GRETSKE „DE FREULE”

Met toestemming van den Uitgever J. H. Kok, Kampen
En dan werd dit het mooie, dat het lang niet voor elk te krijgen was. De Bultenaar moest er af blijven, en de Scheele kon er naar fluiten, en het Sabelbeen, met al zijn groote woorden, behoefde niet te denken, dat het voor hem was weggelegd. Zij en Trui zouden vermoedelijk de eenigen hier zijn, die van deze nieuwe wet kwamen te profiteeren. En vanzelf, later Gretske de freule ook, maar die was nog geen zeventig. Wat zouden ze haar benijden ! Als zij wekelijks naar het postkantoor kon gaan om daar haar pensioentje te halen. Zij zou dan voor die gelegenheden hét oorijzertje dragen met het nieuwe hoedje, waar de Scheele altijd zoo het land aan had, omdat er zoo'n mooie bloem op zat, en dan dat bruine jak met die lange schoot, en dan die leeren pantoffels met zoo'n kruisband over den voet, die de mevrouw van den dokter haar een vorig jaar gegeven had, omdat zij haast op kousen liep.
Neen maar, dat zou wat worden ! Wie weet of ZIJ nu nog niet de freule van Lombok werd, voor wie zelfs Grétske het moest afleggen. Misschien kocht zij dan óók nog wel eens zoo'n kanarie-vogel en zoo'n fijn vitrage-gordijn en zoo'n bloempje voor de ramen. Precies zooals de buurvrouw het had, maar die men ook daarom niet uit kon staan.
Over deze dingen dacht Ka, toen het gezelschap zich druk maakte over de vraag, voor wie eigenlijk de nieuwe wet zou gelden, en in naar hoofd soesde het, zoodat af en toe de oogen zich sloten.
Opeens evenwel schrok zij, toen men haar oordeel vroeg. „Watblief ? " — vroeg zij verstrooid.
„Watblief ? — Je hebt 'm toch niet om ? Stel je voor. Ha, ha !"
„Ka heeft den bok aan 't touw, Ka heeft 'm om !"
Zoo begon de Bultenaar te zingen, en weldra stemden allen in met het dronkenmanslied. Maar dat liet de oude ook geen tweemaal toe. Zich bovenmate inspannend, sprong zij overeind, liep naar de tafel, greep de flesch en schonk met bevende handen eerst zich zelf en daarna de andere gasten in, om vervolgens met opgeheven glas eene dansbeweging te maken, zooals jonge meisjes dat voor de viool zouden doen en zij misschien in vroeger jaren meermalen gedaan had.
Thans werd de vroolijkheid algemeen, 't Voorbeeld van de oude sloof werkte aanstekelijk. „Muziek !" — riep de Goudvink, en zonder de goedkeuring van het Sabelbeen af te wachten, liep hij op het orgeltje toe, plaatste het midden in het vertrek, waar tabaksrook en dranklucht de atmosfeer al lang verpest hadden, zette de kruk in de daarvoor bestemde plaats, en begon te draaien.
Eerst maakte het ding een knerpend leven, alsof het ontevreden was, dat het in zijn rust werd gestoord en weigerde aan dit walgelijk tooneel vroolijkheid te geven. Maar de Goudvink hield aan en draaide door, en daar kwam het, weliswaar niet erg harmonisch, soms afschuwelijk leelijk en snijdend valsch, maar toch zóó, dat de aanwezigen het verstonden, en weldra zong het gezelschap :
Kijk maar schuin In mijn bloementuin. En de resida En de fuchsia, gevolgd door andere, bekende straatdeunen, waar bij de mannen met de voeten de maat sloegen (zoodat de toch al niet erg gave vloer het zwaar te verantwoorden kreeg) en oude Ka met beide handen hetzelfde deed, tot zij hijgend op een stoel neer viel, met het hoofd bonzend tegen den uitstekenden rand van den schoorsteenmantel. Maar dat kwam hard genoeg aan. 't Volgend oogenblik sijpelde een smalle bloedstreep langs het gerimpelde gelaat, en als Trui haar niet gegrepen had, was het ongelukkige schepsel neergevallen. Zwarte Ka was bewusteloos. Aanstonds verstomde de pret. „Water !" — riep de Scheele, en zoo vlug zijn stramme beenen het toelieten, trachtte het Sabelbeen uit een steenen pot, welke in het smalle gangetje stond, een gebarsten kommetje te vullen om daarmede de bloedende wonde te betten.
„Als zij maar niet dood gaat, " — kreet Trui, die op eens heel nuchter scheen geworden te zijn, en bang was voor alles wat tot de narigheid behoorde.
„Zal ik den dokter waarschuwen ? " — vroeg de Bultenaar.
„Asjeblieft niet, " — schreeuwde het Sabelbeen, die niet gaarne op dit uur onder deze omstandigheden vreemde oogen door zijn kamertje zag gaan.
Ondertusschen deed de Goudvink, die dergelijke baantjes meer bij de hand scheen gehad te hebben, zijn best om oude Ka weer wat op te wekken. Langzamerhand scheen de ademhaling sterker te worden. Nu en dan voer een rilling door het magere lichaam, waarvan hoofd en borst voortdurend nat gehouden waren, zoodat het grijze haar op het gelaat plakte.
„D'r komt weer leven in, " — zei de Scheele, met een zucht van verlichting. „Als we haar nog eens wat brandewijn gaven? " — vroeg de gebochelde.
„Ben je mal; zij is al dronken genoeg, " — antwoordde de Goudvink, terwijl hij zich uit zijn gebogen houding oprichtte. Daarop vervolgde hij: „'t beste zal zijn, dat wij haar zoo meteen naar haar kamertje transporteeren en op bed zien te krijgen. Als wij dan maar zorgen dat „de freule" daarnaast het niet komt te hooren, dan kraait er misschien verder geen haan na, en is morgen alles weer vergeten, 'k Zal nog een verband om haar hoofd leggen. Laat 't Sabelbeen op den uitkijk staan of er geen onraad is en de nachtpolitie het niet merkt. Als Trui dan haar deur opent, dan dragen wij het vrachtje wel naar binnen."  (Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen