STAAT EN MAATSCHAPPIJ

EEN WONDERLIJKE REDENEERING.
Het is een wonderlijke redeneering, die men hier en daar in de Socialistische Arbeiderspers beluistert, dat ons volk maar niet al te beducht moet zijn voor het tekort van 147.6 millioen gulden, dat Minister De Geer op de Rijksbegrooting voor het volgende jaar heeft geraamd, omdat destijds in het jaar 1923 de toenmalige Minister van Financiën, Colijn, ook een tekort op de Staatsbegrooting van 1924 berekende, welk tekort toen is uitgebleven.
Men zal zich het gebeurde van 1923 herinneren. In dat jaar dreigde een ernstig gevaar voor het evenwicht in de Rijksfinanciën.
Algemeen werd de vrees geuit, dat het met den gulden wel eens mis kon loopen en daarom was men van gevoelen, dat de gulden veilig moest worden gesteld.
Met dit minder aangename werk moest dr. Colijn zich bezig houden, die er toen niet voor terugdeinsde om het mes diep in de wonde te zetten.
Het tekort op de begrooting voor het jaar 1924, dat toen meer dan 100 millioen gulden bedroeg, werd met vaste hand weggewerkt.
Dit maakte zoo'n diepen indruk zelfs op de Sociaal Democraten, dat in de Juli-aflevering van het orgaan van het moderne Verbond van Vakvereenigingen „De Vakbeweging" van 1925, een artikel werd geplaatst onder het opschrift: „Het belang der arbeiders bij het herstel van den gouden standaard", welk artikel deze opmerking inhield : „Onze Nederlandsche gulden, die tegenover den dollar zoo zeer in waarde was gedaald (spatieering van ons. Red.) heeft zich eveneens hersteld, nadat Colijn den gulden „veilig „gesteld" had".
Nu hebben dezelfde Sociaal Democraten het later doen voorkomen, alsof er in 1924 ten opzie]; !te van de Rijksfinanciën geen vuiltje aan de lucht was en de maatregelen, die toen genomen werden om de be­ grooting sluitend te maken, rustig achterwege hadden kunnen blijven.
Immers de jaren na 1924 leverden geen tekorten, maar wel overschotten op.
Nog in onze dagen kan men dergelijke opmerkingen in de Socialistische pers lezen
Het blijkt ook hier weer, dat de beste stuurlui aan wal staan.
Het was toch niemand minder dan mr. Oud, de financieele specialiteit van de Vrijzinnig Democraten, die In het weekblad „De Vrijzinnig Democraat" van 26 Januari 1929 schreef : „Het is allerminst voor de eerste maal, dat onzerzijds is erkend, dat er eenige jaren geleden zeer ernstige gevaren dreigden voor onze Staatsfinanciën".
Zoo was de toestand in 1924. Het stond er toen met de Staatsfinanciën hachelijk voor.
Maar hoe men nu een parallel kan trekken tusschen de jaren, dat Minister Colijn met de portefeuille van Financiën belast was, en de tijden, waarin wij thans leven, is ons een raadsel.
Daaruit blijkt een totaal gemis aan inzicht in de geweldige crisis, die de volken en ook ons land teistert.
Alleen reeds is voor den steun aan werkloozen, in de verschillende vormen, waarin deze steun verstrekt wordt, de kapitale som van 300 millioen gulden per jaar benoodigd.
Van dien steun op groote schaal was in het jaar 1924 geen sprake.
Maar hoe ter wereld kan men dan ons volk waarschuwen, dat het voor het groote tekort, dat in 1933 de Rijksbegrooting zal drukken, niet bevreesd behoeft te zijn, omdat men zich in 1923 noodeloos heeft ongerust gemaakt.
Wij staan verbaasd over zulk een wonderlijke en kromme redeneering van menschen, die zich geroepen gevoelen om het volk voor te lichten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen