VRAGENBUS

Vraag. Wat is het onderscheid tusschen de Gereformeerde en de Remonstrantsche opvatting van het geloof ?
Antwoord. We zouden aanraden de Vijf Leerregels van Dordt tegen de Remonstranten te lézen. Daar worden de leeringen van Pelagius en Arminius onder handen genomen over heel de linie !
Wat nu de vraag van het geloof betreft : de Gereformeerde leert dat God een Verbond der genade heeft opgericht, dat vast ligt in den dood des Middelaars. En de Vijf Leerregels zeggen : dat wij door het geloof (dat een genadegave Gods is en niet uit d|n mensch opkomt), voor zooveel het de verdienste van Christus aanneemt, voor God gerechtvaardigd en zalig gemaakt worden. (Hoofdstuk II o.a. § IV van „de verwerping der dwalingen" ; zie ook.Cat. Zondag 23 en Art. 22 Ned. Geloofsbeljjdenis, waar we o.a. lezen : „Het oprechte geloof, '.'t welk de H. Geest in onze harten ontsteekt, hetwelk Jezus Christus met alle Zijne verdiensten omhelst. Hem eigen maakt en niets anders meer buiten .Hem zoekt. Enz.).
De Gereformeerde leert, dat God op wonderbaarlijke wijze, in den weg der middelen, door Zijn Geest en Woord, in den mensch werkt en dat daarom ook terecht wordt gezegd, dat de mensch door de genade, die hij ontvangen heeft, gelooft en zich bekeert. Het is God, die beide het willen en het volbrengein werkt, het willen gelooven en het daadwerkelijk gelooven ; zoowel de wil om te gelooven als het geloof zelf.
De Pelagiaan, Sociniaan en Remonstrant — die elkaar na in de familielijn — leeren : dat God den eisch van de volmaakte gehoorzaamheid der Wet heeft laten vallen en afgeschaft ; en dat nu de mensch zich tot het geloof heeft te zetten en dat God den goeden wil des menschen en z'n geloof rekent als volkomen te beantwoorden aan de zaligheid. God geeft de gelegenheid en de mensch geeft instemming en bewerkt het geloof als een daad des menschen, „Het geloof, in de gehoorzaamheid des geloofs alhoewel onvolmaakt, wordt door God gerekend, als volmaakte gehoorzaamheid der Wet en wordt de belooning van het eeuwige leven uit genade waardig geacht" (Leerr. Hoofdst. II § IV van „de verwerping der dwalingen" ; Hoofdst. III en IV, § 12 en 14).
Bij den Gereformeerde is het de genadegifte Gods en de genadewerking des Heiligen Geestes in den mensch, waarbij de geloovige Christus als z'n gerechtigheid omhelst. Om; met den Catechismus te zeggen : Niet, dat het vanwege de waar­digheid mijns geloofs Gode aangenaam ben, maar daarom, dat alléén de genoegdoening, gerechtigheid en heiligheid van Christus mijne gerechtigheid voor God is, en dat ik die niet anders dan alleen door het geloof aannemen en mij toeëigenen kan" (Catech. Zondag 23).
Dan is het: „in Christus voor God rechtvaardig — welke weldaad met een geloovig harte mag worden aanvaard".
Maar bij den Remonstrant is het de deugdzame mensch met zijn geloof als deugdwerk, die zoo goedwillig is om de kansen, die God geeft, aan te grijpen en zelf het geloof als daad voortbrengt. Dan wel niet volmaakt, want gebreken en tekortkomingen zijn er. Maar God neemt den goeden wil voor de daad, en de mensch staat veilig !
Waarbij Christus hoogstens als Voorbeeld dienst doet, ter navolging
Maar Christus de Verzoener, de schuldovernemende Borg, de Verlosser en Zaligmaker is weg ! De goede, brave, deugdzame, religieuse mensch redt zich zelf wel, als er maar wat „helpende genade" en „liefderijk medelijden Gods" bij komt! De Pelagiaan heeft een groote familie; laat men zich daarvan overtuigd !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen