Kerk, school, vereeniging

NEDERLANDSCHE HERVORMDE KERK.
Beroepen te Frederiksoord K. J. Quast, pred. Prot. Kerk O.-I., met verlof te Baarn — te Oud-Alblas W. Vroegindeweij te Zegveld — te Noordwijk (Gr.) H. J. Witkop te Norg — te Bruinisse A. Kardolus te Maasland — Indische Kerk H. H. Wildschut te IJmuiden-Oost — te Akersloot Joh. P. van Mullem, Vrijz.-Herv. pred. te Amsterdam — te Workum dr. A. Steenbeek te Surhuizum — te Scherpenzeel A. Meijers te Utrecht — te Zoetermeer-Zegwaard G. de Vries te Heerde (Geld.).
Aangenomen naar Bozum J. T. Hulsman te Noordwolde (Fr.).
Bedankt voor Etersheim-Schardam J. van der Meene, cand. en hulppred. te IJmuiden-Oost — voor Dinteloord P. A. A. Klüsener te Vinkeveen — voor Schiedam dr. R. B. Evenhuis te Zaandam-Oost — voor Tjerkgaast D. Siemelink te Emmer-Compascuum.

GEREFORMEERDE KERKEN.
Tweetal te Hazerswoude J. O. Mulder te Hardinxveld en S. R. Smilde te Geesteren-Gelselaar — te Borne en Delden cand. M. Geertsema te Zuidwolde en cand. B. Holwerda te Houwerzijl.
Aangenomen naar Kantons cand. B. Holwerda te Houwerzijl — naar Middelburg A. H. Oussoren te Ambt-Vollenhove-Cadoelen — naar Bedum H. Kakes te Makkum (Pr.) — naar Drachten H. Zandbergen te Dwingelo.
Bedankt voor Dokkum H. Kakes te Makkum — voor Appelscha en Nijega-Opeinde cand. B. Holwerda te Houwerzijl.

CHRISTELIJKE GEREFORMEERDE KERK.
Drietal te Kampen W. Heerma te Aalsmeer, W. Ramaker te Harlingen en K. Groen te Rotterdam (W.).
Tweetal te IJmuiden G, Salomons te Amsterdam-West en J. Tamminga te Harderwijk.
Beroepen te Leerdam N. de Jong te Rijnsburg —te Aalten J. van Dijken cand. te Woltersum (Gr.).
Bedankt voor Kornhorn N. Brandsma te Bunschoten.

GEREFORMEERDE GEMEENTEN.
Beroepen te Genemuiden cand. H. Ligtenberg te Rotterdam. (Dit is het 23ste beroep op cand. Ligtenberg uitgebracht).

Nederlandsch Bijbelgenootschap. In de jaarvergadering van het Nederlandsch Bijbelgenootschap heeft de heer E. René van Ouwenaller een historisch overzicht der eerste 20 jaren van de tweede eeuw der geschiedenis van het Nederlandsch Bijbelgenootschap gehouden. Uit het verslag nemen we het volgende over :
»Na allereerst te hebben herinnerd aan de eeuwfeestviering in de week van 15 Juni 1914, wees spreker er op, dat in de afgeloopen 20 jaren het streven van het Bijbelgenootschap er op gericht is geweest om de heerlijkheid ondanks de gruwelen van den oorlog, te doen beseffen. Het Genootschap heeft, voorzoover zijn kleine krachten daartoe in staat waren, niet opgehouden internationale banden te bestendigen en te verdiepen. Het heeft in de vier oorlogsjaren de gemobiliseerden bereikt door onofficieele samenkomsten te beleggen en Nieuwe Testamenten uit te reiken. Het heeft krachtig voorgestaan om den Bijbel niet alleen onder ons volk te verspreiden, maar ons volk ook in den Bijbel te brengen, gedachtig aan het woord, door prof. De La Saussaye gesproken : „De Bijbel draagt woorden van eeuwig leven in onze harten en in onze eeuw. Geen afgetrokken waarheden, geen schoone, maar leege woorden, geen gevoelsidealen, , maar woorden, die ja en neen zijn in den Heer, Die ze bezegeld heeft met Zijn leven en Zijn dood. Woorden, die de Heilige Geest levend houdt en opnieuw levend maakt in de harten."
Ter bereiking van dat hooge doel heeft het Bijbelgenootschap de vertaling van het Ouden Nieuw Testament ter hand genomen, overtuigd als het is, dat de Bijbel gebracht moet worden in de taal van den tegenwoordigen tijd. De voltooiing der vertaling zal nog langen tijd op zich laten wachten, doch die van het Nieuwe Testament zal in afzienbaren tijd voor den druk gereed zijn.
De werkzaamheden van het Bijbelgenootschap ten aanzien van N.O.-Indië waren in die 20 jaren ook belangrijk. Dr. H. Kraemer werd naar Java uitgezonden, omdat in Zendingskringen de dringende behoefte gevoeld werd naar iemand, die studie kon maken van hetgeen er omgaat in de ziel van het Javaansche volk. De hooge verwachtingen, die men omtrent dr. Krsemer koesterde, werden op onderscheiden terreinen ten volle beantwoord. De taalgeleerde dr. H. van der Veen, werd naar Midden-Celebes afgevaardigd, en de taalgeleerde dr. L. Onvlee naar Soemba.
Spreker gaf vervolgens eenige gegevens omtrent den Bijbel-verkoop en de Bijbelverspreiding hier te lande en in N.O.-Indië, en wees met nadruk op het verblijdend feit, dat het aantal contribuanten aanzienlijk is toegenomen, dank zij de uitbreiding van het aantal afdeelingen. Maar de vermeerderde contributies waren toch niet in staat te voorkomen, dat de laatste jaren met aanzienlijke nadeelige saldi sloten, eenerzijds een gevolg van stijgende onkosten in verband met uitbreiding van het werk, anderzijds een gevolg van de ongunst der tijden, waardoor de giften minder vloeiden.
Spreker, die in zijn rede ook den secretarissen, den heer Van Wijk en ds. Boeke, en eveneens het personeel van het Bijbelhuis dank bracht voor hun arbeid, besloot zijn herdenkingsrede met een opwekking tot vernieuwde activiteit.*

Een Generale Synode om den tuin geleid. In de Leeuwarder Kerkbode schrijft ds. Van der Woude :
»Het is bekend, dat onder de vaders der Afscheiding Brummelkamp een aparte positie innam. Man van een meer irenische natuur, was zijn houding tegenover andersdenkenden wat minder strak, en schèén hij, in het aanbod der genade wat ruimer te zijn. In den kring der Afgescheidenen had dit reeds spoedig argwaan gewekt. Men verdacht Brummelkamp van Remonstrantsche gevoelens. Op de Synode van Amsterdam in 1840 gaf deze verhouding zelfs aanleiding tot een niet onaardig incident. Brummelkamp was voorzitter. Eén van zijn leerlingen werd geëxamineerd. De 'Synode meende Remonstrantsche dwalingen bij den candidaat te ontdekken. Toen nam Brummelkamp het woord. Hij las een gedeelte uit de Dordtsche leerregels, en vroeg aan De Cock en Ledeboer, of zij daarmee instemden. Deze antwoordden toestemmend. En een groot deel der Synode sloot zich bij hen aan. Totdat plotseling één zich verhief, en waarschuwde dat men door den praeses werd misleid. Terstond erkende Brummelkamp dit. Hij had, ietwat ondeugend, een stuk voorgelezen uit de verworpen dwalingen der Remonstranten. De broeders hadden gemeend dat het een deel uit de artikelen tegen de Remonstranten was, en maar toestemmend geknikt. Zoo leerde Brummelkamp hen, ietwat voorzichtig te zijn in het veroordeelen van een broeder."
Het is een merkwaardig verschijnsel, dat menigeen zoo gemakkelijk iets wil slikken, als het heil mooi wordt toegediend uit een oud, bekend doosje ! Het moet ons niet enkel gaan om de oude termen, maar om de oude waarheden, ook in de prediking. Anders kan zelfs een Generale Synode om den tuin worden geleid.

De Buchman-beweging. In de „Lalkész egyesulet" laat de Hongaarsche Gereformeerde bisschop dr. D. Baltazar zich aldus over de Buchman-beweging uit: „De korte hoofdsom der Oxford-beweging is : de zonde is een werkelijkheid ; Jezus alleen kan ons er van bevrijden ; de aldus bevrijde mensch wordt door den Heiligen Geest tot de volmaaktheid geleid. Maar de prediking der dienaren in de Protestantsche kerken was en is vol van de verkondiging dezer waarheden en in het leven van den waarachtigen Christen zijn deze de karaktervormende krachten, niet als Oxfordsche, maar als bijbelsche, evangelische waarheden. Wij zouden ons diep schamen, wanneer iemand zou meenen, dat we ze nu eerst gaan leeren."
De Hongaarsche bisschop laat in zijn korte hoofdsom zeker niet voldoende het eigene van de Buchman-beweging uitkomen. Dit is beter gelukt aan ds. Polman, van Bolsward, die in Friesch Kerkblad deze korte samenvatting geeft:
„Daar zijn dus vijf grondstellingen, die u het streven van deze beweging duidelijk doen kennen.
De stille tijd met de speciale leiding door den Geest, die tot in kleine bizqnderheden toe duidelijke aanwijzingen zou geven.
Het deelen met z'n tweevoudigen zin van belijden en getuigen vooral, waar God ons plaatst en tot een lichtend licht in deze duistere wereld wil stellen.
De open kamp tegen de zonde, die bij ons zelf en bij ieder, hoe hoog van rang ook, moet bestreden.
De volstrekte overgave aan Christus.
En de groepsarbeid, die in de houseparties voornamelijk haar werkingssfeer vindt."

Het verhaaltje in de preek. In een uitvoerig, interessant artikel over Spurgeons „Pastor's College, " geschreven voor „Vox Theologica", maakt ds. A. G. Barkey Wolf, de Nederlandsche biograaf van Spurgeon, de volgende opmerking :
»Gij vindt bij hem (Spurgeon) altijd die voorliefde voor het verhaal. Een echte Spurgeonische preek verloopt op den cadans van anecdoten. Wanneer een dogma kort is aangeduid, wordt het aanstonds getransponeerd. op een anderen toonladder, overgezet, n.l. de toonladder van een verhaal, of een pakkend voorbeeld. Dit is het kunstzinnige in hetgeen van Spurgeon is. Hij leerde zijn studenten de kunst verhalen te vertellen. Ik heb er altijd bezwaar tegen dat onze menschen (ik spreek vooral over den kring, waarin ik dienaar des Woords ben) zoo weinig verstaan van wat dit z.g.n. „verhalen vertellen" eigenlijk is, omdat ik daarin gewaar word, dat ons kerkelijk volk, in zijn breede lagen, onkunstzinnig is. Men vindt het oppervlakkig van een predikant, die illustratief veel verhalen of voorbeelden uit de practijk aanhaalt. Indien men daarentegen eens wist hoe oppervlakkig deze opmerking Is hoe zij in elk geval bewijs van een onkunstzinnige levenshouding is. Het kan ook zijn, dat de heele zaak terug te leiden is tot het verschil tusschen Oostersch en Westersch denken en dat sommige Westerlingen een Oosterschen inslag hebben en niet kunnen nalaten dien te doen blijken."

De Zending in ketenen. Prof. dr. W. J. Aalders van Groningen sprak te Rotterdam over dit onderwerp. Hij sprak als volgt:
„Paulus was als een gezant in ketenen geklonken in Rome. Ef. 6. Alle perspectief was weg, maar nochtans roept hij de Gemeente des Heeren toe, voor hem te bidden, om met vrijmoedigheid de verborgenheid des Evangelies bekend te maken.
Een gezant in een keten is hij. Dit is een paradox, want een gezant wordt geëerd en ontzien, maar Paulus is gebonden in Rome en verwacht nochtans dat het Evangelie zijn loop zal hebben. Dit is geen defaitisme, maar realisme.
Elke godsdienst is een mysterie, maar het Christendom is het mysterie. Daarom geeft het Evangelie opening door de Boodschap dat God de wereld met Zichzelf verzoent.
Het is niet moeilijk een vriend van de zending te zijn, maar het is wat anders gevangene om de zending te zijn.
Ook de zending zelf is gebonden. In ketenen van nalatigheid der gemeente, in politieke ketenen, in ketenen van rassen en van cultuur, zooals b.v. op Bali. De zending is ook gebonden in ketenen van de kerk, daar deze huiverig is de zaak der zending tot haar zaak te maken.
Wij behoeven ons echter niet te verwonderen over deze ketenen, daar de Zender aller zendelingen zelf gebonden is geweest.
Het dragen van ketenen mag geen bravoure zijn maar verloochening van zichzelf.
Er is een gevaar van negatief en van positief defaitisme, ook in de zending. Er moet gewerkt worden, niet omdat er gewerkt moet worden, maar om het doel. Paulus bidt niet om verlossing van zijn ketenen, maar om trouw voor zijn werk. Al zijn hem alle perspectieven ontnomen, toch blijft hij getrouw.
Dit geldt ook voor de zending. Al zijn alle perspectieven ontnomen, zij moet boven haar werk staan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen