GRETSKE „DE FREULE”

Met toestemming van den Uitgever J. H. Kok, Kampen
Als Gretske daarvan vertellen zou, dan kwam er wellicht héél veel, maar allereerst die geschiedenis van den bijbelcolporteur. Een reizend koopman met boeken en platen en traktaten, die met een groote tasch op den rug van huis tot huis trok om zijn kostbare waar voor weinig of geen geld aan den man te brengen.
Zoo kwam hij ook op de boerderij waar Gretske diende, doch op een dag dat zij alleen thuis was. De boer en vrouw waren op familiebezoek, de kinderen in school, de knecht met den arbeider op het land.
„Volk !" — werd er geroepen. En zoo goed en zoo kwaad als zij dat uitbrengen kon, was haar antwoord : „niks noodig, koopman" —.
Maar zóó liet de koopman zich niet afschepen. Hij kende zijn volkje, omdat hij gewoon was met menschen om te gaan. Zonder ook maar even verstoord te zijn of uit zijn humeur te geraken over deze vergeefsche reis naar de afgelegen hofstede, sprak hij op vriendelijken toon: „nu vergis JOU je zeker, want ik heb hier iets waar geen mensch buiten kan en dat wij allen noodig hebben, als wij tenminste gelukkig willen worden". Dat woord trof Gretske. Gelukkig worden ! Zij gelukkig worden ? 't Was een paar jaar na de gebeurtenis met Krijn. Onwillekeurig keek zij dien vreemdeling aan. Wat een innemend gelaat.
Die man boezemde haar vertrouwen in. Dat oog getuigde van een wonderlijken vrede zooals zij dien nog niet bij zoovele menschen gezien had. t Was een heel andere koopman dan gewoonlijk aan de deur kwamen om hunne waar aan te prijzen
Zij kwam een stap nader, , „Zou je niet eens willen zien ? " — ging de colporteur voort, en opende meteen zijn groote, zwarte tasch. Toen ging hij zitten op de bank waar gewoonlijk de melkemmers op gelegd worden en toonde haar het eene bijbeltje na het andere. Verschillende formaten en druk. Sommige met mooi vergulde letters op den rug en goud op snee ; andere meer eenvoudig en minder kostbaar. Dan nog verschillende Evangeliën in linnen band, en muurteksten met zilveren letters op donkeren achtergrond. Ook gekleurde afbeeldingen van den goeden Herder, die het verloren schaap uit den doornenheg had opgezocht, en van den verloren Zoon, zooals zijn Vader die bij zijn terugkeer naar huis aan het hart drukte.
Met begeerige oogen, zonder een woord te spreken, keek zij naar die schat. Zoo iets kwam eiken dag niet aan de deur. En toen deed die man een vraag, waar zij van schrok.
„Ken je den Heiland ook? ? ' — vroeg hij. Daar was Gretske niet op voorbereid. Plotseling kleurde zij en schudde van „neen”. —
„Neen ? En Hij heeft je toch zoo lief. Hij heeft je zóó liefgehad, dat Hij Zijn leven voor je gegeven heeft. Precies als die Herder op dit plaatje zijn leven waagde voor dit af gedoolde schaap. Al zou er op de geheele wereld niet één wezen die je liefheeft, dan heeft de Heere Jezus je nog lief.
Dat trof haar weer. Zou dat waar zijn ? Zou er werkelijk nog Eén gevonden worden, die voor haar iets gevoelde ?
En toen ging die man verder spreken over wat God gedaan had om verloren zondaars te behouden, en hoe deze alléén door het geloof in den Heere Jezus behouden kunnen worden. Kinderlijk eenvoudig, zooals Gretske het hebben moest en 't alleen verstaan kon. Wat hij alles wel niet gezegd heeft wist zij zich later niet meer te herinneren, maar zij moest luisteren, en het klonk haar als muziek in de ooren. Doch wat zij sinds dat uur nooit weer vergat, het was de verzekering dat In den hemel een hart voor haar klopte en dat de Heere Jezus op aarde gekomen was om op te zoeken en zalig te maken wat verloren was.
Nooit heeft zij dien man weer gezien, maar dit onthield zij. Toen hij eindelijk heen ging had hij haar een testamentje gegeven om dat te houden, maar zoo wilde Gretske niet. Haastig stond zij op om haar knipje te halen dat in haar kastje lag, — het eenige meubelstuk hetwelk zij het hare noemen mocht — om te betalen wat zij kocht. Daarop had die colporteur haar een muurtekst laten zien met het woord : „Vreest niet, geloof alleenlijk", en gezegd, dat zij die dan aannemen moest als een blijvende herinnering aan dit gesprek. Hij hoopte dat zij het testamentje trouw gebruiken zou, om daardoor het geluk te leeren kennen dat in den dienst des Heeren te vinden was, en met al hare nooden en behoeften tot den Heiland zou gaan om te ervaren, hoe mild Hij zegende allen die tot Hem kwamen.
Sinds dien dag was er een merkbare verandering in haar leven gekomen. Niemand begreep het; niemand had er erg in vanwaar het kwam, maar 't was alsof zij haar arbeid heel anders deed. En als zij dan alleen was, door niemand bespied, dan nam zij dat zwarte boekje uit het papier waarin het gewikkeld lag, om langzaam de woorden te spellen die daar geschreven stonden en zoo te lezen van Hem die eens in deze wereld is rondgegaan om ook menschen als Gretske te geven wat zij voor hun hart en leven noodig hadden.
Zoo werd' dat boek haar kostbaar kleinood, 't Verborg voor haar het geheim van haar levensgeluk, en zonder dit ooit aan iemand te openbaren werd het van tijd tot tijd hare ervaring wat die vreemdeling sprak, dat daarin óók voor haar het heil lag, waarnaar zij zocht.
Maar verder was het met haar nooit gekomen. Om b.v., net als andere menschen nu 's Zondags naar de kerk te gaan en daar te hooren prediken dezelfde dingen, die in dat boek beschreven stonden, dat durfde zij niet. Wat zouden de menschen wel zeggen als zij in de kerk kwam . En waar moest zij zitten en bij wie ?
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen