CHRISTELIJKE ETHIEK

In de overdenking van het toekomstig leven ligt voor den Christen troost en kracht, wanneer hij verkeert in dagen van verdrukking en beproeving. We moeten leeren het niet te verwachten van deze tegenwoordige wereld. En God kent onze óvergroote liefde, tot deze wereld. De mensch zoekt zoo gaarne hier zijne gelukzaligheid. Om dit kwaad tegen te gaan, toont de Heere den Zijnen gedurig de ijdelheid van het tegenwoordige leven door grootere en kleinere tegenheden, en maakt hen alzoo begeerig naar het toekomstige leven.
Hoewel wij soms den mond vol hebben over de ijdelheid des levens, denken wij hier toch altijd te blijven, en zitten wij zoo vast aan de aanlokselen van het tegenwoordige, dat wij wel waarlijk allerlei beproeving en tegenspoed noodig hebben om ons althans eenigszins uit die strikken te verlossen.
Wanneer wij waarlijk het tegenwoordige leven leeren klein achten, brengt dat noch haat tegen hetzelve voort, noch ondankbaarheid jegens God. Het leven zelf, ofschoon van ellenden vol (het uitnemendste is moeite en verdriet) is toch een goddelijke weldaad ! Het is toch een bewijs van Zijn liefde en goedgunstigheid. Hoevele tijdelijke zegeningen bevat het niet, hoe vele voorsmaken der eeuwige zaligheid. Toch moeten wij diep doordrongen zijn van den jammerlijken staat dezes levens (zonde en ellende).
Geringschatting van dit leven is niet genoeg ; het is slechts iets negatiefs. Zij is op zichzelve zonder nut en kan tot onverschilligheid, tot wanhoop leiden. Daarom moet er iets anders bij komen : verlangen naar het eeuwige leven, dat voor de geloovigen staat geopenbaard te worden. In vergelijking met dat eeuwige leven is het tegenwoordige verwerpelijk. Maar met sterk verlangen uitziende naar de eeuwigheid, zullen we bereid moeten zijn zonder murmureering de dagen onzer inwoning hier op aarde uit te dienen en te volbrengen. Rom. 7 vers 24; Filipp. 1 vers 23. Leven of sterven moeten wij aan den Heere overlaten, maar naar de eeuwige toekomst moeten we vurig verlangen.
Het is iets vreemds dat velen, die zich voor Christenen uitgeven, zoozeer met de vreeze des doods bevangen zijn, in plaats van naar den dood te verlangen. Wel gruwt het natuurlijk gevoel er van (de dood is een vijand en is onnatuurlijk), maar in een christelijk gemoed behoort die vrees overwonnen te worden door het geloof (de dood is verslonden tot overwinning door Jezus Christus). Niemand is in de school van Christus wèlgevorderd dan hij, die met blij verlangen den dag zijns doods en der opstanding tegemoet ziet. Titus' 2 vers 13 ; Lukas 21 vers 28. Wat volgens de Schrift in het algemeen ons hart met blijdschap vervullen moet, dat mag ons toch geen oorzaak van droefheid zijn. De dag der toekomstige heerlijkheid en vergelding, zal ons staande houden in allen smaad, ellende en verdrukking. Wij zullen de tegenwoordige gedaante der dingen over het hoofd zien, om ons oog te richten op dien heerlijken, heugelijken dag.
Dit geloof overwint de wereld, de zonde, het vleesch, den duivel. Rom. 8 vers 36 ; Jes. 25 vers 8 ; Openb. 7 vers 17 ; 2 Thess. 1 vers 6.
(Wordt voortgezet).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen