WAT ER IN HET BUITENLAND GEBEURT

De Volkenbond doet wat hij kan, maar staat bij vele dingen machteloos. Ook al, omdat er een geschiedenis aan 't geen nu gebeurt, vast zit. De dingen komen zoo maar niet uit de lucht vallen ! 't Eene staat met bet andere in verband. 1914— 1918, de tijden van den grooten oorlog werken na. Als Italië toen eens anders gestaan en gehandeld had tegenover Duitschland en Oostenrijk, wat zou — naar den mensch gesproken — de gang van zaken anders zijn geweest. Of Engeland en Frankrijk dan als „overwinnaar" uit den strijd zouden zijn te voorschijn gekomen, staat te bezien. En na den oorlog heeft Engeland z'n dankbaarheid ten opzichte van Italië niet al te hartelijk betoond. Duitschland had in Oost-Afrlka een pracht-kolonie. Engeland heeft dat gebied ingepikt en Italië bleef zonder. Als Engeland toen gezegd had : samen zullen we de koek deelen", dan was het nu misschien anders geweest. Maar Engeland heeft meer van die bevliegingen, dat het zegt: „ik de eerste helft — en de tweede helft lust ik ook wel". Er is indertijd ook nog een Boerenoorlog in Zuid-Afrika geweest. En nu trekt Engeland er op uit, om het recht der volkeren te handhaven en voor gerechtigheid te strijden. Daarom de vloot in de Middellandsdhe Zee. Engeland wil liever niet, dat Italië koloniaal bezit krijgt in Oost-Afrika. En de oorlog schijnt niet afgewend te kunnen worden. De Commissie van Vijf heeft gedaan wat zij kon. Maar zij nam van Abessynië te veel en gaf Italië te weinig. En dat is een kwaad ding. Dan is de een niet tevreê en de ander bewilligt niet. Intusschen gaat de troepenzending van Italië door en dat men zich in Abessynië wapent, wordt door Mussolini aangevoerd als een oorzaak, dat Italië niet terug kan. Zoo draait alles rond en men schiet niet op. Italië wü Abessynië hebben als koloniaal bezit, en daarmee uit. Ongelukkig, als er misschien door een Abessyniër een onvoorzichtig schot gedaan wordt. Dan schreeuwt Mussolini straks moord en brand en dan zal voor heel de wereld uitgeschreeuwd worden, dat Italië zoo vredelievend was, maar dat bet onbeschaafde Abessynië met geweld den oorlog gewild heeft!
't Hoeveelste ministerie het nu in Spanje is sedert men Koning Alfonso XIII weg joeg, weten we niet. We zijn de tel kwijt. De eene crisis volgde op de andere crisis en verschillende phazen heeft men reeds doorgemaakt. Het koningschap werd afgeschaft. Een bolsjewistische periode volgde. Het radicalisme voerde bet bewind. Meer conservatieve elementen kwamen toen. Het nationalisme won veld. Meer rechtsche en Roomsche koers kwam. Maar de rust kwam niet. De eene Kabinetscrisis volgde op dé andere. Men is nu aan een „breede nationale grondslag". Maar 't ziet er naar uit, dat het gebouw niet hecht zal staan. Dan komt de leider van de Roomsch-Katbolieken weer aan de beurt. De president Zamora heeft een moeilijke taak !
Otto van Habsburg, de Oostenrijkscbe Kroonpretendent, beeft tal van brieven geschreven aan vooraanstaande menschen in Oostenrijk, waarin deze Habsburger verklaart, dat hij bereid is de Kroon van Oostenrijk te aanvaarden, ook al zou deze kroon „een doornenkroon" blijken te zijn. Hij beschouwt zich als de erfgenaam van den Keizer-martelaar, die als voorvechter voor Oostenrijk zijn plicht in dit verband in elk geval op zich zou moeten nemen !
De geschiedenis loopt wel wonderlijk ! Zij is dikwijls een repeteerende breuk. "Wat geweest is, komt weer terug, en wat is, gaat weer voorbij ; l' histoire se repète : de geschiedenis herhaalt zich. „Monocratie, plutocratie, democratie". De macht bij één ; de macht bij velen ; de macht bij de aristocratie, de macht der democratie, 't Gaat al maar rond. De democratie doet gewoonlijik alles kraken. De revolutie zet alles in brand. Dan gaat de roep weer uit naar een alleen-heerscher, naar den sterken man, omdat de ellende ook zoo groot is! Wel danst men graag rondom den vrijheidsboom, maar de vruchten van dien boom zijn bitter, ook voor den vierden stand, die zich zoo heerlijk had verheugd op een paradijs ! Hoe ging 't in Frankrijk ? Napoleon deed Frankrijk leven en Europa sidderen en de soldaten gingen voor hem door 't vuur. Duitschland was voor enkele jaren ook aan de democratie toe. De Keizer zat veilig in Holland en de weg naar het paradijs der socialisten lag open. Toen ging de trein in de richting van het revolutionair-anarchistisch station. Maar toen was 't volk radeloos, de regeering (? ) redeloos en 't land reddeloos. Maar „der Führer" komt. En Duitschland is gered. Door den mensch. En die mensch weigert om in 's Heeren wegen te wandelen. En zoo zal deze tijd ons weer leeren, vroeg of laat, dat wie van den hoogen God afvalt, zelf vallen moet.
Men heeft zich voor de zooveelste maal weer vergist in den mensch. Men heeft het verwacht van de beschaving. De tijd, dat de mensch oorlog zou voeren, was voorbij, leerde men ; dat station in het ontwikkelingsproces der volkeren is gepasseerd, zei men. ,, Oorlog behoort bij een lager beschavingspeil, dan wij nu hebben bereikt". Men zong dan ook overal een zoeten zang van vrede. En de Kerk moest in dien zang meedoen en geen spelbreekster zijn.
Wat heeft men het de Kerk van Christus kwalijk genomen, dat zij als eerste oorzaak noemde : de zonde, dat zij sprak en bleef spreken van : het bederf van 't menschelijk hart, waaruit, als uit een vuile bron, zooveel kwaads komt, vol dood en verderf, met haat tegen God en vijandschap tegen den naaste.
De historie herhaalt zich. En Gods Woord blijft zeggen, dat niet de oorlog 't eerste is, maar de zonde ; en dat waar de zonde het eerste is, de oorlog het tweede. Maar onze tijd ziet wel op 't tweede, op den oorlog, doch gaat het eerste, de zonde, dwaas voorbij, roepend, dat het nu eindelijk met den oorlog maar eens uit moest zijn in dezen beschaafden tijd vol van verfijnde cultuur en brave,
vreedzame menschen. En de zonde, de eerste oorzaak, hoe moet het daarmee?
Dwaas idealisme, dat tot droefheid kan stemmen bij al die mooie woorden en edele leuzen.
Maar intusschen blijft zonde zonde. Zonde voor de volkeren, zonde voor de leidslieden. En de Kerk des Heeren heeft hier een heilige roeping en grootsche taak; nationaal en internationaal.
Hierbij hebben we noodig geen dwaas nationalisme. Maar ook geen dom cosmopolitisme. We moeten niet doen alsof ons Vaderland alles is en andere landen niets. Bescheidenheid is een deugd en sieraad. Maar eigen volk en Vaderland als niets te achten en ons wereldburger te noemen, die geen nationaliteit kent, is gruwelijk en slecht en dom. Eigen land en eigen Vaderland, met de geschiedenis door God gewild en geleid, hebben we lief te hebben. Maar dan ook andere volken en andere landen als schepselen Gods zien en eeren en achten bij 't licht, dat van boven afstraalt over dat groote geheel.
Als we samen eens méér konden gelooven en belijden — en ook zingen:
»God de Heer regeert. Beeft, gij volken, eert! Eert Zijn hoog bestel. Die bij Israël, Tusschen Cherubs woont En Zijn grootheid toont; Dat zich d' aard bewege. Hij is Isrels zege«.
Of handelt men, nationaal en internationaal, liever naar Psalm 2 vers 1 ?
De Heere zij ons genadig en ontferme Zich over de arme wereld. De nood is groot. Maar is er bij den Heere geen raad en hulp ?
Immers ja ! Altijd geweest!
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen