Als weerklank-loos verstillen . . . . .

Als weer-klank-loos der woorden laatste klanken gaan verstillen. De ziele stille luistert doch, geen snaar hoort mede-trillen —
Dan, Heere, zien w' ons eigen beeld: Klankbodemlooze harten. Totdat Uw Geest de weerklank schept En w' U niet langer smarten.

Den Haag, Juni 1935.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen