GRETSKE „DE FREULE"

Met toestemming van den Uitgever J. H. Kok, Kampen
„Ook als zij slecht zijn ? ”
„Wij zijn allen slecht; de een misschien wat meer aan den buitenkant, en de ander aan den binnenkant, maar alle menschen zijn slecht en zondaars voor God.”
En kunnen die nu in den hemel Gretske ? ”
„Ja, en alleen ook dezulken. Daar staat in het Boek: „Het bloed van Jezus Christus reinigt van alle zonden.”
Vermoeid sloot de oude vrouw de oogen. Ze had al zooveel gesproken en gedacht en dan over dingen die haar zoo vreemd en zoo nieuw waren. Maar toch wel begeerlijk. Heel anders toch dan zy gewoonlijk sprak. Kon zij daar nu maar bij blijven. Kon zij Gretske maar bij zich houden. De nacht was zoo lang, en als zij nu dezen nacht eens sterven moest.
Elf uur sloeg een nabij zijnde torenklok. Dat scheen voor de buurt het sein te wezen om naar binnen te gaan. Onder luid gelach stoof men uit­ een en zocht elk zijne woning weer op.
„’t Licht brandt warempel nog bij Ka, " zei Trui tegen de Scheele. Daar moest men meer van weten. Even naar binnen. En daar zat Gretske voor de beddestee, juist met een kopje thee in hare mand om Ka te doen drinken. Dat was een verrassing welke men hier niet verwacht had. „Hoe is 't met de oude ? " vroeg Trui, met iets spottends in haar stem en een valschen lach op t gelaat.
„Nog niet veel beter." ..En zijn jullie aan de thee ? Lang niet kwaad. Een frisch bakje smaakt lekker.
Doch Gretske vond het niet noodig op dit late uur haar te vragen ook nog te gaan zitten, 't Was geen visite.
Daarop verdween zij weer, wel merkend dat hare tegenwoordigheid op 't oogenblik niet begeerd werd, en geraakt omdat Gretske bij 't bed van Ka zat. 't Was fraai! De freule bij Ka en nu zij er óver en te véél. Maar Ka behoefde niet te denken dat zij nu morgen weer kwam om haar te helpen. Dan moest Gretske het ook maar opknappen. Anders altijd den mond vol van haar. Zij begreep er niets van. Gretske had anders ook een zwaren dag gehad, en nu nog zieken verplegen. Maar zij was altijd anders dan een gewoon mensch.
„Hoe is 't daar ? " vroeg het Sabelbeen nog even, toen hij hoorde dat de vrouwen weer buiten waren.
„’t Zal nu wel goed komen met de oude : de vrome freule zit voor het bed.”
„Heb je van je leven ! De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Nu, wel te rusten !”
Daarmede werd het eindelijk stil op Lombok. Een uur later keerde ook Gretske naar haar kamertje terug. Ka lag rustig te slapen. Op de tafel brandde een nachtlichtje, 't welk geen kwaad kon en toen stond Gretske voorzichtig op om ongemerkt heen te gaan. Thans was ook hare dagtaak geëindigd. En in haar avondgebed gedacht zij ook Ka en vroeg op kinderlijke wijze dat zij ook iets van dat onbegrijpelijke mocht leeren verstaan, dat een zondig mensch niet meer bang voor God behoeft te zijn, omdat hij zich verzoend weet met Hem.
Toen sliep zij in. 't Was de slaap eens rechtvaardigen.

Hoofdstuk X.
IN DE PASTORIE.
’t Was Zondagavond. In den pastorietuin zat de domineesfamilie bij 't genot van een kopje thee. Dominé had een drukken dag gehad. Driemaal gepreekt. Twee keer in eigen gemeente en een liefdebeurt, wat in de laatste tijden nog al eens voorkwam. Aan den avond van zoo'n dag was de rust te midden van het gezin aangenaam. Vooral wanneer het een avond was als deze.
In de natuur ademde alles vrede. Lieflijke geuren van kamperfoelie en jasmijn, vermengd met resida en helyotroop, vervulden de lucht en werden op het zachte Zuiderkoeltje aangedragen. Hier en daar zag men nog van tusschen het dicht gebladerte, hetwelk de pastorie vanaf den weg bijna onzichtbaar maakte, een wandelend paar, dat eveneens genoot van de Sabbatstilte daar buiten. Voorspel van wat eenmaal komt, als de gróóte Sabbat aanbreekt en het nu nog zuchtend schepsel verlost zal worden van de dienstbaarheid der zonde en des doods.
Daar ging met een piepend geluid het ijzeren hek open, 't welk de pastorietuin van den publieken weg scheidde, en het volgend oogenblik werd op het knerpend kiezelpad een vlugge voetstap gehoord, die met kleine pasjes naderbij kwam.
„De dokter nog, geloof ik", sprak mevrouw, en zoo was het. 't Gebeurde wel meer, dat de geneesheer op een avond als deze, wanneer de practijk 't hem toeliet, den weg naar de pastorie insloeg om daar, onder het genot van een geurigen Gouwenaar, een uurtje in den kring der familie door te brengen. Vrijgezel als hij was, bond hem niets aan huis, en wanneer er nog al een late patiënt mocht komen, wist Martha, de huishoudster, wel waar zij hem vinden moest.
Hij behoorde niet bepaald tot de belijders. Hij was ook geen lidmaat van de kerk, kwam ook lang niet geregeld elken Zondag onder het gehoor van het Woord, 't welk niet enkel aan zijn drukke praktijk geweten kon worden, al was het waar dat tot in wijden omtrek zijn hulp vaak ingeroepen werd en de motor niet veel rust had, maar niettemin stond hij óók niet vijandig tegenover de dingen van het Koninkrijk Gods. Hij begreep ze niet. Hij kon er met zijn verstand niet bij.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen