FINANCIËN

In sommige provinciën van ons land is nog de Dankdag, evenals de Bededag voor het gewas gebleven. Voorheen stond die op den kalender aangegeven, en was die vrij algemeen.
Den God des hemels werd gevraagd om Zijn onmisbaren zegen over den akker, bij het begin van den arbeid. Wanneer de ploegschaar zijn werk had gedaan en het zaad aan den bodem zou worden toevertrouwd, bogen zich de knieën, en werd gemeenschappelijk de troon der genade gezocht. Er leefde n.l. bij de heele bevolking maar ééne gedachte, als God ons werk niet zegent en Hij den wasdom niet gebiedt, is al ons werk tevergeefsch. Wanneer de hemel niet warmte en vruchtbaarheid gebiedt, als de koesterende zon haar stralen inhoudt en niet op tijd de malsche regendruppel den bodem verzadigt, blijft de vrucht, welke verwacht wordt, achterwege. Was dit de stille gedachte welke leefde in het hart der bevolking bij den Bededag, op den Dankdag kwam de Gemeente weer tezaam in het bedehuis om ootmoediglijk dank te zeggen voor wat Gods hand had geschonken.
In sommige deelen van ons land is dit zoo tot op den huldigen dag gebleven. Deze dagen werden als echte vierdagen hooggehouden. Het Zondagsche kleed sierde den schouder en elke arbeid lag stil.
Langzamerhand, ook al mede door den heelen ombouw van ons maatschappelijk leven, kwam hierin een plooi. In de groote steden waren betrekkelijk maar weinige menschen die directelijk van den bodem leefden, de landbouwende stand vormde hier slechts een gering percentage. Handel en industrie stonden hier vooraan. Zoo'n heele dag kon er niet meer af. Wanneer men 's avonds een gebedsure of een dankstond wilde uitschrijven, werd immers toch hetzelfde bereikt. Zoo kwam men hier tot een dankure en tot een bidure voor het gewas. Hierop is gevolgd, dat in tal van plaatsen ook dit nog is afgeschaft. Men weet noch van het een noch van het ander iets meer af.
Dat hier iets schoons verloren ging, iets wat niet gemist kan worden, behoeft nauwelijks te worden opgemerkt.
Al werd het niet met zooveel woorden gezegd, toch drong de gedachte naar voren : zonder Gods bijstand komt het er evengoed. De mensch kan het zonder God doen. Ik zal niet licht vergeten, wat in één van mijn gemeenten me eens werd toegevoegd door een man, die zeide met alles gebroken te hebben : „Mijn akker levert de zelfde vruchten, de opbrengst is vooral niet minder dan van mijn buurman. Nu bid ik nooit en hij dagelijks. Hij werkt, zooals hij beweert, onder biddend opzien tot God en ik spreek het openlijk uit: ik verwacht het alleen van mijn eigen arbeid en van de natuur. Zoolang ik het niet zie, dat er eenig onderscheid is tusschen onze akkers, ga ik met mijn handeling door".
Deze man sprak het uit, wat duizenden en duizenden denken en wat in onze dagen door nog veel grooter aantal in daden wordt vertolkt.
Men doet alles zelf. Nu kan ons dit volstrekt niet verwonderen, gezien de natuurlijke geaardheid van den mensch. Hij erkent niet dat alles van God komt. Het verstandelijk overleg bij den arbeid, de krachten om dezen te verrichten, de zegeningen in de natuur, het is alles tezamen een gift uit Zijn hand. Om maar één voorbeeld te geven : wanneer ons geen tarwekorrel was geschonken, noch eenlge zaadkorrel, wat zou er dan kunnen worden uitgezaaid ? Immers niets.
Neen, alles wijst ons, het allerkleinste en het allergeringste in ons leven, naar Boven. Inzonderheid in onze dagen. De gedachten van den mensch worden toch zóó beschaamd. Al zijn kunnen blijkt ijdelheid.
 Wat heeft hij, bij al de ontwikkeling zijner gaven, weten te bereiken anders dan ééne groote teleurstelling. Daar staat hij nu, die groote mensch, die het zonder God meende te kunnen doen. 't Is, naar welken kant hij zijn blik ook wendt, overal even donker. Och, wat is het dan een voorrecht, een onuitsprekelijk voorrecht, naar Boven den bUk te mogen wenden. Zie, dat kan geen mensch, geen enkel mensch ons beletten, om bijstand te vragen van den Heere. Gelukkig, wie dit in waarheid doen mag. Dan is het zelfs niet onmogelijk dat in donkere omstandigheden nog een dankstond wordt gehouden.
't Is maar niet een dichtregel, zonder meer, doch de zuivere vertolking van wat de ziel ervaart:
In de grootste smarten Blijven onze harten In den Heer' gerust; 'k Zal Hem nooit vergeten, Hem myn helper heeten. Al mijn hoop en lust.
't Hangt niet af van wat men ontvangt; het wordt niet afgemeten aan de opbrengst van de akkers, maar van de gesteldheid des harten, van den mensch, die 't ondergaat.
't Is het verschijnsel van alle eeuwen, dat voorspoed den mensch vaak afvoert van den Heere, terwijl langs donkere wegen geleid, weer een terugkeer gevonden wordt.
Leere de Heere ons zoo de teekenen der tijden verstaan.
tijden verstaan. Uit meer dan één gave, welke ons deze week werden toegezonden, meenden we iets daarvan te speuren.
Mogen we u het lystje voorleggen ?
1. Vanuit Hilversum, waar we vele vrienden hebben, zond ons ds. Van Lokhorst enkele giften:5 gld. en 2.50 met nog tweemaal een rijksdaalder, plus 2 gld., plus 1.50, plus 1.10, samen ƒ 17.10
We verheugen ons in deze onderscheidene blijken van medeleven en we houden ons aanbevolen.
2. Vanuit Gouda zond ons de Penningmeester van de afdeeling de contributie, bedragende ƒ20.25
Onzen welgemeenden dank voor alles .
3. Door ds. Wesseldijk te Den Ham werd op den Dankdag gecollecteerd voor het Studiefonds ƒ 2.50
Dit was de eerste gift, die we op den Dankdag ontvingen, 't Deed ons goed dat aan ons Studiefonds werd gedacht in deze ure. Ook hier zal straks weer een vacature ontstaan. Geve de Heere weer spoedig een eigen Herder en Leeraar, die den vollen Raad Gods mag verkondigen.
4. Door ds. Koldewijn te Hattem werd ons toegezonden een gift van eene zuster der Gemeente, n.l. ƒ 2.60
5. Vanuit een nabije gemeente werd ons toegezonden 20 gld., waarvan de eene helft was bestemd voor den Gereform. Zendingsbond en de andere helft voor het Studiefonds. Het bijschrift luidde : „Wij gevoelen ons gedrongen uit dankbaarheid dat de Heere ons 35 jaren in den echt verbonden Het en voor de ontelbare zegeningen ons en onzen kinderen geschonken en nog voortdurend schenkt".
De bede aan het slot, dat des Heeren zegen rijkelijk op onzen arbeid ruste, worde door Hem genadiglijk verhoord.
Wij zeggen dat echtpaar vriendelijk dank. Spare de Heere hen nog voor elkander tal van jaren. ƒ 20.—
6. Vriendelijk werden wij verrast door iemand, die onbekend wenscht te blijven, met een gift van ƒ25.— Te verdeelen als volgt:15 gld. voor het Studiefonds, 5 gld. voor de Zending en 5 gld. voor de Evangelisatie - Commissie.
7. Door den heer T. Klootwijk te Vlaardingen gewerd ons f6.25 uit 't busje van mej. N. Lafors; f3.57 uit het busje van P. v. d. Berg en 50 et. van mej. K., samen ƒ10.32
Hartelijk dank aan verzamelaars en zender.
8. Door ds. Enkelaar te Hasselt van een arbeider de gift van 1 gld. met bijschrift: „dat deze kleine gave veel navolging mag vinden, dat wij niet alleen met het woord, maar ook metterdaad helpen opbouwen". ƒ 1.—
9. Ds. Van Amstel van Groot-Ammers zond ons uit de cat. bus ƒ 5.— Hierin mogen de collega's een vingerwijzing zien om ons evenzoo te gedenken. Vele kleintjes maken één groote.
10. Als dankoffer voor het gewas zond ds. Cuperus van Mastenbroek namens de Diaconie aldaar, ons ƒ 10 — We hopen eerstdaags een busje te zenden, gelijk ons verzocht werd. We mogen op uw medehulp rekenen, niet waar ?
11. Door ds. Deur te Schoonhoven een deel van een gift van 100 gld. van een lid zijner gemeente (een weduwe) . Voor den Gereform. Bond was bestemd ƒ 25.—
Schoonhoven geeft een heerlijk voorbeeld. We zijn daarvoor uitermate dankbaar.
12. Van ds. Koldewijn te Hattem kwam ten tweeden male een gift binnen. Voor het Leerstoel-en Studiefonds 60 gld. en 2.55 als dankoffer, evenzoo gevonden in de collecte op den Dankdag. Samen ƒ62.55
Was het voor hem een genoegen ons deze gaven te zenden, voor ons was 't een dubbel genot ze te ontvangen.
13. In den collectezak van mijn wijkgebouw kwamen op Zondagav. 6 November twee giften, een van 2.50 van de fam. de W. en 1 gld. van N. N. ƒ 3.50
14. Ten slotte nog een gift uit het hooge Noorden van ƒ 10.-. Mag ik het schrijven, hierbij gevoegd, onverkort weergeven ? Gisteren had ik het genoegen om het afscheid bij te wonen van ds. Klüsener te Wanswerd. Waar die gemeente straks ook zal gevoelen het groote gebrek aan Gereform. predikanten, had ik gehoopt dat er een collecte zou worden gehouden voor het Studiefonds. Helaas is dit niet gebeurd, waarom ik u nu maar deze 10 gld. zend voor dit doel. Misschien komt er nu een collecte uit Vinkeveen, waarheen ds. Klüsener vertrekt en welke gemeente zoo lang vacant was. Zegene de Heere uw werk voor de fondsen M. P. te D.
't Verzoek om dit te plaatsen mocht ik niet nalaten, omdat ik het er zoo van harte mee eens ben. Bij afscheid en intrede gedenke men in onze gemeenten onzen arbeid. Wij hebben dezen steun zoo hard noodig. Niemand blijve hierin achter. Onze uitgaven klimmen met den dag. Vandaar ons blijvend aandringen op aller steun.
Deze week ontvingen we alzoo
f 214.72.
't Zou van ondank getuigen, wanneer we hiervoor onze erkentelijkheid niet betuigden. Toch willen we de aandacht nog even vestigen op het feit, dat we in deze maand — we sluiten ons boekjaar met 30 November af — nog wel heel graag eenige posten van aanbelang zullen tegemoet zien. Utrecht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen