STAAT EN MAATSCHAPPIJ

NATIONAAL WERK.
Het is van algemeene bekendheid, dat de toestand der Rijksfinanciën zeer zorgwekkend is. Dit blijkt ten overvloede uit de cijfers, welke de Regeering bij de aanbieding der Rijksbegrooting voor het loopende dienstjaar op het einde van het vorig jaar aan de Staten-Generaal verstrekte.
Een tekort over het jaar 1931 van 45, 5 millioen, over het jaar 1932 van 76 millioen, over het jaar 1933 van 58, 2 milioen en over het jaar 1934 van 30, 1 millioen.
Bij deze tekorten komt dan nog het nadeelig saldo van den kapitaaldienst over 1934, zijnde 27, 5 millioen, en dat van den crislsdienst van 178 millioen.
Er werd dus in de jaren 1931/1934, alles bij elkaar genomen, een bedrag van 415, 3 millioen ingeteerd. Dit bedrag is Intusschen nog niet volledig, omdat het Rijk in de genoemde vier jaren aan verschillende verplichtingen niet heeft voldaan en onderscheidene lasten, die het had op te brengen, naar de toekomst verschoof.
Houdt men ook met deze feiten rekening, dan is het ingeteerde bedrag in de vier jaren, die achter ons liggen, te stellen op rond 500 millioen gulden. Dit bedrag van 500 millioen gulden is uit leeninggeld gedekt moeten worden.
Dat deze toestand zoo niet langer mag voortduren en er dus op saneering (gezondmaking) der Rijksfinanciën moet worden aangestuurd, heeft de Regeering begrepen.
Twee wegen stonden voor het Kabinet open om tot .dit doel te geraken. Belastingverhooging of bezuiniging op de uitgaven.
De eerste weg is echter afgesloten. Op het volksinkomen kunnen toch geen zwaardere lasten worden gelegd. Dit inkomen, dat in het jaar 1921 nog op 4260 millioen gulden stond, haalde in het jaar 1932, het laatste jaar, waarover cijfers bekend zijn, nog niet de 3160 millioen ; terwijl na het jaar 1932 nog weer een belangrijke daling van het volksinkomen is vast te stellen. En van deze 3160 millioen gulden moeten dan ten behoeve van de Rijks-, Provinciale-en Gemeentelijke uitgaven ruim 1300 millioen gulden opgebracht worden.
Verzwaarde belastingdruk is dus uitgesloten.
Daarom moet het den weg op van ingrijpende besparingen op de uitgaven, wil het met de financiën van het Rijk niet hopeloos vastloopen.
De Staatshuishouding moet op eenvoudiger voet worden ingericht.
Te dien einde heeft de Regeering het ten vorigen jare aangekondigde wetsontwerp tot verlaging der openbare uitgaven thans ingediend.
Met dit dekkingsontwerp, dat een bezuiniging op de Rijksuitgaven zal geven van 77 millioen gulden, zullen de tekorten op de begrootingen voor de jaren 1935 en 1936, geraamd respectievelijk op 73 en 75 millioen gulden, kunnen worden opgevangen.
Dat tegen het bezuinigingsvoorstel der Regeering ernstig verzet zal komen, is te verwachten. Reeds wordt de trom danig geroerd door die Sociaal Democraten. En ongetwijfeld zullen andere z.g.n. democratische partijen en politieke groepen, die niets liever doen, dan de kracht van het Kabinet-Colijn ondermijnen, wel volgen.
Toch zal de groote meerderheid van het Nederlandsehe volk, ook ondanks de vele bezwaren die tegen sommige onderdeelen van het bezuinigingsvoorstel zouden zijn in te brengen, doch ziende op den grooten nood, waarin 's Lands financiën verkeeren, bereid zijn de Regeering te volgen.
Wat het Kabinet wil tot stand brengen, is een stuk nationaal werk.

GEEN AFBRAAK VAN DE WEERMACHT.
Het Paaschcongres der Sociaal Democratische Arbeiders Partij, dat ditmaal te Amsterdam gehouden werd, was weinig , belangrijk.
Er werd gesproken over een „plan van den arbeid", doch in zoó weinig concreten vorm, en ook zoó weinig financieel toegelicht, dat elk houvast, aan wat de Sociaal Democraten op dit punt willen, ontbrak. De zaak zelve werd in studie, genomen met het voornemen, om er ons volk in het najaar van te laten genieten.
Behalve dit sociale gerecht werd ook nog politieke spijs opgediend.
Duidelijk werd uitgesproken, dat de Sociaal Democratie gaarne bereid zou zijn om met de Roomsch-Katholieken een parlementair Kabinet te vormen. Het Kabinet-Colijn zou dan verzocht warden om voor het Roomsch-Roode Kabinet plaats te maken.
Een der voorwaarden echter, welke de sociaal Democraten voor zulk een samengaan met de Roomsch-Katholieken stelden, is, dat Nederland een stap verder zal doen op den weg der ontwapening.
Hoe het R. Kath. orgaan de Limburger Koerier over deze voorwaarde denkt, blijkt uit wat dit blad in zijn nummer van 26 April schrijft :
»De verdere afbraak van onze weermacht beteekent: het prijsgeven van de zuidelijke provinciën aan het oorlogsgeweld; de deportatie naar Duitschland of Frankrijk — de Franschen zijn op het stuk van oorlogvoering geen haar beter dan de Duitschers ! — van alle gezonde arbeiders uit Limburg, Noord-Brabant en Gelderland naar de fabrieken van den overweldiger; de absolute onmogelijkheid om het bedrijfsleven hier in het Zuiden tot ontwikkeling te brengen, omdat het Hollandsche kapitaal nu eenmaal geen gelid wil beleggen in dezen gevaarlijken hoek, zoolang niet voor een gevoel van veiligheid door een behoorlijke weermacht wordt gezorgd.
Ontwapening beteekent voor het Zuiden : verarming in vredestijd, verwoesting van al ons bezit en dwangarbeid in vreemden dienst in oorlogstijd.
Op deze voorwaarde van Albarda past dan ook maar één antwoord : nooit !«
De voorwaarde van de Sociaal Democraten om op den weg der ontwapening verder te gaan, lacht de Limburger Koerier de volstrekt onaannemelijk.
De Sociaal Democraten weten dus „wat de klok slaat".
Voorshands is er nog geen toenadering.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen