GRETSKE „DE FREULE"

Met toestemming van den uitgever J. H. Kok, Kampen
Hier werd op de deur geklopt en trad mevrouw de kamer binnen.
„Is het gepermitteerd de heeren een oogenblik te storen, of is het gesprek niet voor damesooren bestemd ? " vroeg zij.
„Kom maar gerust hoor; ik heb al lang gedacht : waar blijft de koffie vandaag".
„'t Komt van den inmaak, man. Jullie heeren weet nog niet, hoe druk een vrouwenleven is als voor alles en nog wat gezorgd moet worden. Eerst al die vruchten in weck-glazen en die gelei in potten, en nu al die groenten gestereliseerd. En dan telkens dat bezoek aan de deur , waardoor je ieder keer uit het werk moet. De heeren raden nooit, wie ik daar zoo juist had".
„Neen, dat wordt moeilijk raden, vrouwtje ; je maakt ons nieuwsgierig. Ik geef het aanstonds op, zeg het maar".
„En u, dokter ? " „Is het een dame ? " „Nu, óf!"
„De notarisvrouw ? " — „Mis". — „Mevrouw de burgemeester ? " —• „Ook mis". — „Van den postdirecteur dan ? " „U raadt het evenmin".
„Dan geef ik het ook op". „'t Was anders een, die aan u beide nogal kennis had, tenminste zoo deed zij zich voor".
„Nu wordt het nog belangrijker. Jammer, dat je ons niet even geroepen hebt", zei dominé lachend, maar die begon te begrijpen dat hier wel weer iets achter weg zou komen, gelijk dat wel meer gebeurde als mevrouw in een goede bui verkeerde.
„'k Had het ook vast gedaan, als ik maar niet bang was geweest hier het onderhoud te verbreken ; ik hoorde wel, dat de heeren het erg druk hadden".
„En wie was het dan ? Kom, zeg het nu maar vlug".
„'t Was een groote vrouw, met een smal gezicht en een prachtige bos haar en keurige tanden, en „Is het niet om tureluursch te worden, dokter ? Wat moet men nu met zoo'n plaaggeest aanvangen !"
„'t Beste middel is, dat u haar tot straf niet vertelt, waarover wij het gehad hebben".
„O, dan zeg ik ook niet wie het was, die mij met een bezoek vereerde".
„Dat meen je niet; kom zeg het maar spoedig, want ik geloof dat ik de groenten op het vuur ook ruik".
„Geen quaestie van, het fornuis brandt niet eens. Nu, als je het dan graag weten wil: 't was een vrouw van Lombok !" —
Thans was aan de heeren de beurt om te lachen. Een dame van Lombok? „En wat moest die ? "
„Ze liep met kleerhangers en muizenvallen en al zulk gerei, langs de deuren en kwam zoo vragen of mevrouw niet iets van haar koopen kon. Meneer de dominé was ook bij haar in de buurt geweest en die had haar zóó aangekeken, toen zij bezig was met haar arbeid, en de dokter kende haar ook wel. Ze had zeven kinderen en een sukkelende man, die de helft van den tijd te bed lag, zoodat zij hoofdzakelijk den kost moest verdienen. Daarom kwam zij aan de pastorie, want zij had wel gehoord, dat meneer de dominé zoo goed voor arme menschen was en zooveel missen kon en onze lieve Heer zou er hem vast voor zegenen"
„Prachtig, en heb je toen goed diep in je zak getast ? "
„'k Heb maar een paar dingetjes van 't mensch gekocht voor niet te weinig, naar het mij voorkomt, maar zulk volk is 't daar nu. Toen zij weg was, heeft ze er wellicht om gelachen dat zij haar rol hier zoo mooi gespeeld heeft".
„Niet onmogelijk", — dacht dokter, die zijn klanten ook kende, en dominé voegde er aan toe: „de wereld is boos, vrouw, en de menschen zijn listig, maar gesteld nu eens, dat wij op deze wijze ons brood verdienen moesten ? "
„Maar dat is geen vergelijking, manlief. Wij komen uit een heel ander milieu en hebben een heel andere opvoeding en omgeving gehad. Je kunt ons toch niet op één lijn stellen met zulke straattypen en vagebonden ? "
„Neen, daar is onderscheid, omdat wij nu eenmaal door tal van gebeurtenissen en omstandigheden in een heel andere levensrichting gestuurd werden, maar in zooverre zijn wij één, dat wij met die menschen behooren tot het zelfde geslacht en dat óók zij voor een eeuwigheid geschapen zijn".
Daar hadt je weer dat zelfde onderwerp van laatst. „Nu, ik wil wel belijden, dat ik mij bij dat soort volk niet thuis voel" — sprak mevrouw met verhoogde kleur.
„Om er bij te wonen natuurlijk geen een van ons drieën, en dat is gelukkig ook, maar niettemin hebben wij ten opzichte van die misdeelden eene roeping en niet te vergeten, vooreerst dat er bij God geen onderscheid is, en dan dat straks in het Vaderhuis zullen aanzitten, menschen uit alle windstreken, en uit alle geslacht en taal en volk en natie, óók uit alle standen en kringen, en dat daar allen één zullen zijn". „Maar daarmede is nog niet gezegd, dat nu hier op aarde óók alle onderscheid moet wegvallen" — zei mevrouw.
„Wel neen, juist het omgekeerde. Hier beneden moeten blijven de verschillende levensverhoudingen, als daar zijn rijk en arm, heer en knecht, dienstbaar en vrije, aanzienlijk en gering, hoog en laag, als nu maar niet vergeten wordt, dat de een voor den ander een taak heeft te vervullen en elk getrouw is op de plaats, hem door God gewezen. Alle eenvormigheid is uit den booze; alle verscheidenheid uit God, maar opdat dit té zamen een harmonisch geheel zou vormen ter verheerlijking van Hem, van Wien wij zoo juist bespraken, dat uit Hem en dóór Hem, maar ook tot Hem alle dingen zijn". — Zoo sprak de predikant, wijl in tusschen de pijp, die herhaaldelijk was uitgegaan, voor de zooveelste maal werd aan gestoken.
„Hierover worden wij het geloof ik nooit eens" — zei mevrouw, meteen aanstalten makende om te vertrekken.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen