft ons land dus aan de verschillende steunregelen uit de kapitale som van niet minder dan 300 millioen gulden.
Dit ontstellende cijfer, dat ongetwijfeld tot nadenken moet stemmen en waarvan de Minister van Arbeid terecht zeide dat deze 300 millioen gulden oneconomische uitgaven zijn, bedraagt ongeveer de helft der Rijksbegrooting.
Nu staat men met deze enorme crisisuitgaven voor oogen er verbaasd van, da: het socialistisch dagblad „Het Volk" nog durft spreken over een politiek der regeering inzake de werkloozenzorg, die onmenschelijk schriel is.
Daardoor verbittert men de stemming bij het volk. De meeste menschen weten toch niet onder welke groote zorgen de rijks- en de gemeentelijke Overheid gebukt gaan. Zij denken, door de pers en door de leiders der Sociaal Democraten voorgelicht, dat als de Overheid maar wil, er veel hoogere bedragen aan steun kunnen worden uitgekeerd.
Zulke voorlichting werkt funest op de geest der werkloozen en prikkelt dezen tot verzet.
Zeker, ook aan de werkloozen moet een menschwaardig bestaan worden verzekerd doch aan de uitkeeringen zijn grenzen te stellen.
Het mag onder geen voorwaarde met de financiën van het Rijk en van de gemeenten vastloopen, de inflatie stond dan voor de deur. De werkloozen zouden van zulk een toestand de eerste slachtoffers worden!
Reeds betalen Amsterdam en Rotterdam elk per week meer dan vier ton uit.
Er zijn duizenden in den lande, die niet tot de rijen der werkloozen behooren en dus geen uitkeeringen ontvangen, en die tengevolge van de wereldcrisis in heel wat moeilijker omstandigheden verkeeren, dan van menigen werklooze kan worden gezegd
Aan aandraaien van de belastingschroef kan niet worden gedacht, wil het mogelijk blijven dat de overheidskassen op den duur hare inkomsten uit de belastingen blijven genieten.
Een ieder zal er van moeten overtuigd zijn, dat als niet op voorzichtige wijze me: de financiën van Rijk en gemeenten wordt omgegaan, de moeilijkheden niet zullen kunnen uitblijven.
In dit verband valt het te betreuren dat| er nog zoo velen zijn, die den moed misser — en onder deze staan de Sociaal Democraten in de voorste rij — om het volk de waarheid te zeggen en het tot tevredenheid aan te manen.
Gelukkig staat het zoo niet bij de Christelijke arbeiders.
Patrimonium schreef dezer dagen:
Christelijke arbeiders zien de dingen meer objectief. Zij hebben oog voor de moeilijkheden, waarin wij verkeeren. Zij weten dat onze toestanden tot dusver zeer gunstig afsteken bij de toestanden elders. Zij zijn er van op de hoogte, hier te lande op sociaal gebied meer is tot stand gebracht dan waar ook; dat onze werkloozenzorg de beste van de wereld is; dat in geen land meer gebeurd is voor de volkshuisvesting. Daarom slaan al die verhalen over „reactionaire" Christelijke politiek bij hen niet in. Ook zijn zij er mee bekend dat overal elders de loonen meer verlaagd zijn dan ten onzent en dat de schijnbaar machtige sociaal-democratie dat niet heeft kunnen verhinderen, dikwijls daaraan zelfs heeft medegewerkt. Ook bleef voor hen niet verborgen, dat in alle landen, waar de Sociaal-democratie regeeringsverantwoordelijkheid heet gedragen, het fiasco groot is geweest. Christelijke arbeiders hebben bovendien meer respect voor mannen, die de waarheid moedig durven uitspreken, dan voor lieden, die vreezen voor hun volgelingen.
Een Christelijk landarbeider heeft dikwijls meer nuchter economisch inzicht dan een Amsterdamsche revolutionair, al legt hij het voor wat radheid van tong betreft, radicaal tegen den Amsterdammer af.
Bovenal: zijn beginsel wijst hem den juisten weg.
De eenvoudige, die bij de Schrift leeft verstaat den gang van het wereldgebeuren beter dan de half geleerde socialist voor wie Multatuli groot is en die honderd-en-een brochures heeft „verslonden".
De opmerkingen, die Patrimonium hier maakt, zijn alleszins juist.
Natuurlijk zal, wanneer tot vermindering van geldelijken steun aan de werkloozen en tot verlaging der loonen moet worden overgegaan, dit pijn veroorzaken.
Doch aan dezen maatregel zal op den duur niet zijn te ontkomen.
Het volksinkomen daalt.
Er zijn reeds gemeenten, waar het totaal belastbaar inkomen, vergeleken bij 1929—'30, met 60% is verminderd. De gemiddelde daling over het geheele land wordt geschat op 25 a 30%.
Ook deze omstandigheid wijst er op, dat een voorzichtig financieel beleid bij Rijk en gemeenten in dezen tijd beslist noodzakelijk is, wil er geen groot kwaad worden aangericht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen