STAAT EN MAATSCHAPPIJ

Het dezer dagen verschenen Voorloopig Verslag betreffende de verlaging van de openbare uitgaven, geeft in een lijvig boekdeel van 120 bladzijden een overzicht van wat in de Tweede Kamer leeft met betrekking tot de bezuinigingsvoorstellen van het Kabinet.
Is de Kamer blijkens het verslag van oordeel, dat is de tegenwoordige omstandigheden saneering (gezondmaking) van 's Rijks financiën dringend noodzakelijk is, wijl de vier jaren van 1931 tot en met 1934 een enorm deficit (tekort) hebben opgeleverd, waardoor de schuldenlast aanmerkelijk is gestegen en voor 1935 en 1936 tekorten op den gewonen dienst worden geraamd van respectievelijk 73 en 75 millioen, Over de vraag, hoe hier de financieele moeilijkheden moeten worden opgelost, daarover zijn de gevoelens intusschen zeer verdeeld.
Tegenover de bestrijders van het beleid der Regeering, die de oplossing van het financieel probleem zoeken in het voeren van constructieve crisispolitiek en die, van wat zij noemen de eenzijdige aanpassingspolitiek van het Kabinet, niets moeten hebben, staan zij die zich achter de Regeering scharen en als eerste voorwaarde voor een richtig financieel beleid een sluitende  begrooting noodzakelijk achten.
Nu is het echter zeer opmerkelijk, dat zij, die hoog opgeven van het sturen in de richting van constructieve crisispolitiek en daarin het wondermiddel zien om de financieele chaos te bezweren, die ongetwijfeld zal komen, wanneer de geldmiddelen van den Staat niet worden gesaneerd, in gebreke blijven om duidelijk te maken, hoe tot die constructieve crisispolitiek is te geraken en welke maatregelen zullen moeten getroffen worden om aan deze crisispolitiék uitvoering te geven.
Het is gemakkelijk om de bezuinigingsvoorstellen der Regeering af te wijzen en critiek te oefenen op maatregelen als salarisverlaging, versobering bij het onderwijs, inkrimping van Overheidsdiensten, vereenvoudiging der Staatshuishouding; maar moeilijker is het voor degenen, die het beleid van 'het Kabinet afkeuren, andere middelen aan te geven, die de uitgaven van het Rijk met de ontvangsten in evenwicht kunnen brengen.
Het terhand nemen en uitvoeren van groote werken is ter bestrijding van de werkloosheld een goede gedachte — de Sociaal-Democraten noemen haar constructieve crisispolitiék — doch om aan deze voornemens gevolg te kunnen geven, is geld, veel geld noodig, en moet een beroep worden gedaan op de geldmarkt. Echter de ervaring leert, dat leeningen alleen dan slagen, wanneer het publieke lichaam, dat een leening behoeft een voorzichtig financieel beleid voert.
De voorwaarde is en blijft een sluitende begrooting.
En zoolang de sluitende begrooting niet feit is geworden. Is constructieve crisispolitiék niet veel meer dan een schoon gebaar, een vertoon zonder eenigen inhoud.
De Regeering wordt nu verweten dat zij al hare aandacht geeft aan eenzijdige aanpassingspolitiek en niet doet aan constructieve welvaartspolitiek, aan bestrijding van de werkloosheid.
Is voor dit verwijt grond ? Uit het economisch beleid der Regeering blijkt het tegendeel.
Er valt toch te wijzen op de hulp, die aan den landbouw wordt verleend, waardoor honderd duizenden, te weten : landbouwers, veehouders, tuinders, landarbeiders enz. werk .blijven behouden. Voorts mag gewezen worden op den steun, die de nijverheid geniet in den vorm van contingenteerlngen, met welke maatregel vele arbeiders gebaat zijn.
Van niet minder beteekenis voor de bestrijding van de werkloosheid is de bijdrage van circa 45 millioen, die jaarlijiks via Waterstaat en Wegenfonds ten behoeve van de openbare werken wordt beschikbaar gesteld ; het 60-millioen-plan, waarvan reeds een groot gedeelte zijn bestemming gevonden heeft; de aanzienlijke sommen, die het Departement van Sociale Zaken voteert voor 'den bouw van goedkoope arbeiderswoningen.
Wij zouden zoo kunnen voortgaan en nog tal van maatregelen kunnen opsommen, die er op wijzen, dat de politiek der Regeering zich niet alleen richt op bezuiniging en aanpassing, maar ook op het bevorderen van de welvaart en 'de bestrijding van de werkloosheid.
Welvaartspolitiek zonder bezuiniging is niet denkbaar.
Bezuinlging op de Staatsuitgaven vormt in deze crisistijd een integreerend deel van elke welvaartspolitiek. Daarom is het primaire plicht van den Staat orde te stellen op eigen huishouding.
Dat het Kabinet zich van dezen plicht kwijt, is niet te laken, maar te loven.
Het vertrouwen in het beleid der Regeering wordt er door versterkt.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen