STAAT EN MAATSCHAPPIJ

TWEE AANGEZICHTEN.
Een van de grootste gevaren, die het leven van ons volk bedreigt, is de gezagondermijnende Invloed, die van communisten en sociaal-democraten uitgaat.
Wat de beteekenis van dien invloed betreft, is het optreden van de sociaal-democraten zelfs veel gevaarlijker dan dat van de communisten.
De laatsten toch spreken het open en rond uit, dat hunne actie met beslistheid gericht Is op de ondermijning van het gezag en dat zij er een eer in stellen om openlijk den opstand te prediken, terwijl de eersten de mannen zijn met de twee aangezichten, die den eenen dag zich voordoen als de eenig ware kampvechters voor de democratische beginselen en den anderen dag niet terugschrikken om op revolutionair avontuur uit te gaan.
Zoo geschiedde het in 1903 bij gelegenheid van de spoorwegstaking. Niet anders was het in 1918 toen een golf van revolutie over Europa ging en de sociaal-democraten ook hier te lande naar de macht wilden grijpen. En op gelijke wijze handelen zij in deze dagen, nu tengevolge van de ontzettende wereldcrisis de nood onder de bevolking bij den dag toeneemt en de werkloosheid op schrikbarende wijze stijgt.
Zijn zulke tijdperken van revolutionair gevaar echter voorbij, dan laten de sociaaldemocraten het voorkomen, alsof zij van geweld en anarchie niets moeten hebben. Dat tweeërlei aangezicht hebben de sociaal-democraten heel duidelijk getoond bij wat gebeurd is op de „Zeven Provinciën". Eerst viel er ten opzichte van het optreden der muiters geen kwaad woord te beluisteren, de koloniale specialiteit van de sociaal-democraten Ir. Cramer verklaarde in het openbaar, dat hij van het geval „zoo'n verd pleizier had". Wat de muiters deden, beteekende niet anders dan een demonstratief verzet, het was een protest tegen daden der Regeering van willekeur of bruut machtsmisbruik.
Daarna, toen de bom op het oorlogsschip gevallen was en de Regeering getoond had met kracht het gezag te willen en te zullen handhaven en dit haar ook was gelukt, heette het: dat geen enkele Regeering muiterij dulden kan, dat muiterij zich niet vereenigen laat met krijgstucht, dat wat ondernomen werd spelen met vuur was, dat muiterij niet als een onschuldige handeling mag beschouwd worden, dat de schepelingen hunne verantwoordelijkheid hebben .te dragen.
Is de tweeslachtigheid van de sociaaldemocraten ooit duidelijker aan den dag getreden als in hetgeen de laatste weken heeft plaats gehad?
Zoo spoedig mislukt het revolutionair avontuur niet of de sociaal-democraten kruipen in hun schulp.
Dit alles neemt intusschen niet weg, dat het optreden van de sociaal-democraten een voortdurend gevaar voor de veiligheid van den Staat oplevert.
Daarom is het zoo noodzakelijk, wat in den oproep van de Antirevolutionaire partij aan het Nederlandsche volk staat, welke oproep wij de vorige week in zijn geheei opnamen, dat de gezag-ondermijnende invloeden, die een rustig en ordelijk volksleven bedreigen, met beslistheid moeten worden weerstaan.
Er moet een einde komen aan de schandelijke opruiing en de vergiftiging van den geest der massa, die de sociaal-democraten blindelings volgt.
Wat de Socialistische Arbeiderspers in de voorbijgegane maanden te lezen gaf, kan niet langer worden geduld.
Voor ons volk om bij de aanstaande verkiezingen met dit alles te rekenen.
Wij behoeven een zoodanige samenstelling van de Tweede Kamer der Staten-Generaal, dat het in saamwerking met een krachtig bewind mogelijk zij aan de revolutionaire actie van welken kant deze dan ook komt, paal en perk te stellen.
Dit is de taak en roeping van de Overheid als dienaresse Gods.

DE VERANTWOORDELIJKHEID.
Om de aandacht van de jarenlange opruiing van het marine-personeel door de socialistische vakbonden te den Helder, waardoor het scheepsvolk werd vergiftigd, af te leiden en om het misdrijf, dat op de Zeven Provinciën plaats vond, te vergoelijken, sloven de sociaal-democraten zich uit om den indruk bij de massa te vestigen, dat de maatregelen, welke de Regeering trof, om de muiterij te onderdrukken, niet anders was dan een doodgewone moordpartij, waarbij een bloedbad werd geforceerd. De Regeering heeft daarvan de schuld.
Een dergelijke beschuldiging zet echter de zaak op haar kop.
Het is goed nog eens te herinneren, aan wat dr. Colijn in de vergadering van de Tweede Kamer van 8 Februari — 2 dagen vóór dat de bom op de Zeven Provinciën viel — in het midden bracht.
Dr. Colijn zeide :
Welnu als er één man in deze Kamer is, die er iets aan doen kan, dat er geen geweld zal behoeven te worden gebruikt, dan is dat de heer Albarda met zijn politieke partij. Wanneer hij en zijn mannen hier in de Kamer en in het land aan de muiters den raad geven om zich onvoorwaardelijk te onderwerpen aan het gezag, dan behoeft er geen oogenblik vrees te worden gekoesterd, dat er onnoodig bloed zal vloeien en daarom is de verantwoordelijkheid van de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij voor het verdere verloop der zaak zoo groot.
Hadden op dit advies van den heer Colijn de marinebonden te den Helder en de Sociaal Democratische Arbeiderspartij slechts één woord radio-telegrafisch naar de Zeven Provinciën geseind om het misdadig werk te staken, dan had dit woord ongetwijfeld de muiters tot bezinning gebracht en ware het vloeien van onnoodig bloed voorkomen geworden.
Doch de revolutionaire bonden en de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij misten den moed om het verlossende woord uit te zenden.
Daarom ligt de verantwoordelijkheid voor de jonge levens, die vielen, niet voor rekening van de Regeering, doch eenig en alleen voor rekening van de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen