CHRISTELIJKE ETHIEK

V.
Er zijn vele huwelijken, waar iets, waar veel, waar alles aan ontbreekt.
Een christen denkt hier aan de zonde, die als een zwarte streep door alles gaat, die als een kanker werkt. Maar de moderne opvatting van het huwelijk is : het normale is de oorzaak van veel ellende en daarom moet het normale weg en het abnormale moet er voor in de plaats komen. Het „oude" huwelijk is een bron van allerlei ellende, het „nieuwe" huwelijk moet er voor in de plaats komen en we zijn gered ! We krijgen dan „betere" vrouwen en „andere" mannen en een veel gemakkelijker en gelukkiger leven. De „moderne" vrouw kan het oude niet meer hebben en omdat alles een „natuurproces" is en alles van de
aarde aardsch, moet de moderne vrouw en de moderne man de bakens verzetten en alles inrichten naar de eischen van den modernen tijd. Dan kunnen de genoegens van den modernen tijd gesmaakt worden en de lasten van den antieken tijd worden afgeschud.
Dat gaat in de richting van „samenleven" tusschen man en vrouw zoolang het duurt, zonder huwelijk, zonder kinderen. De moderne vrouw zal daarbij den man wel opvoeden en toonen, dat zij niet langer „slavin" is, maar vrije vrouw, niet langer de mindere, maar gelijkwaardig, zoo niet méér-waardig in verhouding tot den man.
Veel boeken, veel romans, veel tooneelstukken, veel films hebben nu reeds lang gewezen in de richting : „op het gebied van het huwelijk moet er algeheele omkeering komen". Het huwelijk is nu een gevangenis, een hel. En het mammonistisch Amerika, het communistisch Rusland, het mondaine en zedelooze Parijs, het donkere Londen propageeren allerlei leeringen aangaande een nieuwe toekomst voor man en vrouw.
Dr. Wibaut die brutaal z'n boek : „het wordend huwelijk" schreef en openlijk blijft verdedigen (zie voorbericht 2de druk), voelt wel, dat met name de ouders van zulke theorieën niets moeten hebben. Maar kalm schrijft hij : dat de ouders, die tegen het vrije huwelijk zijn en bezwaren hebben dat ongehuwde dochters geslachtsgemeenschap oefenen met hem met wien ze verloofd of niet verloofd zijn — aan de nieuwe opvattingen zullen moeten wennen (blz. 86). De ouders zullen sympathiek tegenover het nieuwe moeten komen staan, dan kan het meisje blijven in 't gezin waar ze woont enz.
Romans enz. leeren ons, dat het dezen weg uit moet. Nu de vrouw, nu het meisje „vrij" geworden is, moet het een anderen kant uit. Zij is veel te lang „onderworpen" geweest en de dupe van alles geworden, nu is er een nieuwe, een betere tijd aangebroken. En de menschen, de vaders en moeders van den ouden stempel, zullen zich moeten wennen en aanpassen aan het moderne, want anders zullen de jonge menschen, tegen den zin van hun moeders en vaders ingaande toch doorzetten. De moderne tijd eischt nieuwe levensverhoudingen ! Het moet!
Natuurlijk hebben ook de moderne man en de moderne vrouw elkander noodig voor het geslachtsleven (blz. 15). Maar een zeer groot voordeel voor de „vrije" liefde is, dat de man en de vrouw geen kinderen tot hun last hebben en daarom ook, als de sympathie verandert, vrij ieder hun eigen Weg kunnen gaan. Zoo is niemand een ander ooit tot last en is het alles lust! Dr. en mevr. Wibaut verzekerden, dat zóó de waarde van het leven zal verhoogd worden ,, m éér dan de meesten van ons nu nog vermogen te zien" (blz. 14).
Het „wordend huwelijk" moet een veel breederen grondslag krijgen dan het tegenwoordige. De man en de vrouw moeten het recht hebben, als ze sympathieën krijgen en hefde opvatten voor een ander, dat niemand hen belemmert aan die sympathieën en aan die liefde uiting te geven. De „derde" en de „vierde" in het huwelijk is geen verboden waar. Ook straks de „vijfde" en de „zesde" niet. Dit noemt dr. Wibaut „de breede grondvesting".
De bewijzen zijn er voor, schrijft hij, dat zóó de vrouw veel voor den man en de man veel voor de vrouw leert over hebben. Men leert dan de gemeenschap te dienen: één vrouw geeft zich aan vele mannen, één man geniet van vele vrouwen en de een misgunt den ander niet, om te „genieten" in conversatie, in charmanten omgang, ook in geslachtelijke gemeenschap van z'n evenmensch waarnaar de „sympathie" uitgaat. Zoo kan men eerst recht over en weer elkander „sympathiek" vinden en van elkander genieten. Dan is er geen knellend juk, geen onverbreekbare band, maar er is „vrijheid, blijheid", wat het levensgeluk verhoogt. Heerlijke kameraadschap breekt zich zoo baan onder de menschen, onder de jonge menschen bij roman, bioscoop, tooneel, danszaal enz. opgevoed. Het wordt een ideaal kamer-hotelkampleven, waarbij ieder vrij is en vrij blijft en men voor elkaar het genot kan opvoeren tot het hoogste punt.
De Maatschappij zal even opkijken van dit moderne huwelijk, dat in de maak is. dat „wordend" is — maar „de Maatschappij is verplicht te gaan begrijpen, dat deze poging met ernst wordt ondernomen, om het gehalte van het huwelijk als persoonlijk samenleven belangrijk te verbeteren" (blz. 77, 79, 100).
De „deelnemers", die geen „blijvende verbintenis" begeeren, moeten geheel vrij zijn om met elkander om te gaan zooals zij willen ; dat moet „volkomen geoorloofd" zijn, dat mag niemand die de zedelijkheid „hoog" opvat, hun kwalijk nemen. Maar natuurlijk eischt deze „volkomen geoorloofde vorm van geslachtsverkeer" opvattingen van „hooge" zedelijkheid. Dan mogen en moeten er geen kinderen geboren worden zooals in vroegeren tijd, toen vader en moeder huwden — die „platvloersche" dingen zijn nu voorbij — en de schutsengelen over deze „heerlijke" samenleving van den modernen tijd zijn vel«. Wegen en middelen om buiten den last van zwangerschap (schrikbeeld voor de moderne vrouw, die 't liefst van 't kantoor naat de bioscoop of schouwburg of cabaret oJ dancing gaat) en buiten den last van kin­deren (die menschen van het „vrije" huwelijk in een lastig parket zouden brengen) te blijven. En het sociale leven eischt die voorbehoedmiddelen, zelfs, als 't noodig is, het gewelddadig ingrijpen. En indien er ten spijt van alle voorzorgsmaatregelen toch kinderen zouden komen en de vrouw, die in „vrije" liefde leeft daardoor wellicht verschrikkelijk zou zijn gedupeerd _-welnu „indien de vrouw in 't geheel niet in staat is voor het onderhoud van het kind te zorgen, is de overheid daartoe ten volle verplicht" zegt dr. Wibaut (blz. 132). „Thans worden deze soort plichten schromelijk verwaarloosd." Maar in het komend paradijs op aarde, in de socialistische Maatschappij der toekomst, zal dat anders en beter worden !
Wij behoeven niet te zeggen, dat deze dingen èn voor den man èn voor de vrouw èn voor de kinderen ontzettend, afschuwelijk, allerellendigst te noemen zijn. De God-en menschonteerende revolutie werkt hier op een allergevaarlijkste manier ook in ons Christelijk Nederland.
Gelukkig dat zelfs in kringen, die met dr. Wibaut nauw verwant zijn, bezwaren tegen deze moderne huwelijksmoraal rijzen. Maar echt verweer heeft men daar niet. En echt verweer hebben duizenden en duizenden in Nederland niet meer. Omdat men nog v/el terugschrikt voor sommige leeringen en practijken, maar men heeft het geloof, het echte, christelijke, heerlijke geloof verloren. Men is den Bijbel kwijt. Men is God, men is Christus kwijt. En men zinkt v/eg, dieper, al dieper — tenzij men zich tot God leert bekeeren en in liefde en gehoorzaamheid, ook in het huwelijk, leert leven.
Dan is er — in den weg der bekeering en in het geloof — genezing, blijdschap, vreugd, zegen !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen