STAAT EN MAATSCHAPPIJ

BAKENS IN ZEE.
Het gaat op dit oogenblik de Nationaal Socialistische beweging in Nederland niet voor den wind. Eerst kwam de regeeringsmaatregel, waarbij het lidmaatschap van de beweging onvereenigbaar werd verklaard met het bekleeden van een rijksbetrekking. Daarop volgden de voorschriften van de lagere overheidscolleges, van de provinciën en van de gemeenten, die in navolging van wat de Regeering had bepaald, eveneens de Nationaal-Socialisten van hunne diensten en van hunne bedrijven uitsloten. En eindelijk deden onderscheidene Kerken hunne waarschuwende stem tegen de Nationaal-Socialistische beweging hooren ; zij maanden hunne leden aan om toch vooral geen deel aan de nieuwe strooming te nemen.
Doch ook uit anderen hoofde loopt het de Nationaal-Socialistische beweging bij het voeren van hare actie en hare propaganda niet mede. Dit is het gevolg van wat de landen, die het Fascistisch-of Nationaal-Socialistisch regime hebben aanvaard, op sociaal-en economisch gebied presteeren.
De gang van zaken in die landen loopt niet voorspoedig. De zegeningen van den nieuwen heilstaat, die in uitzicht waren gesteld, treden niet in vervulling. Wat thans bijzonder in Duitschland plaats vindt, trekt niet aan, maar stoot de velen af, die hij een gunstiger verloop der dingen zich zeker onder het vaandel van het Fascisme of Nationaal-Socialisme zouden hebben geschaard.
Zoowel op geestelijk als op stoffelijk gebied worden de landen, die den nieuwen koers zijn ingeslagen, waarschuwende voorbeelden, bakens in zee, voor diè landen, die nog aan den parlementairen regeeringsvorm vasthouden.
Nu gaan wij — van hoeveel belang het ook zou zijn, om er even hij stil te staan — op het door de nieuwe geestesbeweging aantasten der geestelijke vrijheid en het vernietigen van de rechten van de Kerk, het gezin, de school en andere geestelijke en cultureele goederen, die niet op een menschelyke ordening, maar op een Goddelijke ordinantie zijn gegrond, op dit oogenblik niet in. De couranten en de nieuwsbladen houden ons dagelijks geheel op de hoogte van alles wat op dit terrein bij onzen Oostelijken nabuur plaats heeft.
Echter, waarop nog niet zoo het volle licht valt, is op de sociale-, economische-en financieele toestand, waarin de volken in Fascistische-en Nationaal-Socialistische landen verkeeren.
Het is van belang, daarop de aandacht te vestigen, vooral omdat het van Nationaal-Socialistische zijde ten onzent zoo voorgesteld wordt, alsof de toestanden in Italië en in Duitschland niets te wenschen overlaten.
Is dit nu juist ?
Hoe staat het in Italië en in Duitschland b.v. met de werkloosheid ?
Heeft de werkloosheid in die landen een milderen vorm aangenomen dan hier in Nederland ?
De feiten wijzen op het tegendeel.
In een Reuter telegram van einde 1933 wordt uit Rome bericht, dat ondanks de vele werkverschaffingen op groote schaal, door Staat, Provincie en Gemeente ondernomen, 't aantal werkloozen voortdurend blijft stijgen. Volgens officieele opgave bedroeg het aantal werkloozen in October 807.463 en in November 962.868, terwijl dit aantal in December 1933 zelfs klom tot 1.066.215 personen. Nu dient bij de beschouwing van deze cijfers nog in het oog te worden gehouden, dat de officieele getallen uit Italië uitsluitend betrekking hebben op de werkloozen in de industrie. De werkloozen in de andere bedrijven, zoowel als die van het patteland, komen in de Italiaansche Statistieken van werkloozen niet voor. De werkloozencijfers zijn dan ook in het Fascistisch Italië zeer hoog.
Niet anders staat het in Duitschland.
De officieele cijfers, die in het laatst van 1933 uit Berlijn kwamen, wezen in dat tijdperk op een werkloozencijfer van 3.776.000 personen. Bij dit aantal kwamen aan het einde van December nog 282.000 werkloozen bij. Uit het cijfer van 4.058.000 werkloozen op 1 Januari 1934 blijkt, dat de werkloosheid in Duitschland nog altijd van veel grooteren omvang is dan hier te lande. Stelt men het aantal werkloozen in den voorbijgeganen winter bij ons op rond 400.000 personen, dan zou Duitschland, naar de bevolking daar gerekend, niet meer dan 3.2 millioen werkloozen mogen hebben. Onze Oostelijke nabuur had er ruim 4 millioen, dus 25% meer dan in Nederland.
En hoe staat het nu onder Fascistisch regime met de levensvoorwaarden der werkloozen ?
Zooals bekend is, genieten werklooze landarbeiders in Italië geen stem; zij moeten maar zien rond te komen. Van de werklooze arbeiders, die aan de verbetering der wegen gezet worden — en dat zijn er heel wat — wordt, naar „Patrimonium" in zijn nummer van 11. 5 April mededeelt, een loon uitgekeerd van drie Lire, of ƒ0.40 per dag, of ƒ2.40 per week. Het blad voegt aan zijne mededeeling toe : „Het leven is in Italië stellig wat goedkooper. Ook al, omdat velen in krotten zijn gehuisvest en slechts zeer eenvoudig voedsel nuttigen".
In de groote steden van Duitschland bedraagt de werkloozensteun gemiddeld voor man en vrouw samen ƒ8.40 en voor een gezin met 3 en 4 kinderen komt de steun even beneden de ƒ 12.—. Van deze ƒ 12.— ondersteuning moet, naar „P a-trimoniu m" over de sociale toestanden in Duitschland schrijft, een huur betaald worden van ƒ 30.— per maand of van circa ƒ 7.— p. week. Het blad concludeert dan ook terecht, dat de sociale toestanden in Duitschland veel ongunstiger zijn dan die in Nederland.
Voegen wij daarbij, dat de economische toestand in Duitschland van dien aard is, dat naar de Baseier National Zeltung van begin dezer maand beriohtte, het aantal faillissementen in dat land met 21.4% is toegenomen, terwijl bij de industrie het aantal faillissementen verdubbelde.
En nemen wij er tenslotte kennis van, dat de uitgaven, die in Duitschland gedaan worden ten behoeve van den werkloozensteun, uit leeningen worden bekostigd, met het gevolg, dat de Duitsche financiën ook door de inzinking van het economische leven ernstig gevaar loopen om in de war te geraken.
Dan blijkt uit een en ander, dat in de landen, waar een Fascistisch of Nationaal-Socialistisch bewind de leiding van zaken heeft, de sociale-, economische-en financieele toestand in grooter verdrukking leeft dan in die landen, waar het parlementaire stelsel bestaat.
Daarom blijven Italië en Duitschland, ook uit dien hoofde, voor ons volk „bakens in zee".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen