KERK, SCHOOL, VEREENIGING

NEDERLANDSCHE HERVORMDE KERK.
Drietal:
te Alkmaar (vac. Terlouw), J. G. Abbringh te Papendrecht, C. van Dop te Hierden en T. van Hee te Polsbroek.
Beroepen :
te Stavenisse S. v. d. Linde te Lopik — te Alkmaar (vac. Terlouw) C. van Dop te Hierden — te Engwierum B. C. van Buuren te Hemelum — te Meeden (Gr.) cand. F. N. van Aalst te Haarlem — te Delfshaven (vac. Datema) H. Bout te Genemuiden — te Kloetinge J. H. F. Engel te Alblasserdam.
Aangenomen :
naar Voorthuizen F. van Asch te Wierden — naar Ingen mr. P. H. Th. Stevens, cand. te Ginneken. — naar Willemsoord (Ov.) B. J. Lietaert Peerbolte, cand. en hulppred. te Beekbergen-Ugchelen — naar Doeveren P. J. Hage, em. pred. te Maartensdijk.
Bedankt:
voor Middelharnis B. Batelaan te Huizen (N.H.) — voor Doornspijk D. Th.Keék te Staphorst — voor Apeldoorn en Het Loo G. L. Brouwer te Oosterbeek — voor Ridderkerk Th. G. Vollebregt te Hoornaar.

GEREFORMEERDE KERKEN,
Beroepen :
te Zwijndrecht (2e pred. plaats) J. C Hagen te Sprang — te Zevenhuizen (Gron.) J. Dijk te Sellingen (Gron.).

CHRISTELIJKE GEREFORMEERDE KERK.
Beroepen :
te Ede L. S. den Boer te Arnhem.

GEREFORMEERDE GEMEENTEN.
Drietal :
te lersieke cand. J. van den Berg en cand. A. van Stuyvenberg, beiden te Rotterdam en ds. M. Heikoop te Utrecht.
Tweetal:
te Aagtekerke cand. A. van Stuyvenberig en cand. J. v. d. Berg, beiden te Rotterdam — te Rilland Bath cand. A van Stuyvenberg en cand. J. v. d. Berg, beiden te Rotterdam.
Beroepen :
te Benthuizen cand. A. van Stuyvenberg te Rotterdam — te Boskoop cand. J. v. d. Berg te Rotterdam

De Algemeene Synode der Ned. Herv. Kerk.
De vergadering van de Algemeene Synode der Ned. Hervormde Kerk, die 15 dezer te 's-Gravenhage zal worden geopend, is aldus samengesteld:
Dr. P. Smit te Heumen, sec. ds. J. J. C. Karres te Apeldoorn ; ds. J. Barbas te Hengelo (Geld.), sec. ds. J. J. Timmer te Ermelo; ds. P. Bokma te Schiedam, sec. ds. J. Enkelaar te Leerdam; de heer A. Sneep, ouderling te Numansdorp, sec. de heer G. Slob, ouderling te Meerkerk; ds. T. G. van Reeuwijk te Amsterdam, sec. ds. H. M. E. Bremer te Landsweer; de heer F. A. v. d. Bosch, oud-ouderling te Amsterdam, sec. de heer A. A. Elzinga, ouderling te Amsterdam ; dr. W. H. Weeda te Oosterland (Z.), sec. ds. M. van Empel te Middelburg ; de heer Ch. Hondius, ouderling te Middelburg, sec. de heer W. A. van Oeveren, ouderling te Wolphaartsdijik; ds. P. de Bruijn te Driebergen, sec. ds. K. J. v. d. Berg te Amersfoort; de heer M. ter Stal, oud-ouderling te Veenendaal, sec. de heer M. J. P. Vermooten, ouderling te Utrecht; ds. S. Winkel te Heerenveen-Terband, sec. ds. J. M. Natzijl te Langezwaag ; de heer J. Oosterhoff, ouderling te Leeuwarden, sec. de heer F. W. C. de Haas, ouderling te Leeuwarden ; ds. L. S. van Zwet, te Almelo, sec. ds. P. v. d. Sluijs te Dedemsvaart; ds. F. Tammens te Oostwold (Westerkwartier), sec. ds. H. H. Brucherus Cleveringa te Middelstum; ds. R. Cremer te Veendam, sec. ds. W. A. Noest te Grootegast; ds. J. W. J. Addink te Heeze (N.-B.), sec. dr. G. Tjalma te Veen; ds. J. Boonstra te Gieten, sec. ds. A. E. K. Pols te Coevorden; ds. E. J. H, Brandligt, Waalsch pred. te Groningen, sec. ds. R. Blommaert, Waalsch pred. te Middel/burg ; mr. H. J. M. Tijssens, oud-ouderling te 's-Gravenhage, sec. de heer R. van der Burg, ouderling te Utrecht.
Als hoogleeraren vanwege de Ned. Hervormde Kerk uit de universiteits-steden : prof. dr. F. W. A. Korff te Leiden, sec. prof. dr. G. Sevenster te Leiden ; prof. dr. M. J. A. de Vrijer te Utrecht, sec. prof. dr. S. F. H. J. Berkelbach van der Sprenkel te Utrecht.
Vaste leden met adviseerende stem : ds. D. den Breems, secretaris te 's-Gravenhage ; sec. dr. G. P. van Itterzon te 's-Gravenhage ; mr. S. J. Hogerzeil, Quaestor Generaal te 's Gravenhage, sec. mr. Y. A. Schiller tot Peursum te Amsterdam.
Als president van jaren zal ds. P. Bokma te Schiedam de vergadering openen.

De richtingverhouding in de Synode.
Wanneer wij goed zien zal de a.s. Synode bestaan uit 12 rechtzinnige-en 7 vrijzinnige leden.
De twee adviseerende kerkelijke hoogleeraren, de professoren Korff en de Vrijer zijn beide rechtzinnig.
Eveneens de secretaris ds. den Breems.

Het afscheid van dr. P. G. Datema.
Naar aanleiding van het afscheid van dr. P. G. Datema, die vanaf 1889 de Ned. Hervormde Gemeente van Delfshaven diende, schrijft zijn ambtgenoot ds. S. H. J. James in de Rotterdamsche Kerkbode :
Zonder dat er eenige melding van werd gemaakt, heeft ds. Datema Zondag 1.1. toch inderdaad zijn laatste preek als predikant van Delfshaven gehouden. Het was zijn uitdrukkelijke wensch, dat hieraan geen ruchtbaarheid werd gegeven, omdat hij altijd een afkeer heeft gehad van menschen, die uit onzuivere beweegredenen — als bijvoorbeeld uit nieuwsgierigheid — naar de kerk komen. Bovendien heeft hij ook zijn levenlang gehuiverd voor verheerlijking van het schepsel ten koste van den Schepper. Daarom is er dan ook maar niet in de Kerkbode vermeld, dat hij Zondag 28 Juni als dominee van Delfshaven zijn laatste preek heeft gehouden. Hieraan wordt toch niets veranderd door het feit, dat hij, zoolang zijn hooge leeftijd het toelaat, nog heel dikwijls als emeritus zal optreden.
Maar het gaat toch niet aan, iemand die van 1875 tot 1936 iederen Zondag voor de Christelijke Gemeente is opgetreden, met stille trom te doen heengaan.
Ruim 22 jaar ben ik zijn collega geweest en heb — niettegenstaande onze inzichten zeer verschilden — veel in hem kunnen waardeeren en bewonderen. Zijn liefde voor de Hervormde Kerk was groot. Met dr. A. Kuyper zelf heeft hij hierom de degen gekruist. Zijn kennis van het kerkrecht niet minder. Een vergadering onder zijn leiding verliep altijd zonder ongelukken en duurde daarom nooit lang.
Een groote scherpbelijnde kring is hem altijd bizonder trouw gebleven en kon het eigenlijk bij niemand anders vinden. Men kan zeggen, dat dit een groote eenzijdigheid was — maar er kan ook gezegd worden, dat een predikant, die dit klaarkrijgt, toch altijd wat te zeggen heeft gehad. Het is daarom ook een stukje oud-Delfshavensche traditie, dat de kerkvoogdij onzen ouden heer voor de rest van zijn leven in de pastorie laat wonen en dat alle collega's er in toegestemd hebben hem in Oude Kerk en in de Kapel geregeld een predikbeurt af te staan.
Wij wenschen hem een goeden ouden dag.

Giften en Legaten.
Door wijlen mevr. dr. van de Wind, geb. van Spengen, overleden te Aarlanderveen, is aan de Hervormde Kerk een som van ƒ 1000.— vermaakt en aan de Diaconie ƒ 500.—.
— De Ned. Hervormde Gemeente te Kralingen (Rotterdam ontving van wijlen den heer Walters een legaat van ƒ 1000.— ter belegging voor de Diaconie.

Algemeene en bijzondere Genade.
Van het referaat van ds. S. G. de Graaf van Amsterdam op de Ouderlingen-Conferentie gehouden, gaven we verleden week de stellingen We laten nu een verslag van zijn lezing volgen. Men kan zich dan op de hoogte stellen waarover in de laatste dagen bijzonder onder theologen gesproken wordt.
„Genade" aldus ds. de Graaf „heeft in de Schrift de beteekenis van verbeurde gunst Gods. Deze genade is er alleen in Christus voor Gods volk. Het is daarom niet schriftuurlijk, te spreken van „algemeene genade" als van een genade, die zoowel voor geloovigen als ongeloovigen is. Wel openbaart de Schrift ons, dat er een zekere goedertierenheid bij God voor de ongeloovigen is.
Dit is wat meer dan een kwestie van woordgebruik. Ook dr. Kuyper had tegen den term „algemeene genade" eenig bezwaar. De gedachte, dat de genade particulier is, kan daardoor verdonkerd worden. De verwarring in Amerika over de algemeene genade is voor een gedeelte te danken aan dit onschriftuurlijk gebruik van het woord genade. Al zou bij juister gebruik de kwestie daar allerminst opgelost zijn, eenige verheldering zou daardoor in de situatie wel komen. Van meer beteekenis is echter, dat, wanneer men van tweeërlei genade spreekt, de centrale beteekenis van de genade Gods in Christus ten opzichte van de geheele wereld niet meer bii gezien worden, dat men de verhouding van genade en natuur niet meer helder zien kan. Op die centrale beteekenis van de genade in Christus wil referent nadruk leggen.
Het Eeuwige Woord, waarvan Johannes in het voorwoord van zijn evangelie spreekt, is de eeuwige Zoon, speciaal echter de eeuwige Zoon, zooals Hij de verbondsgemeenschap tusschen God en den mensch zoowel vóór als na den val onderhoudt. Het woord is hier niet bedoeld in den zin van het scheppend woord, maar in den zin van het verbondswoord. In het Eeuwig Woord is Gods gunst (vóór den val) of Gods genade (na den val) voor den mensch. Om ons Gods genade na den val te kunnen meededen is het Eeuwig Woord zelf vleesch, de tweede Adam geworden. Als men zoo de beteekenis van den naam „Woord" voor den Zoon opvat, worden de moeilijkheden in het voorwoord van het evangelie van Johannes opgelost.
Van het Eeuwig Woord, dat ons Gods gunst of genade, Gods verbondsgemeenschap schenkt, wordt nu in Joh. 1 : 3 gezegd, dat door Hetzelve alle dingen gemaakt zijn. De gunst of genade, die Hij schenken wilde, is dus het allesbeheerschende bij de schepping der wereld geweest. Die gedachte vinden we ook in Spreuken 8, in Coloss. 1 en in Openb. 3 en 19. Als nu die verbondsgemeenschap, die gunst Gods de grond was voor de schepping der wereld, moet ze ook de grond zijn voor de onderhouding en redding der wereld na den zondeval. De genade Gods in Christus, de verbondsgemeenschap tusschen God en Zijn volk in Christus, is bron en oorzaak en doel van het bestaan van alle schepselen en van allen zegen ook nu. Dat wordt vooral duidelijk ons geopenbaard in Coloss. 1 : 12—20, waar gezegd wordt, dat alle dingen, zoowel die in den hemel als die op de aarde zijn, door Christus verzoend zijn met God. Ook nu is de genade Gods in Christus centraal.
Hierlbij is verondersteld, dat door den zondeval de gemeenschap tusschen God en mensch gansch verbroken werd, en die gemeenschap alleen door den Christus in het verbond der genade werd hersteld. Er is dus geen nawerking van het oorspronkelijk welbehagen, dat God eens tot Zijn heilige schepping deed uitgaan. Het welbehagen is alleen door Christus tot de wereld. Er is geen tweeërlei welbehagen of gunst.
Daarmee staat in verband, dat de Schrift niet van een vaderschap Gods over alle menschen spreekt. Ref. bespreekt enkele teksten, die dat wel schijnen te zeggen, maar bij nadere beschouwing toch inderdaad niet zeggen. De band tusschen God en Zijn schepping werd door de zonde gansch verbroken en alleen door den Christus in het verbond der genade hersteld. God kan eens door Christus tot de ongeloovigen zeggen: „Ik heb u nooit gekend", nooit gekend, hoewel ze toch Zijn schepselen zijn. Dat er nu nog goedertierenheid van God tot de ongeloovigen uitgaat en dat God zelfs nog Zijn vijanden liefheeft, is gevolg van het feit, dat zij nu nog in verband met deze wereld leven en Christus van deze wereld weer het Hoofd is. Zóó gezien wordt ook de kwestie van de verhouding van genade en natuur opgelost. Men moet niet uitgaan van dit bestaande van de „natuur"' en dan de genade zien als bij de natuur bijkomend, want dan maakt men verschillende fouten. Dan ziet men de natuur niet volledig, want men zondert den Bijbel, de Kerk en het Hoofd Christus van de natuur af. Men is dan geneigd, op Roomsche wijze de genade te incorporeeren in den bijbel en in de Kerk. Men stelt dan die genade supranaturalistisch als bovennatuurlijk boven de natuur. En al die fouten komen voort uit de grondfout, dat men niet ziet, dat de genade de grond is van het bestaan van de natuur.
Men heeft dus niet te vragen naar de verhouding van natuur en genade, maar naar de verhouding van genade en natuur.
Men kan niet onderscheiden tusschen tweeërlei terrein, een terrein der bijzondere genade en een terrein der algemeene genade. Ref. licht dat toe in betrekking tot het terrein van Staat en Overheid. Men kan niet zeggen, dat de Overheid uit de algemeene genade opkomt. De geheele wereld met al haar terreinen en met al den zegen op die terreinen bestaat slechts door de genade Gods in Christus, ook de Overheid. Ook de Overheid heeft dus dienstbaar te zijn aan den Christus in Zijn Koninkrijk. Het Lam immers is de Koning der koningen en de Heer der heeren. Men houde daarbij echter scherp in het oog de beperktheid van de macht en de roeping van de Overheid. Anders komt men tot consequenties ten opzichte van de roeping van de Overheid en ten opzichte van art. 36 van de geloofsbelijdenis, die ref. zeker niet voor zijn rekening neemt.
Er is veel goedertierenheid bij God voor de ongeloovigen. Dat is niet in strijd met de uitdrukking der Schrift, dat de ongeloovigen „kinderen des toorns" zijn, dat Is dragers van enkel toorn. Men kan zeggen, dat de geloovigen voorwerpen zijn van enkel gunst, namelijk zoo zooals ze in Christus gezien worden. Dikwijls ziet God echter ook op hun zonden en dan gaat Gods toorn tot hen uit. Zoo zijn de ongeloovigen dragers van enkel toorn, namelijk zooals ze buiten Christus leven. Ze staan echter nog in verband met deze wereld, waarvan Christus het Hoofd is. En in zooverre kan nog Gods goedertierenheid tot hen uitgaan en Hij hun weldoen.
Men vergete echter niet, dat de ongeloovigen dien zegen Gods misbruiken om zich daarmee van God vrij te ma­ken. Er ligt in allen cultureelen arbeid der ongeloovigen die tendenz. Daarom kan een samengaan met hen wel in sommige gevallen geoorloofd en noodig zijn. Paulus zegt immers, dat men zich niet gansch onttrokken zal aan de ongeloovigen. Anders moest men uit de wereld gaan. Daardoor mag echter de geestelijke strijd tegen de vijanden der genade niet verslappen. De aarde is immers des Heeren, dat is van den God des Verbonds, mitsgaders hare volheid, aldus besloot ds. de Graaf zijn referaat.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen