Rondblik buiten de Grenzen

Rondblik buiten de Grenzen
„Men hoort bij alle mogelijke gelegenheden verkondigen, dat de oorlog wenschelijk is, en dat de geest der jongeren er van doordrongen moet worden dat het bestrijden van zijns gelijken in de natuur van den mensch ligt en dat de dood op het slagveld ons hoogste streven moet zijn. Dergelijke ideeën zijn in onze oogen verfoeilijk. Wij zijn van meening, dat zij een ramp voor de wereld zullen beteekenen, indien wij ze zullen laten triomfeeren. Daarom zeg ik dat niet alleen onze grenzen, doch ook onze idealen in doodsgevaar verkeeren".
Deze woorden zijn niet van den een of anderen pacifist, doch van den Engelschen minister van oorlog. Duff Cooper. Hij sprak ze uit tijdens een banket dat te zijner eere door de vereeniging „Frankrijk-Groot Brlttannie" was belegd, en ze lijken ons belangrijk genoeg om er de aandacht op te vestigen.
Duff Cooper heeft in deze redevoering overigens de noodzakelijkheid van een Engelsche-Fransche vriendschap bepleit. Deze vriendschap achtte hij een kwestie van leven of dood voor beide landen. Sommige leden van het Britsche Lagerhuis hebben Cooper's redevoering als een zijdelingschen aanval op Duitschland opgevat en het daarom noodig geoordeeld de Engelsche regeering over de uitlatingen van den minister van oorlog aan den tand te voelen. Van de zijde der Labour-partij werd de vrees uitgesproken dat de regeering op een militaire alliantie met Frankrijk zou aansturen, en zoodoende de „Volkenbondsgeest" geweld zou worden aangedaan.
Sir John Simon, die wegens ongesteldheid van den premier Baldwin van antwoord diende, heeft deze conclusies van de hand gewezen. Het ging slechts om de vriendschap met Frankrijk, zonder zich daarbij tegen Duitschland te richten. Een motie van wantrouwen werd tenslotte met 284 tegen 136 stemmen verworpen. Het kabinet-Baldwin leeft dus nog. Maar zijn positie is door de wisselvallige houding die t.o.z. van de buitenlandsche politiek aangenomen wordt toch wei wankel geworden.
Duitschland veroorlooft zich zelfs de weelde om de Engelsche regeering nog maar steeds kalm te laten wachten op een antwoord op de vanuit Londen gestelde vragen. De Duitsche heeren binden zich niet graag.
Genève is op 't oogenblik weer het centrum van de groote politieke kopstukken. Vanuit tal van landen zijn de leiders der buitenlandsche departementen naar de schoone Zwitsersche stad getrokken om daar in besloten en openbare zittingen de verschillende „problemen van nu" onder de oogen te zien. Vooraf is de Volkenbondsraad reeds bijeen geweest. De Abessijnsche kwestie werd hier uitgesteld om eerst de Assemblee haar oordeel te laten uitspreken. En verder werden wat onschuldige opmerkingen gemaakt over gewenscht geachte reorganisatie van den Volkenbond. Italië heeft zich niet in Geneve laten zien. Mussolini heeft medegedeeld dat zijn land niet aan internationaal overleg zou deelnemen voor de kwestie der sancties zou zijn opgelost; hij bedoelde natuurlijk : opgelost, tot zijn genoegen.
Nu, zoover zal het binnenkort wel officieel en definitief komen. Ondanks het feit dat de Negus persoonlijk naar Geneve getrokken is en zelfs als eerste gedelegeerde aan de Volkenbondszittingen zal deelnemen. Een tragische figuur
In een onderhoud met een Engelsche journalist heeft maarschalk Badoglio zich over de Italiaansche plannen met Abessynie uitgelaten. „Alles zal men er kunnen kweeken, dank zij de groote verschillen in hoogte. Er zijn sporen van goud, platina en van petroleum. Maar de landbouwmogelijkheden staan bovenaan. Voor katoen bijv. zijn er uitstekende mogelijkheden, evenals voor rubber. Italië zal in veel opzichten profijt trekken van de Britsche koloniale methodes”.
Waar Italië het geld vandaan zal halen ? „De jeugd van Italië zal daar in voorzien", verklaarde Badoglio !
In het verre Oosten neemt de spanning tusschen China en Japan toe. Japan is er kennelijk op uit een voorwendsel te vinden teneinde zijn invloedssfeer in Noord-China met de wapenen in de hand te kunnen uitbreiden. Tal van klachten over z.g. Chineesche agressie blijken bij onderzoek ongegrond te zijn. Maar dan vinden de Japanners wel weer nieuwe klachten.
Daarbij is de Japansche regeering zoo — laten we maar zeggen : listig, om te trachten China te verzwakken door het zaaien van verdeeldheid. En daarvoor schijnt het groote Chineesche rijk vele aanleidingen te bieden.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen