ZINGEN BIJ BEURTEN

Wanneer in Isrels oud en grijs verleden. De zangers, in Gods huis, hun hallels hooren deden. Zoo werd bij beurt' gezongen.
Nu weergalmden de gewelven 't lied van deze rei, Dan verhieven blijde jubels zich aan d' and're zij, Uit 't hart naar voor gedrongen. Zoo klonk het loflied beurtgewijs, Den naam van Zions God ten prijs Op Godgewijde tonen. Doch, na 't heerlijk opwaarts stijgen des loflieds, kwam staag het zwijgen Van Isrels vrome zonen.
Zoo klinken ook uit 's Heeren Kerk van alle tijden De lofgezangen op van die den Heere beiden.
Doch niet onafgebroken.
Gods Kerk en kind vertoeven te midden van den strijd. Te midden van een wereld, den duivel toegewijd, waar altaars voor hem rooken.
Maar ook des christens eigen hart - hoe vaak ervaart hij 't tot zijn smart - Is zoo aan 't stof geklonken, Waardoor het loflied tot Gods eer Niet zuiver opklimt als weleer. Toen Gods Geest 't deed ontvonken.
Hoe vaak toch volgt na zonn'ge toppen van geloofsvreugd Het donk're dal der zielsbestrijdingen. Waar verheugd 's vijands schaterlach weerklinkt.
'Hoe dikwerf volgt na 't rusten onder Elims palmen Dè dorre woestenij met weinig vreugdepsalmen, Waar schier alle. hoop ontzinkt.
Waar Gods kind het loflied stamelt hier beneên ; Eens verzameld tot Gods vrijgemaakte Kerk, Wordt met losgemaakte tongen Eeuwig Gode dank gezongen Voor 't verbeurd genadewerk.
Den Haag, Juni 1932.
Naar aanleiding van een predikatie van ds. Van Dorp over Psalm 147 vers la.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen