KONINGSKIND

Hij keerde weer na langen, zwaren dag. Het huisbezoek viel in deez' streek zoo tegen: Hij had gehoopt althans op een'gen zegen... En — huis aan huis hij op 't gelaat al zag : —Nu ja, 't was goed dat doomnee kwam, heel goed. — Zoo hij 't niet deed, werd 't kwalijk hem genomen —
maar, was hij tot zijn eig'lijk doel gekomen, dan volgde een bot zwijgen: zoodat de moed hem schier ontzonk. — Nu keerde hij alleen naar huis. —De ouderling, die hem geleidde, koos 't kortste pad naar zijne woning, blijde dat 't afgeloopen was dien dag. Maar neen :
't Huisje van oude Griet kon doomnee niet passeeren, zonder even haar te groeten. Het deed hem goed, die vrome ziel t' ontmoeten.
Hoe vaak had ze hem gesterkt in zijn verdriet,
wanneer hij, diep verslagen neergezeten, al zijnen arbeid schier onvruchtbaar zag. Dan had zij hem herinnerd aan den dag van zijn beslissing; toen zij 't had geweten dat doomnee komen zou ; terzelfder uur, dat zij voor haren God lag neergebogen, was 's leeraars harte kennelijk bewogen de roeping op te volgen. En, hoé zuur hem d' arbeid nu ook viel : „de Heer zou zorgen"
„Gods molens malen langzaam", was haar woord.
Als hij het huisje nadert, half verborgen onder de linden, toeft hij even Hoort, hoe ze zingt met beverige stem, : „Geloofd zij God met diepst ontzag, „Hij overlaadt ons dag aan dag „Met Zijne gunstbewijzen "
De zon weerspiegelt in de ruiten. Avondgoud verheerlijkt heel de schepping. Doomnee aanschouwt het vredig landschap.. En uit de eeuw'ge Bron daalt er een groote rust in zijn gemoed, 't Hoofd ontblootend, zingt hij zachtjes mee: en in zijn binnenst welt een wond're vree, die hem al 't leed des daags vergeten doet. Dan treedt hij binnen, 't Vriendelijk gezicht der oude heet hem hartelijk welkom. —
Hij vertelt, hoe moeizaam hij zijn arbeid heeft verricht. En aandachtvol zij luistert. Langzaam komt een traan van deernis in haar oog. Gods vree heelt over heel haar wezen zich gespreid.
Ze spreekt hem van Gods algenoegzaamheld. en hoe Hij Hoorder is van elke bêe 't Wordt donker in 't vertrek ; het late rood verglijdt aan verren einder. Eer hij gaat, bidden ze saam. En dan — terwijl hij staat, gereed om heen te gaan, zegt hij : „Maar Griet, laat mij U even helpen." — Hij ontsteekt een lucifer, licht bij de lamp ze is leeg. De oude ontstelt een weinig.
„Griet, ontbreekt er iets? Ge weet toch "
Even zwijgt de oude, en dan : „Och doomnee, 'k mag niet klagen : ik zit hier 's avonds stil ga vroeg naar bed...."
Nu dringt het ook tot doomnee door, dat 't koud wordt in de donk're kamer. Hij verstout zich, doet de kachel open Ook deze is leeg „Maar Griet, waarom hebt ge ons dat niet gezegd ?
Ik meende toch, dat ge voldoende kreeg..'" „Ja doomnee, daarom juist dorst ik niets vragen.
Kon Ik mijn zorg alleen aan God maar klagen. .; Maar bij mijn dochter, weet ge Voorge week IS daar wat jongs gekomen ; en die tobbers — d'r man is nu al weken zonder werk daar doe ik soms méér aan dan 'k missen
„'t Is goed, 't is goed ! Wij zullen daarvoor ., , zorgen; Ik zal er morgen daad'lijk werk van maken.'" „Maar doomnee, laat ze toch niet merken. „Nee, 't komt in orde Griet, vertrouw _ daarop l"
Nu gaat hij heen. Het hart vol blijden dank aan Hem, Die in dit uur zijn schreden leidde tot eene ziel, die 'sHeeren hulp verbeidde. Van d' ouden toren galmt de late klank. Het kwijnend rood versterft aan verretransen.
Gods sterren spreiden stil haar klare glansen
En zachtjes zegt de doomnee voor zich heen: „Geen licht geen vuur en toch :
„Geloofd zij God !".. En hü aanbidt Gods algenoegzaamheên.

*) Eerder verschenen in „Lezen en Voordragen", redactie Arie Post, Nov. '32.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen