GRETSKE „DE FREULE”

Met toestemming van den Uitgever J. H. Kok, Kampen
Zwarte Ka had een ziel!
„Hoe weet je dat, Gretske, dat Ka een ziel heeft ? " - vroeg hij na eenigen tijd.
't Staat in dat Boek, " — en meteen wees zij naar het Testament je in de vensterbank.
Onwillekeurig greep hij er naar en bladerde het open. Overal lagen papiertjes, of een verdroogd bloempje, of een doodsadvertentie, of was met gebrekkige hand een kruisje aangebracht ten teeken, dat hetgeen daar stond, voor haar bizondere waarde had.
„Wat staat hier dan van in, Gretske ? "
Toen nam zij het hem uit handen en zocht tot zij het gevonden had, om vervolgens hem voor te leggen het woord uit 2 Corinthe 5 : „Want wij allen moeten geopenbaard warden voor den rechterstoel van Christus, opdat een iegelijk wegdrage hetgeen in het lichaam geschiedt, naar dat nij gedaan heeft, hetzij goed, hetzij kwaad."
Ja, dat stond daar. „Wij allen moeten geopenbaard worden." Dus zwarte Ka ook. Maar hij zelf ook. En alle menschen, uit de geheele wereld. Goeden en boozen. Braven en slechten. Kerkgangers en kroegloopers. De menschen uit ae hoofdstraat, die in mooie, kapitale huizen Woonden, of buiten de plaats in een villa rentenierden, en dit volk hier op Lombok.
En hoe zou het oordeel zijn ! „Geopenbaard worden." Hij begreep wel wat dat in hield, 't Bewekende het binnenste naar buiten. Zoodat elk net zien kan en weten kan. Alles wat tot hiertoe Voor het oog van anderen verborgen gehouden Werd. Dan, geopenbaard voor den rechterstoel. ^. wee ! Wie zou dan bestaan ? En wat zou er van komen van zwarte Ka en de Scheele en alle menschen van Lombok met elkaar, maar óók van hem en van zoovelen, die voor de wereld een goeden naam hadden, en hier beneden nimmer met een rechter in aanraking geweest waren, maar toch ook evenals hij huiveren moesten bij de gedachte voor den rechterstoel van Christus te verschijnen. Wiens oog zoo doordringend is, en Die een iegelijk geeft, hetgeen door het lichaaril geschied is, naar dat hij gedaan heeft.
Al wat hij verwacht had, maar niet om in dit vroege morgenuur deze preek te hooren en dat nog wel hier !
Zonder het te willen keek hij van ter zijde Gretske aan, zooals zij bij hare korven neergehurkt, bezig was met den opgestapelden voorraad daarin te rangschikken en, zoo noodig aan te vullen.
Wat lag daar een eigenaardige vrede over dat gerimpeld gelaat. Iets wat hij voorheen nooit bij haar had opgemerkt, wat er óók nooit geweest was, maar onwillekeurig denken deed aan iets wat niet van deze wereld is.
Zou dat komen omdat zij las in dat Boek ? Hij had ook wel een Bijbel in huis, veel mooier en dikker en duurder dan die van Gretske, waarin van tijd tot tijd ook wel eens gelezen werd, maar dan meer voor tijdkorting, of omdat het er zoo bij hoorde. Niet zooals Gretske het blijkbaar deed. Omdat het voor haar een levensbehoefte was en zij daaruit teerkost haalde op den levensweg. Niet, opdat hij daaruit zou leeren vinden den weg haar het Vaderhuis. Niet, omdat de nood hem dwong.
„Lees je veel in dit Boek, Gretske ? " — vroeg hij.
„Eiken morgen als ik op sta, en 's avonds vóór ik naar bed ga, als ik ten minste dan niet te moe ben."
„'k Wou dat ik ook zoo was als jij Gretske, " — sprak hij, met iets eigenaardigs in zijne stem. Verwonderd keek zij hem aan. Hoe was het mogelijk.
„Maar Vader kan toch óók wel in dat Boek lezen, " — was haar antwoord.
„'t Gaat bij ons zoo niet. Wij hebben eene drukke huishouding waar elk in en uit loopt en bijna geen rust is, en dan, al deed ik het, dan had ik er nog niet aan, wat jij er aan hebt." „'t Is toch een Boek voor alle menschen ? " „Ja, maar ik lees het heel anders."
Daar kon Gretske niet bij. Lezen was toch lezen, en wat daar stond voor haar, dat stond er ook voor een ander. De eenvoudige ziel begreep niet wat óók in dat Boek geschreven stond en door den Heiland eens gezegd is: „Ik dank U Vader, Heer des hemels en der aarde, dat Gij deze dingen voor de wijzen en verstandigen verborgen hebt, en hebt deze den kinderkens geopenbaard."
Hier werd evenwel het gesprek afgebroken. Daar buiten vertoonden zich de nieuwsgierige blikken van de buurtjes, die maar niet konden begrijpen, wat de armmeester zoo lang bij Gretske deed. Als 't maar niet was om haar uit te vragen over hetgeen hier den vorigen avond had plaats gehad. Wat had hij daar anders zoo lang te maken ? Maar o wee, als „de freule" het waagde voor verklikker te spelen. Dan had zij ook nog wat te wachten.
„'t Wordt tijd dat ik ga, want de Scheele kijkt zoo gevaarlijk — sprak hij. „Alleen als 't met Ka niet vlug van stapel loopt, wil je misschien wel eens naar haar omzien, en als er iets bijzonders is, even komen waarschuwen ? "
Dit beloofde Gretske, en daarop vertrok hij. Even later kwam Trui bij haar aan de deur. „Ben je d'r in? " — vroeg zij. En toen het volgend oogenblik de aangesprokene verscheen, vervolgde zij : „Weet je wel dat Ka zoo ziek is ? "
„'k Hoorde het van Vader." „Ze heeft hooge koorts geloof ik." „Zoo."
„Heeft Vader ook gezegd of de dokter komt ? " „Ja, hij zou hem bericht doen." „Jullie had zeker nog al wat te verhandelen met elkaar; vroeg hij ook hoe of het zoo kwam met Ka ? "
„Neen ; elk mensch kan toch ziek worden ? " „Dus heb je niet met hem gesproken over gisteravond ? " „Zulke dingen vertel ik niet."

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen