STAAT EN MAATSCHAPPIJ

ONDERMIJNING VAN HET GEZAG.
Het gebeurde op de Zeven Provinciën heeft ons volk de oogen geopend voor het gevaar, dat de veiligheid van den Staat bedreigt, als gevolg van de ondermijning van het gezag op de vloot.
De jarenlange propaganda door de „moderne" vakbonden en de Sociaal Democratische Arbeiderspartij aan boord van de schepen gevoerd, moest er ten slotte wel toe leiden, dat het door opruiing tot verzet geprikkelde scheepsvolk, tot daden van geweld oversloeg.
De Standaard schreef onlangs deze opmerkelijke schuldbelijdenis: „We zijn eigenlijk allen toch wat sukkelachtig geweest, toen we dit alles vroeger hebben toegelaten, toen we meenden, dat de weermacht betrouwbaar blijven kón, ook als zij voortdurend in communistischen of zelfs socialistischen zin bewerkt werd. Sommigen onzer hebben wel vaak daaraan getwijfeld, een enkele maal is die twijfel wel eens uitgesproken; maar krachtig verzet bleef toch uit."
Deze opmerking van De is alleszins juist. Standaard
Ondanks het van algemeene bekendheid was, dat op de vloot de revolutiebeginselen werden gepredikt, de krijgstucht werd aangetast en het gezag werd ondermijnd, liet men op de vloot de zaken toch gewoon hun gang gaan.
Wat b.v. te zeggen van het feit, hetwelk dezer dagen gepubliceerd werd, dat op het Wachtschip te Vlissingen, het opleldingsvaartuig der matrozen, alles rood is en dat, wanneer bij de opleiding, onderwijs in het seinen werd gegeven, daarvoor gebruik werd gemaakt van Het Volk, De Voorwaarts of De Tribune.
Hier staan niet alleen schuldig de revolutionaire vakbonden, maar ook de marineautoriteiten, die geen voldoende toezicht hielden op hetgeen op de vloot plaats vond en geen maatregelen troffen om het roode gevaar te keeren.
Door de muiterij op de Zeven Provinciën is aan het licht gekomen, in welke gevaarlijke situatie Nederland met zijne marine een tijdlang heeft geleefd.
In dat verband mogen wij dankbaar zijn, hoe dit voor onze positie als Koloniale mogendheid ook valt te betreuren, dat het op de Zeven Provinciën tot eene uitbarsting is gekomen.
De regeering heeft thans een ernstige waarschuwing gekregen.
Deze waarschuwing zal het sein moeten zijn tot een algeheele schoonmaak bij de marine.
De meest doortastende maatregelen zullen moeten worden getroffen om het kwaad van de ondermijning van het gezag met wortel en tak uit te roeien.
De regeering zal zelfs hebben te overwegen of het bij de saneering van de weermacht wel kan blijven. Wat ds. Hugenholtz, de predikant van Ammerstol, in de Vereeniging „Kerk en Vrede" zeide : „Ook in Nederland worden ongeveer 20.000 jonge mannen jaarlijks in de gemeenste moordmethoden onder de slavernij van den militairen dienstdwang afgericht", is uit dien mond even schandelijk en onwaar, als zou het zijn gezegd geworden door de meest linksche revolutionair. Zulke woorden lokken verzet uit en moedigen aan tot dienstweigering.
Zoo zal ook tegen de actie van „Kerk en Vrede" en andere het gezag ondermijnende lichamen of vereenigingen met kracht en energie moeten worden opgetreden.
Helaas wordt ook in Gereformeerde kringen, die zich notabene op de leer der vaderen beroepen, een revolutionaire taal gehoord, die concurreeren kan tegen wat door communisten en sociaal-democraten wordt uitgebraakt. De gevolgen blijven in die kringen dan ook niet uit.
De ondermijning van het gezag is aan de orde van den dag.
De Overheid heeft als dienaresse Gods de roeping en de taak om met alle haar te dienste staande middelen tegen dit kwaad, stelling te nemen.
Terecht stelt de Antirevolutionaire partij dan ook als inzet der verkiezingen den eisch, dat de gezagondermijnende invloeden met beslistheid worden weerstaan.

NIEUWE VERWARRING.
Bij de verschillende politieke partijen, belangengroepen en sociale organisaties, die zoo aanstonds in grooten getale aan de verkiezingen zullen deelnemen, heeft zich dezer dagen weer een nieuwe vereeniging bij de kiezers aangediend, als het „Verbond voor Nationaal herstel."
In een breed opgesteld manifest verklaart dit verbond, dat de eenige wijze, waarop aan de wantoestanden, die door het partijwezen geschapen zijn, paal en perk kan worden gesteld, de wedergeboorte is van de Nationale Gedachte.
De onderteekenaars van het stuk, waarvan de meesten behooren tot de Christelijk-Historische richting, verklaren zich voorstanders van een Nationaal Réveil, dat een nieuwe orde van zaken in het leven wil roepen in Staat en Maatschappij.
Zij zijn van oordeel, dat de oude partijtegenstellingen, die zich overleefd hebben, dienen te verdwijnen, omdat in den nieuwen tijd, waarin wij leven, zich gansch andere levensvraagstukken voordoen, dan in de vorige en het begin dezer eeuw.
Het heet, dat egoïsme van personen, groepen en partijen moet bestreden worden door een bezielende actie van diegenen, die nog een zoodanig gevoel hebben voor onze nationale saamhoorigheid, dat eigen persoon of stoffelijk belang op den achtergrond treden.
De Grondwet moet volgens deze menschen in nationalen zin worden gewijzigd, het kiesstelsel veranderd, de Rijkseenheidgedachte bevorderd, de nationale kracht versterkt.
Men ziet, de zaak wordt breed opgezet. Het geheele staatkundige leven wordt geplaatst in het teeken van het nationale. De christelijke partijen, zoowel als de vrijzinnige groepen kunnen in de nieuwe organisatie een plaats vinden.
Er is voor elk wat wils.
De eersten zullen genoegen kunnen nemen met de „erkenning van het Christelijk karakter van ons volksleven, als den Historischen grondslag en den bezielenden geest onzer nationale beschaving.
De hand der laatsten wordt toegestopt met den eisch : „tegengaan van overmatige arbeidsbeperking (winkelsluiting), " de zoo zeer begeerde wensch der liberalen om de winkels op Zondag weer geopend te krijgen.
Men moet zich er over verwonderen, hoe vooraanstaande mannen in Nederland — onder de onderteekenaars van het manifest staan heel wat personen met klinkende namen — nog zoo naïef kunnen zijn om te verwachten, dat de kiezers zich zullen haasten om velen mannen van de Nationale Gedachte een plaats te verzekeren in de nieuwe Tweede Kamer.
Het eenig effect, dat een dergelijke actie oplevert, is nieuwe verwarrring te stichten voor de kiezers bij het uitbrengen van hunne stem.
In plaats dat men zoekt naar wat vèreenigen kan, wordt van elke gelegenheid gebruik gemaakt om het volk te verdeelen.
En dat in dezen donkeren veel bewogen tijd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen