ZOO GELOOVEN WIJ....

(Romeinen 6 vers 8).
Een laatste flikkering en 't kaarslicht dooft. Wijl opgebrand — en donker is de nacht.
Der jong'ren beeld, 't „Wij hadden zoo gehoopt" Was 't kwijnend licht, zich uitend in deez' klacht.
en Johannes óók zit troosteloos ter neer. Beurtelings peinzend over Kruis en Graf, Tot zwarte nevels hem omfloersen gaan. Tot hem de laatste sprankel hoop begaf.
En toch, zijn oog zal eenmaal glansvol staren In verten, hemel-hoog en eeuwen-wijd. Hij, Patmos' ziener, zal de glorie schouwen Van 't komend Rijk van Christus' heerlijkheid.
Doch eerder dan aan Patmos' stranden Zal hij de glorie van dat Godsrijk zien. Reeds komt Maria hem vertellen Van 't open graf, vanwaar de wachters vliên.
Straks spoedt Johannes zich ten grave heen. Nog twijflend aan hetgeen er was geschied. Daar ziet hij doeken en dan in het graf, Komt zijne ziel tot licht en 't duister vliedt.
Want hij gelooft. O, diepe rijkdom Gods. Geloof, ontspringend in een duister graf. Opstandingskracht komt hieriin openbaar, Wéér vallen. God zij lof, er boeien af.
Maar als 't geloof zelfs in een graf ontspringt Dan zal het ook het graf trotseeren. Want Jezus leeft. Verwinnaar van den dood. Gods volk zal stervend triumpheeren.
Want zoo gelooven wij, dat in zooverre Wij met den Heiland zijn gestorven. Hij ook voor ons, schoon wij ons zosmdaars weten. Het eeuwig leven heeft verworven.

Den Haag, April 1935.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen