HET WOORD DER SCHRIFT IN DE BEDEELING DER KERK.

Geachte Vergadering,
Het onderwerp dat wij wenschten te bespreken in deze vergadering, behoeft, wat de keus er van betreft, zeker geen wijdloopige verdediging. Immers deze vergadering is uitgeschreven door den Gereformeerden Bond tot verbreiding en verdediging van de Waarheid in de Nederlandsche Hervormde (Gereformeerde) Kerk. In de doelstelling van onzen Bond zijn dus Waarheid en Kerk op het innigste verbonden, en dat wij onder de Waarheid niet anders wenschen te verstaan dan de ons in de Heilige Schrift geopenbaarde Waarheid Gods, dat behoeft in dezen lering geen nader betoog. „Het Woord der Schrift in de bedeeling der Kerk", is het niet een onderwerp dat actueel is in de hoogste mate voor onze vergadering ? Maar ook om redenen, die in het wereldgebeuren onzer dagen liggen is ons onderwerp in hooge mate actueel. Immers daar gaat door de wereld van onze dagen een roepen om gezag. Juist het streven naar revolutie is de schreeuwende begeleiding van deze stem. Want de revolutionair onzer dagen is niet meer de eenvoudig-weg opstandige, neen, hij is de van den huldigen gezagdrager vervreemde. De revolutionair onzer dagen zegt niet meer : vrijheid, gelijkheid en broederschap, maar hij poneert: de vrijheid is een burgerlijk vooroordeel. Hij zoekt dus gezag, maar gezag, dat anders tot hem komt dan het huidige. Dit element is sterk in schier alle jonge menschen van onzen, tijd, hoewel dit niet weinig malen in hen wordt miskend. Het is niét waar, dat de jeugd in onzen tijd bandeloos is om de wille van de bandeloosheid zelve. Het is met name niet waar, dat het gedoopte zaad wars is van het gezag der Kerk. Maar de jonge menschen zijn wars van alles wat lijkt op dominocratie, op heerschappij der predikanten. Wars ook van alle heerschappij van den vromen mensch. De jeugd, die bewust of onbewust den grooten oorlog heeft doorgemaakt, verwacht niets van den mensch. Maar als de Heilige Schrift gewacht wordt, bekleed met het gezag dat den Woorde Gods toekomt, dan vindt men ingang ook bij de jongeren, van wie men het allerminst had verwacht. Daar komt wat bij. Het besef begint door te breken, dat de crisis waarin wij leven wel eens oorzaak kon nemen in de crisis, waarin de kerk verkeert. Men begint zich af te vragen of de stormen, die het schip der menschheid bespringen, niet oorzaak vinden in de Kerk, die op het verkeerde pad is, zooals de stormen het schip besprongen van Jona, den wederhoorige. Dat besef, dat vragen vindt alweer het gemakkelijkst een doorbraak in de geslingerde harten der jonge menschen. Men begint in te zien dat op den bodem der vragen, die uit de huidige crisis rijzen, niet zoozeer in het alge­meen ligt der menschen zondeschuld als wel de schuld der Kerk. Dit alles geeft al voldoende reden om te handelen over het Woord der Schrift in de bedeeling der Kerk. Maar er is nog een dringender grond.
M.H. Er is een tijd geweest, dat de felste aanvallen op de Christelijke religie kwamen van de zijde der natuurwetenschappen. Deze tijd ligt nog niet verre achter ons en de ouderen in ons midden herinneren zich dezen strijd als was hij gevoerd op den dag van gisteren. Maar dit is voorbij. De granaten, die wetenschappelijk waren bereid, die ook precies door de lucht de lijn beschreven, welke de wetenschap voorschreef, zij hebben het wetenschappelijk berekende effect gehad. Maar daarenboven heeft het gedonder hunner uitbarstingen de ooren geopend voor de roepstem : dat de natuurwetenschappen nimmer de religieuse waarden kunnen verklaren, dat is hen aantasten. En de wetenschap van heden laat de religie de haar toekomende plaats. Maar een andere en veel gevaarlijker vijand is opgedoken, de vijand, dien we het historicisme willen noemen. Dat is : de historische wetenschap onzer dagen wil de religie haar plaats laten in het door haar ontworpen systeem. En waar het juist op aan komt: men geeft de Schrift een historische plaats. Men zegt: zeker. Abraham heeft geleefd, en wel zoo ongeveer als de bijbel het zegt. Men geeft toe : zeker, Mozes heeft bestaan en zal wel geweest zijn als de bijbel zegt. De historiciteit van Jezus wordt erkend. Paulus, hij wordt u geschilderd als een apostel, die in de omstandigheden waaronder hij leefde wel zoo moest spreken en schrijven als hij gedaan heeft. Zoo spreekt de historische wetenschap. Maar zij geeft natuurlijk krachtens haar karakter aan de openbaring geen plaats. Zij heeft immers slechts te maken met de dingen die liggen binnen het historische raam. Zoo is zij in wezen een vijand der Christelijke religie. Maar dat zij zoo'n gevaarlijke vijand is, komt hieruit voort, dat men nu de Christelijke religie historisch wil gaan verdedigen. En wanneer men dat doet, dan is men al verloren, want dan maakt men de Heilige Schrift tot een historische grootheid. Want zeker, men wil dan met den bijbel in de hand de Waarheid gaan verdedigen, maar juist in dit hanteeren van den bijbel heeft men hem verlaagd tot een zwaard dat met menschenmacht gezwaaid wordt. Daarom is het zoo goed elkander in te prenten dat de bijbel niet „gehanteerd" moet worden en er zichzelf en anderen rekenschap van te geven wat het Woord der Schrift heeft te zijn in de bedeeling der Kerk.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen