STAAT EN MAATSCHAPPIJ

GEZAGSHANDHAVING.
Het is in den tegenwoordigen tijd voor de Overheid geen gemakkelijke taak om het gezag te handhaven.
Van verschillende kanten is men doende om het gezag te ondergraven.
De Communisten prediken openlijk den opstand.
Naast dezen staan de Sociaal Democraten, die meer bedektelijk te werk gaan en die als gevolg van hun tweeslachtig karakter dan eens betoogen, dat het eisch der democratie is om den wettelijken weg te bewandelen, en dan weer de arbeiders voor houden, dat zij om hunne belangen te kunnen verdedigen en hunne eischen ingewilligd te krijgen, den revolutionairen weg hebben in te slaan.
Maar veel gevaarlijker als de beide Marxistische groepen is de beweging van de Fascisten en de Nationaal Socialisten.
Dit meer gevaarlijke komt hierin tot uitdrukking, dat, terwijl Communisten en Sociaal Democraten zich als revolutionairen aanmelden — en men dus op zijn hoede kan zijn —, Fascisten en Nationaal Socialisten, in wezen van dezelfde gezindheid zijnde, den schijn aannemen alsof hun beweging een nationaal karakter draagt en hun liefde en eerbied voor het Oranjehuis schier onbegrensd is.
Dat het Fascisme en het Nationaal Socialisme uitgaan naar macht en geweld, is onlangs door prof. mr. Anema duidelijk in zijn rede : „Een nieuwe tijd en een nieuwe taak" uiteengezet, toen hij de opvatting dezer groepen aldus omschreef :
Weg met al het gefraseer en geredeneer, de machtsdaad van het geweld is vereischt, zij is de eenige uitkomst uit de crisis van onmacht, waarin de mensch held verzonken is. Beginselen, recht, moraal, veiligheid, zekerheid, het zijn niets dan leuzen van zwakke zielen. De heroïsche gewelddaad, die zich om dat alles niet bekommert, maar eenvoudig 't oog richt op wat er moet gebeuren, en die dat ééne noodige nu ook metterdaad weet te verwezenlijken, dat is wat alleen de ingezonken menschheid kan redden".
Zoo ziet de Overheid zich in den tegenwoordigen tijd geplaatst zoowel tegenover de revolutionairen van links als tegenover de revolutionairen van rechts.
Ten opzichte van beide revolutionaire stroomingen heeft zij stelling te nemen.
En juist die taak maakt haar roeping als gezaghandhaafster zoo zwaar.
De Overheid heeft in het organiseeren van 'haar machtsmiddelen, die dienen moeten om bij het verstoren van orde en rust het gezag te handhaven en de vrijheid te beschermen, terdege rekening te houden, dat zij al diegenen uit haar veiligheidsorganen heeft te weren, waarop zij niet onvoorwaardelijk kan rekenen.
Gelukkig, dat het Kabinet-Colijn, en in het bijzonder de Minister van Defensie, aan deze dingen de volle aandacht schenkt.
De maatregelen, door laatstgenoemden Minister getroffen, dat voor revolutionairen, van welke richting zij ook zijn, geen plaats is in het leger en op de vloot en zij dus zooveel mogelijk uit de weermacht moeten worden geweerd, zullen door het goedgezinde deel van ons volk met ingenomenheid zijn begroet geworden.
Krachtige gezagshandhaving is noodig, opdat ons volk een stil en gerust leven lelde.

SLECHTS ORNAMENT.
Onlangs schreef „De Vrije Westfries" over „de Nationaal-Socialisten en het Koningschap", in welk artikel bijzonderlijk het feit werd naar voren gebracht, dat in de Nat.-Socialistische beweging het Staatshoofd niet veel meer is dan een ornament.
Wij laten hier het artikel volgen :
Er is gewezen op de misleidende voorstellingen in de kringen der Mussertbeweging, alsof de Koningin in ons staatsbestel geen zeggenschap zou bezitten. De heeren willen den invloed der Koningin versterken. Maar, aldus „De Nederlander" :
De staatsleer van de Nationaal Socialistische Beweging leert ons wat dit waard is. Wij lezen daar :
„Alle organen van den staat oefenen hun functies uit in naam van den Koning, waardoor de eenheid van den staat steeds gemanifesteerd wordt. De Koning is de bron van alle macht, maar hij oefent die niet rechtstreeks zelf uit. Niets geschiedt zonder den Koning, maar ook niets door den Koning. Hij verleent zijn sanctie, maar is als teeken van de staatsmacht onverantwoordelijk. In zijn naam laat hij alles doen door de aan hem ondergeschikte organen.
Omdat de Koning als teeken van de eenheid en macht van den staat zelf onaantastbaar behoort te blijven, is zijn eerste onmiddellijk orgaan de reëel functioneerende regeering, uitgeoefend door zijn ministerie en zijn ambtenaren.
En verder :
Waarborg voor een sterke en homogene regeering ligt in het instellen van een minister-president, als hoofd der regeering die zelf alleen aan den Koning verantwoording schuldig is, en die zijn ministers benoemt en ontslaat naar zijn inzicht. De minister-president moet de werkelijke leiding van den staat zijn, die den algemeenen, redelijken en zedelijken wil in zich heeft, welke in de natie leeft."
Dit is volkomen duidelijk. Materieel wordt de Koning volkomen uitgeschakeld. Zelfs het recht van benoeming en ontslag van de ministers, buiten den minister-president om, wordt aan den Koning ontnomen. Het zwaartepunt komt geheel te liggen bij den premier, wiens positie door de uitschakeling van het parlement vrijwel onaantastbaar wordt.
Wanneer men denkt aan de onbeperkte macht van den minister-president in Italië en vooral van den Rijkskanselier in Duitschland, waar zelfs de onderteekening van de wetten aan het Staatshoofd is ontnomen, kan een en ander nauwelijks verwondering wekken. In de nationaal-socialistische staatsleer is het Staatshoofd niets dan een ornament.
Daarom is het betoog van het blad onwaarachtig, afgezien nog van den slechten smaak, dat onze nationaalsocialisten het willen doen voorkomen of hun liefde voor de Koningin meer waard is dan die van de rest van ons volk.
Wat hier gezegd wordt, is alleszins juist.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen