FINANCIËN

De vorige week heb ik reeds even met één vinger gewezen naar den linker-bovenhoek waar in cijfers wordt uitgedrukt het hoeveelste blad u werd uitgereikt in dit boekjaar, 't Is nu het laatste. De volgende week prijkt er boven no. 1.
Mijn laatste verantwoording was niet vrij van eenige donkere beschouwingen. Dit bleek me wel heel duidelijk uit de laatste ontmoeting, welke ik had bij een bezoek dat ik bracht bij een paar oudjes. Jarenlang kom ik er over den vloer. Lief en leed hebben we met elkander gedeeld. Vroolijke dagen, maar ook waarin rouw en droefenis het hart vulde, heb ik met hen meegemaakt. Warme vrienden, die echt meeleven, ook al wordt vanwege den last der jaren de gelegenheid dit te toonen minder. Immers als die door de vensters zien verduisterd worden en de deuren naar de straat gesloten worden, wordt het mee-optrekken naar het bedehuis vanzelf minder. Toch wordt daardoor de onderlinge verhouding niet anders. Het leven, het meeleven gaat door.
Weet ge wat me nu hier wedervoer ? Nauwelijks was ik gezeten, of met een enkel woord werd me duidelijk gemaakt, dat mijn naam zeer kort geleden was genoemd. De man zegt tot de vrouw : dit treft al zeer bizonder; nu kunt ge 't den Dominé zelven wel geven.
Zoo kreeg ik mijn laatste gift. Weet ge met welke woorden dit gepaard ging ? „Ik had medelijden met je".
Het laatste stukje in De Waarheidsvriend alzoo heeft deze gewaarwording gewekt.
Of het mij nu spijt alzoo geschreven te hebben, zou ik niet durven te beamen. Want ik vermeen, dat dit hard noodig was. De stand van mijn kas n.l. gaf aanleiding aan een der mede-leden van het Hoofdbestuur de vraag te stellen, of wij dan wel goed deden zooveel steun toe te zeggen en zooveel jonge menschen aan te nemen voor steun. Er was zoo vaak en zoo diep ingegrepen in den buidel, dat er letterlijk niets meer in zat. En wanneer men dat zoo heelemaal niet gewoon is, geeft dit een verre van aangename gewaarwording. En wanneer op dat moment nog wel aanvragen binnen komen, meer dan een, en geen posten, waaruit de leege buidel beter wordt, zoo komen vanzelf de donkere tonen. Ik geloof zelfs, dat ik niet goed zou handelen als beheerder der gelden, wanneer daar heelemaal niets van gezegd werd. 't Is langen tijd zoo goed gegaan, en niet zelden waren daartusschen zulke blijde berichten, dat misschien de gedachte post ging vatten :
0. daar bij onzen Penningmeester kunt ge wel vragen, brengen behoeft niet meer. Zie, dat berust op eene vergissing. Dat is heelemaal niet waar. Geregelde steun, en dan tusschen beide een enkele heel goeie beurt, is beslist noodig, anders loopt het met mijne boekhouding spaak. Wat op zich zelf misschien nog zoo erg niet zou zijn, maar de zaken, die wij behartigen, die ons van Godswege op de hand zijn gezet, loopen hierdoor gevaar. En dat mag niet. Niemand van ons, die dat wil.
Om nu nog even op dat gezegde van onze goede gebuur terug te komen: „ik had medelijden met je, man".
Om van medelijden te leven, ook van onze beste vrienden, is verre van begeerlijk. Wanneer ik van medelijden leven mag, laat het dan alleen zijn van den medelijdenden Hoogepriester. Immers Deze heeft een ruim hart en bij Diens medelijden ontvangt men geen ijdele toezeggingen of enkel woorden, neen. Hij draagt naast dezen naam nog een anderen, n.l. Voleinder des geloofs. Zijn beloften worden op koninklijke wijs volgemaakt. Het einde geeft immers te aanschouwen, dat wel te weinig, maar nooit te veel van Zijn bijstand is verwacht.
De vorige week heb ik met een enkel woord ook gezinspeeld op een goeden sluitpost. Ik meende daarvoor grond te hebben. Nu, daarin werd door mij niet misgegrepen.
Deze week, en nu vlecht ik ook de contributies weer in, is vrij wat hooger dan wat den laatsten keer werd gemeld. Er is zelfs verschil van een nul. Geen nul vóór het cijfer, maar er achter. Wat dit beteekent, weet een schoolknaap. Zooals gelicht begrijpen zult, ben ik met dezen loop niet weinig verblijd. Dit geeft den neergebogene veerkracht. Immers wat blijkt nu dat de Heere Zijn Woord bevestigt, dat Hij waar maakt: wie op Hem vertrouwt, wordt geholpen.
Laat me nu uw nieuwsgierigheid niet te lang op de proef stellen.
Wat ik verleden week achterliet, zal nu vooraan worden geplaatst.
Van verschillende afdeelingen kwam de contributie in :
1. Bodegraven zond me ƒ 55.75
2. Delfshaven „ 68.63
3. Utrecht „ 130.25
4. Harderwijk „ 56.25
5. Oud-Beijerland „ 25.—
6. Dordrecht „ 40.—
7. Ermelo „ 19.50
Dat is geen kleinigheid, zegt ge, dit maakt met elkander een kleine 400 gulden.
Dat is waar, we zijn daarvoor hoogst erkentelijk, alleen schijnt ons de vraag niet misplaatst: zijn hier geen gemeenten bij, waar de vrienden elkander even aanzien, zonder woorden zeggende : zulk een verschil moet worden weggenomen. Voor Zending en Evangelisatie wordt er misschien veel gedaan, maar is het oog wel open voor den geweldigen nood, welke er heerscht inzake de prediking des Woords in het midden van de Kerk dezer landen ?
Naast dank, is een woord van krachtige aanbeveling op zijn plaats.
8. Te Delft werd een spreekbeurt gehouden voor den Bond, waarbij voorging ds. Pott, van Kralingen. De opbrengst was ƒ35.35
9. Eveneens te Dirksland, waarbij voorging ds. Van Ameide te Ouddorp. De
collecte bracht hier op „ 57.80
10. Ook in de Evangelisatie te Den Hulst, „Rehoboth", werd een spreekbeurt gehouden. Hier ging voor ds. Van Willigen te Rijssen. Opbrengst was ƒ27.60
11. Te Nijkerk, op de Veluwe, trad in een spreekbeurt op ds. Van Wijngaarden te Veenendaal. De collecte bedroeg ƒ37.25
12. Te St.-Annaland werd een collecte gehouden, waarbij ds. Wolthers te Putten voorging in de spreekbeurt. Zij bedroeg ƒ27.20
Zie zoo, dit begin is niet slecht. De blijken van medeleven komen. Wij brengen gaarne onzen dank aan allen die hieraan hebben meegewerkt, doch blijven aandringen op meerderen steun. Laten de broeders overal eens zien een enkele beurt vast te stellen. Wanneer eigen predikanten dan eens het initiatief nemen in eigen gemeenten, en waar vacatures zijn, dien Ringbroeders verzoeken het te doen, van wien zij weten mogen dat onze zaken hun na aan het hart liggen, dan geloof ik dat nog in onze slechte tijden een goed resultaat mag worden tegemoet gezien.
13. Van den heer P. te A. werd me toegezonden de som van ƒ 10.—
Dit was het bedrag van een Gedenkboek, met het overschot voor de fondsen. We danken hem zeer.
14. Van den heer D. C. van Wijngaarden te Vianen werd ons toegezonden de inhoud van het busje no. 233 voor het Studiefonds, ƒ 2.—
15. Uit den collectezak te Utrecht: Nic. kerk ƒ10.—, Oranjekerk ƒ0.25, Julianakerk ƒ 5.—. Samen ƒ 15.25 Deze giften verblijden me niet weinig.
16. Van N.N. te 's-Gravenmoer ƒ 1.—
17. Door ds. Bout te Genemuiden van N.N. voor het Studiefonds ƒ 5.—
18. Door den heer P. J. van den Akker te Hillegersberg van N.N., na eene lezing voor de afdeeling aldaar, waarbij een der vrienden hem een briefje ter hand stelde met het opschrift : uit dankbaarheid, van ƒ 10.—
Zoodra ik eenigszins tijd kan vinden kom ik persoonlijk hiervoor danken. Misschien dat er dan nog meerdere giften volgen.
19. Door ds. Heijer te Vlaardingen van mej. N.N. voor 't Studiefonds ƒ 1.—
20. Door ds. Den Oudsten te Elburg gevonden in zijn brievenbus van N. N. voor het Studiefonds ƒ 2.—
21. Door ds. Van Asch te Wierden uit den collectezak aldaar voor den Gereformeerden Bond ƒ 2.50
22. Door ds. Bolkestein te Schelluinen uit zijn catechisatiebus ƒ 3.30
23. Door ds. Hakkesteegt te Kortenhoef voor het Studiefonds uit zijn catechisatiebus ƒ 20.—
Met deze gift ben ik dubbel blij. In alles den Heere bevolen.
24. Van een Fam. alhier, wier naam ik niet noemen mag ƒ 2.50
25. De sluitpost, waarmee ik voor deze week eindig, is voor mij iets heel bizonders. Deze komt van een onzer jonge menschen, die indertijd zelf uit het Studiefonds gesteund is geworden. Zoodra hij daartoe bij machte was, is hij begonnen met terug te storten zooveel hij kon. Kreeg ik in het begin van dit jaar de niet onbelangrijke som van 200 gulden, thans zond hij mij niet minder dan ƒ 500.—
Ik heb er Gode voor gedankt, omdat ik in de allereerste plaats Zijn hand er in gezien heb. Daarbij sluit mijn dank zich aan aan den gever.
De Heere, Die u in het heerlijk ambt heeft gezet en zich niet onbetuigd liet met Zijn weldaden, sterke u en bekwame u nog vele jaren, tot grootmaking van Zijn Naam en tot verbreiding van Zijn Koninkrijk.
Zoo klom ons eindcijfer deze week tot de verrassende hoogte van F 1.155,13.
Utrecht.
Ds. J. GOSLINGA.

P.S. Mag ik alle de vrienden nog even attent maken op het feit, dat nog gedurende deze heele week de mogelijkheid bestaat iets te zenden dat geboekt wordt op het oude boekjaar ?
Tot aanstaanden Donderdag hoor, blijf ik uitzien.

POSTZ., CAPS. EN ZILVERPAPIER.
Ontvangen van : Ie. Mej. C. Vedder, Diemen, postz., caps, en zilverpapier;
2e. de kinderen H. en J. Jansen, Leiden, zilverp. en postzegels ;
3e. mej. H. de Jager, Den Haag, postz. en zilverpapier.
Hen, die hun voorraad nog niet verzonden hebben, mag ik er wel aan herinneren
dit voorloopig niet te doen, daar de prijzen op heden zoo laag staan. Dus nu maar verzamelen en bewaren, tot er betere tijden komen.
Mocht er soms iemand wezen die mij, zooals anderen, een verrassing toegedacht hadden, dan kunnen ze 't best rechtstreeks naar den Penningmeester zenden. Deze week is er blijkbaar een al zoo vriendelijk geweest. Ik hoop, dat dit een begin van meerder moge wezen. Dan heeft de Penningmeester er niet te veel schade van.
Met vriendelijke groeten en dank voor het gezondene.
Mejuffr. J. DEN HARTOG.
Krommedijk 60, Dordrecht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen