GRETSKE „DE FREULE"

Met toestemming van den Uitgever J. H. Kok, Kampen
Toch heeft het nog weken geduurd eer zij weer op verhaal kwam, maar toen was zij niet meer de oude Gretske. Hare kracht scheen gebroken en haar hart meer dan ooit te voren voor elk gesloten.
Zóó 'kwam het dat zij de menschen niet meer vertrouwde en liefst stil haar weg ging, door niemand aangesproken, nog veel minder door iemand aangehaald.
Wel is waar heeft de tijd, die veel verslijt, ook déze wonde geheeld, maar het litteeken bleef, evenals op haar gelaat de sporen van die ziekte.
Deze schrijft ons deze alzoo : wanneer de dood als de laatste vijand zal te niet gedaan zijn, dan zullen alle dingen zijnen voeten onderworpen zijn. Waarbij hij er den nadruk oplegt, dat wanneer Hij zegt, dat Hem alle dingen onderworpen zijn, wel moet worden bedacht, „dat Hij uitgenomen wordt, die pot geslagen was.
Betrekkelijk nog onverwacht kwam de tijd Waarin het dienen haar te veel werd. Op een guren herfstmorgen, toen zij als gewoonlijk nog ver voor het begon te lichten het veld al in was om de koeien te melken, en de koude regenbuien haar in 't gelaat striemden en de kleeren tot op het lichaam doorweekten, deed zij eene bekleuming op. Eerst werd hierop geen acht geslagen, doch toen de beklemdheid op de borst niet wijken wilde en soms zelfs .benauwend werd, bleek het met den dag duidelijker, dat althans het zware werk door haar niet meer verricht kon worden.|
Toen het tegen den tijd van weder inhuren liep, zei de boerin bij gelegenheid dat zij samen waren : „als je eens een gratis kamertje van het Armbestuur kon krijgen en dan van je opgespaarde gelden een kleinen handel begon, dan kreeg je eigenlijk veel beter leven, Gretske".
En opnieuw begreep zij. Want al sprak zij niet véél, daarom voelde zij wel diep. Menschen die niet veel spreken, gevoelen gewoonlijk diep.
Zij had haar tijd gehad. Men wilde van haar af. Zij had haar plicht gedaan.
Zij kon gaan. Jongere krachten verdreven haar van de arbeidsmarkt. Men kon haar niet meer gebruiken, omdat zij oud en stram werd en soms van die benauwdheden op de borst had. En nu zocht men op een fatsoenlijke wijze van haar af te komen.
Gretske is toen stil van de tafel opgestaan. Thans kon zij in het geheel niet spreken, 't Was of haar een brok voor de keel schoot. Wat was het leven hard!
Na lange discussie werd besloten Gretske een kamertje op Lombok te geven.
Voor het eerst van haar leven heeft zij toen kennis gemaakt met den armmeester, die haar dit besluit moest mededeelen. Een vriendelijk man die haar voozichtig ging voorbereiden op hetgeen over haar besloten was. „Arme stumperd, moet jij naar Lombok ? " - heeft hij bij zich zelf gedacht, en vatte tevens het plan op om te trachten nog iets anders voor haar te krijgen. Lombok was een hel!
Maar toen heeft de voorzitter, wiens stem gold voor drie, hem op zijn nummer gezet. Hij moest zich niet met de intieme aangelegenheden van 't Armbestuur bemoeien. Dat waren de heeren zelf wel vertrouwd, en hij had alleen hunne bevelen uit te voeren en hunne orders op te volgen. Gretske behoefde het hart niet zoo hoog te dragen. Waar kwam zij weg. Haar vader was maar een arme timmerknecht geweest en wanneer het Armbestuur zich indertijd niet om dat nest met kinderen ontfermd had, was er in het geheel niets van toen terecht gekomen. Wat zij nog was, had Gretske aan de voogden te danken. Bovendien kon het voor Lombok geen kwaad dat daar ook eens een fatsoenlijk mensch te wonen kwam. Zij moest maar zien overwicht op de anderen daar te krijgen, zij kon dan misschien nog nuttig werkzaam zijn. Altijd aangenomen dat Gretske dan werkelijk zooveel beter was dan de rest.
En om aan zijn bewering kracht hij te zetten en tevens een vromen glimp te geven, — want de voorzitter van het college was een godsdienstig man en ging 's Zondags vast eenmaal naar de kerk —, beriep hij zich op Lot, die ook al in Sodom gewoond had.
„Knap gezegd", — dacht een der andere heeren ; „alleen meende deze te weten dat Lot daar in Sodom er ook niet beter op geworden was en ten slotte die heele streek door een aardbeving was verwoest geworden. Als Lombok ook nog maar niet eens op die - wijze plotseling van den aardbodem verdween".

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen