WAT DE PERS TE LEZEN GEEFT

In het universiteitsgebouw te Utrecht heeft dr. P. J. Kromsigt, emer. pred. van Amsterdam, wonende te Den Haag, de laatste eener serie lezingen over "De Verzoening" gehouden, 't Ging over: De gehoorzaamheid metterdaad van Christus, algemeene roeping en uitverkiezing.
Het verslag in de Pers was als volgt:
In verband met het organisch karakter der verzoening, waarop in de voorafgaande lezing nadruk was gelegd, werden nu verschillende Schriftplaatsen besproken, inzonderheid Rom. 3 vers 25 en 2 Cor. 5 vers 19 vv. Deze plaatsen wijzen duidelijk op een objectieve verzoening, die nu in haar ethisch-organisch karakter nader wordt omschreven in tegenstelling met het mechanisch-zakelijk karakter als van een „rekensom", dat we in Anselmus hebben gewraakt. Hierbij wees spr. opnieuw op de beteekenis van Kohlbrugge, die nadruk legde op : 1. het geloof van Jezus, 2. Zijne „ontlediging". Zijne heerlijkheid. Heel Jezus' leven was een leerschool In geloof èn gehoorzaamheid (Hebr. 5 vers 8). Daarom wordt Hij ook genoemd „de overste Leidsman en Voleinder des geloofs" (He.br. 12 vers 2). De verzoeking was een waarlijk menschelijke verzoeking. Hij was van God verlaten, doch hield zich in het „mijn God" in geloof vast aan den Vader. Hij heeft niets op ons voor willen hebben, wandelde door geloof en niet door aanschouwen bij het geschreven Woord Gods, in alles gedragen door het gebed, zooals uit de evangeliën blijkt.
Christus heeft niet alleen de schuld, betaald, maar ook Gods wet volkomen volbracht. Hy is niet alleen „een verzoening voor onze zonden", maar ook „de Heere, onze gerechtigheid". Nader wordt nu deze dagelijkse gehoorzaamheid ontwikkeld. Dit alles deed Christus als Hoofd der nieuwe menschheid. Uit de objectieve verzoening vloeit nu de subjectieve voort. De boodschap gaat uit: „laat u met Mij verzoenen". De objectieve en subjectieve verzoening moeten wel onderscheiden, maar niet gescheiden worden, zooals de Remonstranten doen,  De objectieve verzoening wordt dan voor het oppervlakkig oog wel verbreed, maar in haar diepte verzwakt en van haar troost beroofd. Christus heeft dan alleen de mogelijkheid der verzoening verworven, niet de werkelijkheid. Het geloof is dan geen (ontvangend) geloof meer, maar een „wetswerk" geworden. De zaligheid wordt gedeeld tusschen Christus en den mensch.
Met kracht kwam spreker intusschen op voor de algemeene roeping naast de uitverkiezing, omdat de Schrift beide leert. Hier treft ons het „opene" in onze geloofsleer, waarover vroeger gesproken is. Wel moeten wij trachten de twee middelpunten van de ellips (Gods souvereiniteit en 's menschen verantwoordelijkheid) wat dichter bij elkander te brengen, waardoor ook de strijd met het Remonstrantisme belangrijk kan worden verzacht. Christus moet meer worden gezien als plaatsvervangend Hoofd Zijner gemeente, terwijl die gemeente niet verstandelijk mag worden afgescheiden van' de menschheid en de wereld. Christus droeg volgens onzen Catechismus „den toorn Gods tegen de zonde van het gansche menschelijke geslacht". Middelpunt der prediking zij „de rechtvaardigmaking van den goddelooze". Christus roept ons niet bij den naam van „uitverkorene", waarop niemand zou kunnen antwoorden, maar bij onzen zondaarsnaam. De reformatoren zijn op dit punt veel milder dan de latere scholastieke en piëtistische Gereformeerden. Calvijn wijst hier den goeden weg : „wie buiten Christus om aangaande de verkiezing iets tracht te weten, zal als in een labyrinth steeds meer verdwalen, want Christus is de deur; alleen in Christus worden wij ons van onze verkiezing bewust". Vg. Eph. 1:4).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen