GRETSKE „DE FREULE”

Met toestemming van den Uitgever J. H. Kok, Kampen
En zoo werd eenigen tijd later gedaan. Toen Ka op de tot haar gerichte vragen als uit een droom scheen te ontwaken en eenige onsamenhangende woorden als antwoord gaf, achtte men den tijd gekomen om aan het besproken plan uitvoering te geven. Wel wou het oudje zich eerst nog daar tegen verzetten, maar de anderen legden haar het zwijgen op. Bovendien gevoelde zij wel, niet bij machte te zijn op eigen beenen te loopen. Weldra zette de stoet zich in beweging om zoo geruischloos mogelijk haar over te brengen in eigen vertrek.
Een kwartier later lag zij op haar legerstede en was even later verzonken in een diepen slaap. „Eindelijk de pret afgeloopen", zuchtte Gretske, die nog geen oog gesloten had. En voor de zooveelste maal probeerde zij toen opnieuw den slaap te vatten, dien zij zoo noodig had.

HOOFDSTUK VIII.
Van nieuwe dingen.
Maar het ging met zwarte Ka niet, zooals verwacht werd. Toen den volgenden morgen in de vroegte de andere bewoners van Lombok reeds waren opgestaan, — en althans het mannelijk gedeelte was gewoonlijk niet laat, — bleef tegen de gewoonte in de deur van haar kamertje gesloten. Manke Trui had al eens voor 't raam staan gluren of zij ook iets bemerkte, doch tevergeefs omdat het nog zoo donker was.
Niks te zien nog hoor fluisterde zij het Sabelbeen toe, die eveneens al buiten was geweest, omdat hij heimelijk vreesde, dat achter deze gebeurtenis iets weg kon komen, 't welk voor hem of de anderen onaangename gevolgen kon hebben. Een weinig later herhaalde zich hetzelfde tooneel, en nog eens, en nog eens, tot eindelijk besloten werd dat Trui naar binnen zou gaan om te zien hoe het daar was, vergezeld van de Scheele, daar zij alleen niet durfde.
Behoedzaam sloop men naar binnen, waar alles nog precies in denzelfden toestand van dezen nacht gevonden werd, alleen kwam uit de bedstede nu en dan een klagelijk geluid. Daar lag Ka, de oogen half gesloten, de mond wijd geopend, waardoor de laatste overblijfselen van 't afgebrokkeld gebit zichtbaar werden, 't Verband, 't welk de Goudvink om het hoofd gelegd had, was weggegleden, zoodat het grijze haar los om het hoofd hing. Op het ingezonken gelaat vertoonden zich hier en daar de bloedvlekken, evenals op de kleeren, waarin men haar voor enkele uren hier had neergelegd
„Hoe is het, oudje ? " — riep Trui, met den mond bijna aan haar oor.
Een klagend gesteun was 't eenigst antwoord. „Heb je pijn ? "
Toen ging de verweerde hand, vol diepe groeven, langzaam naar het hoofd. Daar zat 't hem dus.
„Zal je een kopje thee van mij hebben. Ka ? " En zonder het antwoord af te wachten, ging de Scheele heen, om weldra met wat warm vocht terug te komen.
„Zie zoo, kom nu maar eens overeind". Toen werd haar een hand achter den rug gelegd en langzaam rees de uitgeleefde figuur omhoog. Met een matten blik keek zij rondom zich, alsof zij trachtte te begrijpen wat gebeurd was. „Drink maar eens."
Daarop werd met langzame teugen gedronken van wat de buurvrouw thee noemde, en waarbij de suiker niet gespaard werd. In ieder geval gaf het een verkwikking voor de droge lippen. Toen zonk het hoofd weer achterover en sloten zich de oogen opnieuw, terwijl een zware zucht gehoord werd.
„Ben je niet goed. Ka ? " — vroeg Trui, meer om te weten te komen of zij zich nog iets van de fuif herinneren zou, dan uit belangstelling voor haar welstand.
Eene zwakke beweging met het hoofd was het antwoord.
„Heb je dan pijn ? "
Diep stilzwijgen volgde.
„Heb je pijn. Ka ? Toe, zeg eens wat." „Ben zoo moe" — klaagde de kranke. „Hoe kom je daaraan ; was je gister ook al ziek ? " — vervolgde de Scheele, om te weten te komen of zij nog iets wist van hetgeen voorgevallen was.
Doch Ka scheen geen oor meer voor haar gezelschap te hebben. Met een zucht keerde zij 't hoofd naar den muur en scheen in een onrustige sluimering te vallen.
„'k Weet niet, of dit hier wel goed komt. Het lijkt mij niks te goed toe. Als wij de Goudvink eens haalden ? " — zei Trui.
Maar nauwelijks had zij het gezegd, of hij trad binnen, evenals de anderen door nieuwsgierigheid gedreven.
„Hoe is 't hier met 't oudje ? "
„Niet bizonder, kom eens kijken." Met kennersblik scheen hij haar gade te slaan. „Koorts, geloof ik ; daar zal de dokter wel bij te pas komen."
„Als zij dan maar niet over gisteren spreekt, want dan krijgen wij den armmeester en de heele verdere mikmak ook nog aan den hals" — merkte de Scheele op.
„Dat vertelt Ka niet, en in elk geval weten wij van niets" — antwoordde de Goudvink.
„'t Beste zal zijn, dat Trui even naar den armmeester loopt om een briefje voor den dokter" — zoo vervolgde hij — „dan hebben wij in elk geval onzen plicht gedaan."
En zoo gebeurde het. Een uur later stond de armmeester voor het bed van Ka. Dat hier weer iets gebeurd was, begreep hij dadelijk, en zou anders wel verraden zijn geworden door de wonde aan haar hoofd. Zij zelf wist zich echter niets meer te herinneren van 't geen was voorgevallen.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen