ZIJ LAG IN ’T GOUD VAN AVONDZON

Zij lag in 't goud van avondzon, en zag naar 't scheidend licht En langzaam vloeide traan na traan langs 't welkend aangezicht. Zóó droef had ik haar nooit aanschouwd, ik wachtte stil haar woord, en peinsde, wat zoo onverwacht haar vrede had verstoord.
Want veelal straalde een blijde glans over haar zacht gezicht, weerspiegelend de klaarheid van het innerlijke licht. Nu wolkte droefheid op 't gelaat en zweeg de klare stem, die juub'len kon, hoe zwak ze was, wanneer zij sprak van Hem.
En nimmer zag ik 't godd'lijk licht zóó in een ziel weerstraald, en nimmer heeft me een prediker zoo schoon van Hem verhaald.
Ten laatste was ze uitgeschreid, en toen vernam ik, dat ze zoo verlangd had 't heerlijk licht te aanschouwen van de stad des grooten Konings. Ze had gemeend, al dicht bij huis te wezen En nu had dokter haar gezegd : ze kon nog wel genezen.
Zoo zeer had zij verlangd naar Hem, Die heelde 's harten wond, en aan Wiens Midd'laarsharte zij de schoonste ruste vond.
Haar Heere en Vriend, heur Bruidegom, haar dierbaar bovenal. Die haast haar tot Zich nemen zou door 't laatste donk're dal.
Hoe menig keer 'k een kranke zag, maar ééne zag ik schreien, omdat ze 't uur van henengaan zoo moei'lijk kon verbei'en.
Sinds heeft de lente achttien maal verbroken 's winsters boeien, en kwam na gouden zomerpraal de ruwe herfstwind loeien.
Weer zie ik 't goud der avondzon verheerlijken de landen, en immer nog ligt zij er neer met stil gevouwen handen.
L.
W. W. B.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen