De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Rondblik buiten de Grenzen

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Rondblik buiten de Grenzen

5 minuten leestijd

De vele buiteniandsche gebeurtenissen, die den laatsten tijd in het centrum der belangstelling standen, zijn op den achtergrond gedrongen door de Kabinets-wisselling in Frankrijk.
Niet, omdat het zoo zeldzaam voorkomt dat een Fransch ministerie aftreedt om door een ander te worden vervangen. Twee of drie verschillende kabinetten binnen het jaar is voor Frankrijk héél gewoon, 't Laatste Kabinet, waarin Sarraut premier was, is een van de weinige, dat op normale wijze, namelijk tengevolge van den uitslag der parlements-verkiezingen, 't einde eener regeerings-periode wist te bereiken. Maar het trad dan ook eerst einde Januari van dit jaar op, en behoefde het dus slechts enkele maanden vol te houden.
Het ministerie-Slum, dat de vorige week aan het bewind kwam, is het 102de in de Derde Fransche Republiek.
Dat ook de buitenlandsche pers voor deze nieuweling zoo'n groote belangstelling aan den dag legt, komt door de bijzondere omstandigheden, waaronder het op de regeeringsbanken plaats neemt. De Fransche verkiezingen leverden een groote overwinning op voor 't „front populaire", het Volksfront, waarin socialisten, radicaal-socialisten en communisten bij de verkiezingen hebben samengewerkt. Er was tijdens die verkiezings-campagne nogal royaal met beloften en grootsche hervormings-plannen gewerkt, zoodat nu met begrijpelijke belangstelling wordt toegekeken wat van al dat moois verwerkelijkt zal worden.
De arbeiders-organisaties, althans de arbeiders, wilden daartoe reeds bij voorbaat het hunne bijdragen. Blum zelf sprak over „het ongeduld van het proletariaat". Stakingen werden afgekondigd, fabrieken werden bezet, warenhuizen moesten sluiten en dagbladen konden niet meer verschijnen.
Bij deze in wezen zuiver revolutionaire „actie tot verbetering der sociale toestanden" waren (en zijn !) vooral de communisten actief. Zij maken wel deel uit van het Volksfront en hebben daarin dus invloed, doch namen geen zitting in het ministerie-Blum. Men zal begrijpen, dat de situatie voor de nieuwe regeering dus niet bijster aangenaam is.
’t Is waar : zij heeft zich zelf door haar weinig reëele verkiezings-campagne in de narigheid gebracht. Een krachtig optreden tegen de stakers, een dapper aanpakken van de financieele moeilijkheden, is van het ministerie Blum dan ook nauwelijks te verwachten. De regeerings-verklaring, die Zaterdag in Senaat en Kamer is voorgelezen, wettigt deze verwachting ook allerminst.
Blum begint al met te wijken voor den druk van een deel van het Volksfront. Deze week zullen reeds voorstellen worden ingediend betreffende amnestie, 40-urige werkweek, collectieve arbeidsovereenkomst, vacantie met behoud van loon, een plan voor groote openbare werken, en daarna volgt dan nog: een nationaal werkloosheidsfonds, pensioenregeling voor oude arbeiders, en een systeem om een algemeene bedrijvigheid te doen herleven, met name door een fiscale ontspanning en een onderdrukking van de fraude.
We zeggen niet, dat een verbetering van de sociale voorwaarden voor de Fransche arbeiders overbodig is, maar dat doet niets af van de onrechtmatige en door Blum nauwelijks gewraakte, onrechtmatige methode waarop ze werd afgedwongen. Wie zal zeggen, of de revolutionaire elementen nog wéér eens niet zoo'n „spelletje" beginnen zullen ? De toezeggingen van Blum deden de stakingen vooralsnog nog niet beëindigen. Met groote belangstelling werd ook uitgezien naar een definitieve verklaring van Blum t.a.z. van de muntpolitiek; het vertrouwen in den Franschen franc was reeds danig geschokt. Veel is hierover niet gezegd : „De regeering verwacht van een uitbreiding van het ere die eenzelfde resultaat als dat, hetwelk andere landen met devaluatie hebben bereikt".
In België is het den leider der socialistische partij nog niet gelukt een kabinet samen te stellen. Ook daar zijn politieke moeilijkheden te overwinnen. De, na de verkiezingen, verzwakte socialistische en r.k. fracties, die In het afgetreden Kabinet-Van Zeeland samenwerkten, vinden een sterk toegenomen oppositie tegenover zich: de Rexisten. Nadat de afgetreden premier Van Zeeland, leider der r.k., een opdracht om opnieuw een Kabinet samen te stellen, afgewezen had, werd den socialistischen leider Van der Velde opdracht verleend. Nu heeft de Koning echter opnieuw een beroep gedaan op Van Zeeland. In de Antwerpsche havens zijn de arbeiders ook maar vast aan het staken gegaan, terwijl hun voorbeeld in meerdere plaatsen van België navolging vond. Hoewel de vakorganisaties aanvankelijk verklaarden dat deze stakings-actie, waarbij geen rekening werd gehouden met contractueele verplichtingen, onwettig was, hebben zij nu toch „de leiding" in handen genomen. Het lijkt ons toe, dat hier eerder van lijders dan van leiders gesproken moet worden.
Het ergste van deze stakingsagitaties in West-Europa is, dat ze een symptoom zijn van de verwarring en onzekerheid, die overal elders op staatkundig gebied valt waar te nemen.
We hoeven in dit verband slechts te herinneren aan de voortdurende dreiging tusschen China en Japan, aan de onlusten in Palestina, en — om weer dichter bij huis te komen — aan de bedenkelijke verhouding tusschen Frankrijk en Duitschland, Engeland en Italië. Nu wordt reeds bericht, dat het antwoord van Duitschland op de vragenlijst, die Engeland inzake de Duitsche buiteniandsche politiek aan Berlijn zond, , , onbevredigend" zal luiden, en op korten termijn de koloniale eischen verwezenlijkt moeten zijn ! Rome en Berlijn zoeken steeds meer toenadering sinds de Volkenbond de sancties tegen Italië maar niet aanstonds wilde opheffen. Terwille van deze toenadering heet de afstand tusschen Rome en Weenen vergroot, wat wel te verklaren valt. Overigens duiken weer berichten op over terugkeer naar Weenen van Otto van Habsburg, den Oostenrijkschen troonpretendent. Of daardoor de politieke onrust, rondom Oostenrijk, tot bedaring zou worden gebracht, mag betwijfeld worden.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 11 juni 1936

De Waarheidsvriend | 10 Pagina's

Rondblik buiten de Grenzen

Bekijk de hele uitgave van donderdag 11 juni 1936

De Waarheidsvriend | 10 Pagina's